Denz.-U. 107

Can. 7. Item placuit, ut quicunque dixerit, in oratione dominica ideo dicere sanctos: «Dimitte nobis debita nostra'>-> [Mt, 12], ut non pro seipsis hoc dicant, quia non est eis iam necessaria ista petitio, sed pro aliis qui sunt in suo populo peccatores; et ideo non dicere unumquemque sanctorum: Dimitte mihi debita mea, sed: Dimitte nobis debita nostra; ut hoc pro aliis potius, quam pro se, iustus petere intelligatur, A. S. Sanctus enim et iustus erat Apostolus Iacobus, cum dicebat: «/;/ multis enim offendimus omnes> [Iac 3, Nam quare additum est «omnes», nisi ut ista sententia conveniret et Psalmo, ubi legitur: Ne intres in iudicium Cum servo tuo, quia non iustificabitur in conspectu tuo omnis vivens [Ps 142, 2]. Et in oratione sapientissimi Salomonis: Non est homo qui non peccavit [Eccle 7, 21]. Et in libro sancti Iob: In manu omnis hominis signat, ut sciat ojjtrtis homo infirmitatem sjiajn [Jo 37, 7]. Unde etiam Daniel sanctus et iustus, cum in oratione pluraliter diceret: <(-peccavijnus, iniquitatent fecimJisy> [Dn9, et cetera quae ibi veraciter et humiliter confitetur: ne putaretur, quemadmodum quidam sentiunt, hoc non de suis, sed de populi sui potius dixisse peccatis, postea dixit: «Cjijjt... orarem et confiterer peccata mea et peccata populi mei> [Dn 9, 20] Domino Deo meo, noluit dicere: peccata nostra, sed peccata populi sui dixit et sua, quoniam futuros istos, qui tam male intelligerent, tanquam propheta praevidit.