Council of Paris
Concilium Parisiense · AD 829 · Paris
liber I
Canon 32 — Ut codicelli, quos penitentiales vocant, quia canonicae auctoritati refragantur, poenitus aboleantur
Ut codicelli, quos penitentiales vocant, quia canonicae auctoritati refragantur, poenitus aboleantur. [Quon]iam multi sacerdotum partim incuria, partim ignorantia modum paenitentiae reatum suum confitentibus secus, quam iura canonica decernant, imponunt, utentes scilicet quibusdam codicellis contra canonicam auctoritatem scriptis, quos paenitentiales vocant, et ob id non vulnera peccatorum curant, sed potius foventes palpant, incidentes in illud propheticum: Vae qui consuunt pulvillos sub omni cubito manus et faciunt cervicalia ad decipiendas animas, omnibus nobis salubriter in commune visum est, ut unusquisque episcoporum in sua parroechia eosdem erroneos codicellos diligenter perquirat et inventos igni tradat, ne per eos ulterius sacerdotes imperiti homines decipiant. Sacerdotes porro, qui aut muneris aut amoris aut timoris aut certe favoris causa tempora modumque paenitentiae ad libitum paenitentium indicunt, audiant, quid Dominus per Ezechielem prophetam terribiliter dicat: Hec dicit dominus Deus: Quia locuti estis vana et vidistis mendacium, ecce ego ad vos, ait dominus Deus; et erit manus mea super prophetas, qui vident vana et divinant mendacium; in consilio populi mei non erunt et in scriptura domus Israhel non scribentur nec in terram Israhel ingredientur; et scietis, quia ego dominus Deus. Eo quod deceperint populum meum dicentes: Pax, et non est pax, et post non multa: Cum caperent animas populi mei, vivificabant animas eorum et violabant me ad populum meum propter pugillum ordei et fragmentum panis, ut interficerent animas, quae non moriuntur, et vivificarent animas, quae non vivunt, mentientes populo meo credenti mendaciis. Praesbyteri etiam imperiti sollerti studio ab episcopis suis instruendi sunt, qualiter et confitentium peccata discrete inquirere eisque congruum modum secundum canonicam auctoritatem paenitentiae noverint imponere, quoniam hactenus eorum incuria et ignorantia multorum flagitia remanserunt inpunita et hoc ad ruinam animarum pertinere dubium non est.
Canon 33 — Quod episcopis conveniat, ut ieiuni per inpositionem manuum tradant Spiritum sanctum
Quod episcopis conveniat, ut ieiuni per inpositionem manuum tradant Spiritum sanctum. Perlatum est ad nos, quod in quibusdam provintiis plerique episcopi post perceptionem cibi et potus sollempniter soleant per impositionem manuum tradere Spiritum sanctum, quod tam excellenti ministerio prorsus non convenire et ita deinceps fieri non debere omnibus nobis visum est, quoniam credibile est et auctoritas ecclesiae ita se habet, ut sicut apostoli unanimes existentes Deumque conlaudantes et benedicentes, ita nimirum ieiunantes accipere meruerint paraclitum Spiritum sanctum; eosque nonnisi ieiunos, sicut eorum acta docent, aliis eum tradidisse manifestum est. Sicut enim baptismus, excepta infirmorum causa, nonnisi a ieiunis celebratur sacerdotibus, ita etiam traditio sancti Spiritus, excepta praemissa causa infirmorum, nonnisi a ieiunis celebranda est pontificibus. Dignum quippe est, ut pontifices Christi primum ieiunando et orando in cordibus suis domum praeparent Spiritui sancto et sic per impositionem manuum ceteris fidelibus eum tradant orando. Sicut autem duobus temporibus, Pascha videlicet et Pentecosten, baptismum, ita etiam traditio sancti Spiritus per impositionem manuum fidelibus tradatur, exceptis videlicet, ut dictum est, infirmis et morte periclitantibus, quibus sicut baptismatis gratia succurrendum, ita incunctanter donum sancti Spiritus est tradendum.
Canon 34 — Quod patratores diversarum pollutionum ... iudicio canonico ... plectendi sint
Quod patratores diversarum pollutionum, quas cum masculis et pecoribus admittunt, iudicio canonico, quod in Anchiritano concilio sub titulo quinto decimo continetur, plectendi sint. Cum miseria humana multifariis fragilitatis suae excessibus creatoris sui incomparabilem dulcedinem saepissime ad amaritudinem provocet, tunc gravius sceleratiusque in eum delinquit, quando contra naturam peccat. Hoc quippe peccatum tribus modis Dominum, ut res humanas curare videretur, terribiliter vindicasse legimus. Inter cetera namque peccata, que in exordio creationis mundi genus humanum inretractabiliter admiserat, hoc maxime peccato, ut quidam tradunt doctores, ad iracundiam provocatus dixisse creditur: Penitet me hominem fecisse super terram. Nam et ob id cataclysmo, exceptis octo animabus, cunctam generis humani funditus delevit stirpem. Pro quo etiam scelere igne caelesti conflagratae infernique hiatu quinque absorptae sunt civitates, necnon et quadringenta et eo amplius milia stirpis Beniaminaeae mucrone fraterno confossa sunt. Haec porro indicia et evidentes vindictae declarant, quam detestabile et exsecrabile apud divinam maiestatem hoc vitium sit. In lege quoque Dominus auctorem huius sceleris et turpitudinis morte puniri iubet, et apostolus dignum morte adstruit. Quod quia aqua et sanguine et igne inpraesentiarum ad correctionem mortalium a Domino constat esse vindicatum, restat, ut quisquis tanti sceleris patratorem se esse meminit, dum tempus acceptabile diesque salutis existit, per confessionem et paenitentiae satisfactionem sibi consulere non differat, adtendens illud apostoli: Si nosmetipsos iudicaremus, a Domino non iudicaremur. Verum si hoc, antequam diem claudat extremum, facere detrectaverit, noverit, quia non iam cataclysmo nec igne caelesti nec mucrone Israhelitico, sed igne perpetuo in eo idem vitium per infinita saecula saeculorum punietur. Proinde omnibus nobis valde necessarium visum est, ut quidam sacerdotes, qui hoc vitium aliter, quam sacri canones sanciant, non ad salutem, sed ad deceptionem animarum puniunt, corrigantur et instruantur, ut codicibus paenitentialibus prorsus abdicatis per quos multi inani spe et promissione decepti sunt et decipiuntur, abhinc patratores tam nefandissimi Deoque detestabilis vitii secundum iudicium canonicum, quod in Anchiritano concilio sub titulo quinto decimo continetur, iudicentur. Hoc namque peccatum sancti patres divino Spiritu afflati merito in sacris canonibus acrius ceteris iudicandum decreverunt, quoniam eo regnante et statum Christi ecclesiae infirmari et regnum periclitari aperte cognoverunt.