PG 10, col. 1117
:1‘. τὰς σαρκικὰς κινήσεις θεῖκῶς τε καὶ ἀναμαρτή-
τως· καὶ οὐ μόνον ἁκράτητος θανάτῳ, ἀλλὰ καὶ λύων
’ἄνατον · καὶ ἐστι Θεὸς ἀληθινὸς ὁ ἄσαρκος ὲν σαρκὶ
πανερωθεὶς, τέλειος τῇ ἀληθινῇ καὶ θείᾳ τελειότητι,
νὺ δύο πρόσωπα. οὐδὲ γὰρ τέσσαρα προσκυνεῖν λέ-
τομεν, Θεὸν καὶ Υἱὺν Θεοῦ, καὶ ἄνθρωπον, καὶ
ἶνεῦμα ἅγιον. Διὺ καὶ ἁναθεματίζομεν τοὺς οὕτως
ισεθοῦντας, τοὺς ἄνθρωπον ὲν τῇ θείᾳ δοξολογίᾳ τι-
)ἑντας· ἡμεῖς γὰρ φαμὲν ἄνθρωπον γεγενῆσθαι τὸν
τοῦ Θεοῦ Λόγον πρὸς σωτηρίαν ἡμῶν , ἴνα τὴν
ιμοίωσιν τοῦ ἐπουρανίου λάὸωμεν, καὶ θεοποιηθῶ-
ιεν πρὸς ὁμοιότητα τοῦ κατὰ φύσιν ἀληθινοῦ Υἱοῦ
τοῦ Θεοῦ, κατὰ σάρκα δὲ Υίοῦ ἀνθρώπου, Κυρίου
ip.th Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πιστεύομεν τοίνυν εἰς ἕνα Θεὸν, τουτέστιν εἰς μίαν
ιρχὴν, τὸν Θεὸν τοῦ Νόμου καὶ τοῦ Εὑαγγελίου, δί-
ιαιον καὶ ἀγαθόν· καὶ είς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χρι-
ττδν, Θεδν ἀληθινὸν, τουτέστιν εἰκόνα ἀληθινοῦ Θεοῦ,
ῐημιουργὺν πάντων ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων, Υἱὺν
ὶεοῦ καὶ γέννημα μονογενὲς, καὶ ἀΐδιον Λόγον,
ζῶντα καὶ ὑφεστῶτα καὶ ἐνεργὸν, ἀεὶ συνόντα τῷ Πατρῑ·
ul. εἰς ἓν ᾶγιον Πνεῦμα· καὶ είς παρουσίαν ἔνδοξον
ῑοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ σάρκα λαϐόντος τὴν ἐκ Παρθένου,
ποῦ ἀνθ’ ἡμῶν ὑπομείναντος πάθη καὶ θάνατον, καὶ
,λθόντος εἰς ἀνάστασιν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ ἀναλη-
ξθέντα είς οὐρανούς· καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ἔνδοξον
Lino-3 παρουσίαν ' καὶ είς μίαν ἁγίαν Ἐκκλησίαν,
ὶᾷεσιν ἁμαρτιῶν, σαρκὸς ἀνάστασιν, ζωὴν αἰώνιον,
Ὀμολογοῦμεν ὁμοούσιον εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν Υἰὸν
ui τὸ Πνεῦμα· καὶ μίαν τὴν οὐσίαν τῆς Τριάὸος,
ὀυτέστιν μίαν θεότητα φυσικῶς, ἀγεννήτου μένοντος
οῦ Πατρός, γεννηθέντος δὲ τοῦ Υἱοῦ ἐκ Πατρός ἀλη-
“ινῇ γεννήσειοὺ ποιήσει τῇ ὲκ βουλήσεως · τοῦ Ilsz-
ιατος ὲκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὺς δι’ Υἱοῦ ἀϊδίως ὲκ-
