Denz.-U. 2200

Divini cultus sanctitatem tuendi cum Ecclesia a Conditore Christo munus acceperit, eiusdem est profecto, salva quidem sacrificii et sacramentorum substantia, ea praecipere — caeremonias nempe, ritus, formulas, preces, cantum —, quibus ministerium illud augustum et publicum optime regatur, cuius peculiare nomen est ZZ/urgia,? AAS 19 (1927) 218.? AAS ΠῚ (1919) 300; S. Officii ep. «afastolizae Sedi», 16. Sept. ad omnes Anglia episcopos, et alteram «Quod vos», B. Nov. 1885 ad quosdam Puseistas Anglicos, v. ib. 3l0sqq. Cf. etiam PII XI Encycl. «AMordotium amimors, 6, lat. 908 [AAS 20 Q398) 6sqq) 3 AAS 21 (1929) 33sq. quasi actio sacra praecellenter. Atque res utique sacra est Liturgia; per eam enim ad Deum evehimur ipsique coniungimur, fidem nostram testamur nosque gravissimo et obligamur officio ob accepta beneficia et auxilia, quibus perpetuo indigemus. Hinc intima quaedam necessitudo inter dogma et Liturgiam sacram, itemque inter cultum christianum et populi sanctificationem. Quapropter COELESTINUS 1 fidei canonem expressum censebat in venerandis Liturgiae formulis; ait enim: «Legem credendi lex statuat. supplicandi. Cum enim sancdarum plebium praesules mandata. sibimet legatione fungantur, apud divinam clementiam humani generis agunt causam, et lola secum Ecclesia comgemiscente postulant et precantur». |v.n.189].