Denz.-U. 199

Ac sic secundum supra scriptas sanctarum Scripturarum sententias, vel antiquorum Patrum definitiones, hoc Deo propitiante et praedicare debemus et credere, quod per peccatum primi hominis ita inclinatum et attenuatum fuerit liberum arbitrium, ut nullus postea aut diligere Deum sicut oportuit, aut credere in Deum, aut operari propter Deum quod bonum est, possit, nisi eum gratia misericordiae divinae praevenerit. Unde et Abel iusto et Noe et Abrahae et Isaac et lacob, et omni antiquorum Patrum multitudini illam praeclaram fidem, quam in ipsorum laude praedicat Apostolus Paulus [Hebr 11], non per bonum naturae, quod prius in Adam datum fuerat, sed per gratiam Dei credimus fuisse collatam: quam gratiam etiam post adventum Domini omnibus, qui baptizari desiderant, non in libero arbitrio haberi, sed Christi novimus simul et credimus largitate conferri, secundum illud, quod saepe iam dictum est et quod praedicat Paulus Apostolus: <Vobis donatum est pro Christo, 7io7i solum, ut in eum credatis, sed etiam, ut pro illo patiamirn-) [Phili,29]; et illud: Deus, qui coepit in vobis bonum opus, perficiet usque ili diem Domini nostri Iesu CJiristi [Phil i, 6]; et illud: Gratia salvi facti estis per fidem, et hoc 7wn ex vobis: Dei enim donum est [Eph, s]; et quod de se ipso ait Apostolus: Misericordiam consecutus simi, ut fidelis essefn [i Cor7, 25; iTimi, 13]. Non dixit, quia eram, sed ut essem. Et illud: Quid habes, quod n accepisti? [i Cor 4, 7.] Et illud: 07727te datum bo7iiii7i, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum [Iac i, 17]. Et illud: Nemo habet quidquam, wisi illi datum fuerit desuper [Io3, 27]. Innumerabilia sunt sanctarum Scripturarum testimonia, quae possunt ad probandam gratiam proferri, sed brevitatis studio praetermissa sunt, quia et revera, cui pauca non sufficiunt, plura non proderunt.