τεμφθέντος, ἁγιαστικοῦ τῆς ὅλης κτίσεως. Ὁμολο-
ὀῦμεν δὲ καὶ σαρκωθέντα τὸν Λόγον καὶ φανερωθέντα
ν σαρκικῇ κινήσει τῇ ἐκ Παρθένου, οὐκ ἐν ἀνθρώπῳ
νεργήσαντα. Τοὺς δὲ κοινωνοῦντας τοῖς ὲκὸάλλουσι
δόμωύσιον ὡς ἀλλότριον τῶν Γραφῶν, καὶ τὶ ἐκ
ἧς Τριάδος κτιστὺν λέγουσι καὶ χωρίζουσι τῆς μιᾶς
υσικῆς θεότητος, ἀλλοτρίους ἡγούμεοα, καὶ οὐδενὶ
ὦν τοιούτων κοινωνοῦμεν · εἷς Θεὸς ό Πατὴρ, ἡ θεό-
ης ἡ μόνη · Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς, εῑκῲν τῆς μιᾶς καὶ
-άνης θεότητος ὢν ἀληθὴς, κατὰ γέννησιν καὶ φύσιν
,ν ἐκ τοῦ Πατρὺς ἔχει · Κύριος εἷς ὁ Υἱός · ὡσαύτως
ἐκαὶ τὸ Πνεῦμα τὴν τοῦ Υἱοῦ κυριότητα διαπέμ-
ον εὶς τὴν ἁγιαζομένην κτίσιν· Υἱός ἐπεδήμησε
ίσμῳ, σάρκα ἐκ Παρθένου λαϐὼν, ἣν ἐπλήρωσεν
γίου Πνεῦματος si; τὸν πάντων ἡμῶν ἁγιασμόν·
ινάτῳ δὲ παραδοὺς τὴν σάρκα, τὸν θάνατον ἔλυσε
ιά τῆς ἀναστάσεως εἰς τὴν πάντων ἡμῶν ἀνάστα-
ιν· ἀνῆλθεν δὲ εἰς οὐρανὸν ὑψῶν καὶ δοξάζων ἁν-
Ρώτῦους ὲν ἑαυτῷ- ἔρχεται δὲ τὸ δεύτερον ἀποκαθ-
fit?" ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωήν.
τως· καὶ οὐ μόνον ἁκράτητος θανάτῳ, ἀλλὰ καὶ λύων
’ἄνατον · καὶ ἐστι Θεὸς ἀληθινὸς ὁ ἄσαρκος ὲν σαρκὶ
πανερωθεὶς, τέλειος τῇ ἀληθινῇ καὶ θείᾳ τελειότητι,
νὺ δύο πρόσωπα. οὐδὲ γὰρ τέσσαρα προσκυνεῖν λέ-
τομεν, Θεὸν καὶ Υἱὺν Θεοῦ, καὶ ἄνθρωπον, καὶ
ἶνεῦμα ἅγιον. Διὺ καὶ ἁναθεματίζομεν τοὺς οὕτως
ισεθοῦντας, τοὺς ἄνθρωπον ὲν τῇ θείᾳ δοξολογίᾳ τι-
)ἑντας· ἡμεῖς γὰρ φαμὲν ἄνθρωπον γεγενῆσθαι τὸν
τοῦ Θεοῦ Λόγον πρὸς σωτηρίαν ἡμῶν , ἴνα τὴν
ιμοίωσιν τοῦ ἐπουρανίου λάὸωμεν, καὶ θεοποιηθῶ-
ιεν πρὸς ὁμοιότητα τοῦ κατὰ φύσιν ἀληθινοῦ Υἱοῦ
τοῦ Θεοῦ, κατὰ σάρκα δὲ Υίοῦ ἀνθρώπου, Κυρίου
ip.th Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πιστεύομεν τοίνυν εἰς ἕνα Θεὸν, τουτέστιν εἰς μίαν
ιρχὴν, τὸν Θεὸν τοῦ Νόμου καὶ τοῦ Εὑαγγελίου, δί-
ιαιον καὶ ἀγαθόν· καὶ είς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χρι-
ττδν, Θεδν ἀληθινὸν, τουτέστιν εἰκόνα ἀληθινοῦ Θεοῦ,
ῐημιουργὺν πάντων ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων, Υἱὺν
ὶεοῦ καὶ γέννημα μονογενὲς, καὶ ἀΐδιον Λόγον,
ζῶντα καὶ ὑφεστῶτα καὶ ἐνεργὸν, ἀεὶ συνόντα τῷ Πατρῑ·
ul. εἰς ἓν ᾶγιον Πνεῦμα· καὶ είς παρουσίαν ἔνδοξον
ῑοῦ Υίοῦ τοῦ Θεοῦ σάρκα λαϐόντος τὴν ἐκ Παρθένου,
ποῦ ἀνθ’ ἡμῶν ὑπομείναντος πάθη καὶ θάνατον, καὶ
,λθόντος εἰς ἀνάστασιν τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ ἀναλη-
ξθέντα είς οὐρανούς· καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ἔνδοξον
Lino-3 παρουσίαν ' καὶ είς μίαν ἁγίαν Ἐκκλησίαν,
ὶᾷεσιν ἁμαρτιῶν, σαρκὸς ἀνάστασιν, ζωὴν αἰώνιον,
Ὀμολογοῦμεν ὁμοούσιον εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν Υἰὸν
ui τὸ Πνεῦμα· καὶ μίαν τὴν οὐσίαν τῆς Τριάὸος,
ὀυτέστιν μίαν θεότητα φυσικῶς, ἀγεννήτου μένοντος
οῦ Πατρός, γεννηθέντος δὲ τοῦ Υἱοῦ ἐκ Πατρός ἀλη-
“ινῇ γεννήσειοὺ ποιήσει τῇ ὲκ βουλήσεως · τοῦ Ilsz-
ιατος ὲκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρὺς δι’ Υἱοῦ ἀϊδίως ὲκ-
τεμφθέντος, ἁγιαστικοῦ τῆς ὅλης κτίσεως. Ὁμολο-
ὀῦμεν δὲ καὶ σαρκωθέντα τὸν Λόγον καὶ φανερωθέντα
ν σαρκικῇ κινήσει τῇ ἐκ Παρθένου, οὐκ ἐν ἀνθρώπῳ
νεργήσαντα. Τοὺς δὲ κοινωνοῦντας τοῖς ὲκὸάλλουσι
δόμωύσιον ὡς ἀλλότριον τῶν Γραφῶν, καὶ τὶ ἐκ
ἧς Τριάδος κτιστὺν λέγουσι καὶ χωρίζουσι τῆς μιᾶς
υσικῆς θεότητος, ἀλλοτρίους ἡγούμεοα, καὶ οὐδενὶ
ὦν τοιούτων κοινωνοῦμεν · εἷς Θεὸς ό Πατὴρ, ἡ θεό-
ης ἡ μόνη · Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς, εῑκῲν τῆς μιᾶς καὶ
-άνης θεότητος ὢν ἀληθὴς, κατὰ γέννησιν καὶ φύσιν
,ν ἐκ τοῦ Πατρὺς ἔχει · Κύριος εἷς ὁ Υἱός · ὡσαύτως
ἐκαὶ τὸ Πνεῦμα τὴν τοῦ Υἱοῦ κυριότητα διαπέμ-
ον εὶς τὴν ἁγιαζομένην κτίσιν· Υἱός ἐπεδήμησε
ίσμῳ, σάρκα ἐκ Παρθένου λαϐὼν, ἣν ἐπλήρωσεν
γίου Πνεῦματος si; τὸν πάντων ἡμῶν ἁγιασμόν·
ινάτῳ δὲ παραδοὺς τὴν σάρκα, τὸν θάνατον ἔλυσε
ιά τῆς ἀναστάσεως εἰς τὴν πάντων ἡμῶν ἀνάστα-
ιν· ἀνῆλθεν δὲ εἰς οὐρανὸν ὑψῶν καὶ δοξάζων ἁν-
Ρώτῦους ὲν ἑαυτῷ- ἔρχεται δὲ τὸ δεύτερον ἀποκαθ-
fit?" ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωήν.