PG 10, col. 824
ἀλληγορεῖ (). Οὕτως γὰρ δεικνύων τὸν Λόγον τοῦ
Θεοῦ τοῦτον ὄντα ἀπʼ ἀρχῆς καὶ νῦν ἀπεσταλμένον,
ὑποβὰς ἐν τῇ Ἀποκαλύψει ἔφη· « Καὶ ἴδον τὸν οὐ-
ρανὸν ἠνεῳγμένον, καὶ ἰδοὺ ἴππος λευκὸς, καὶ ὁ κα-
ἡμενος ἐπʼ αὐτοῦ πιστὸς καὶ ἀληθινὸς,καὶ ἐν δικαιο-
σύνῃ κρίνει καὶ πολεμεῖ. Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ φλὸξ
πυρός· καὶ διαδήματα πολλὰ ἐπὶ τὴν κεφαλὴναὐτοῦ,
ἔχων ὄνομα γεγραμμένον δ οὐδεὶς οἶδεν εἰ μὴ αὐτός.
Καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον ἐῤῥαντισμένον αἴματι·
καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. »
Ὁρᾶτε οὖν, ἀδελφοὶ, πῶς ἐν συμβόλῳ (7) τὸ ἱμάτιον
τὸ ἐῤῥαντισμένον αἴματι, τὴν σάρκα διηγήσατο, διʼ
ἦς καὶ ὑπὸ πάθος ἦλθεν, ὁ ἀπαθὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος.
καθῶς μαρτυροῦσίν μοι οἱ προφῆται. Λέγει γὰροῦτως
ὁ μακάριος ΔΜιχαίας· « Οἶκος Ἰακὼβ παρώργισε
Πνεὐμα Κυρίου. Ταῦτα τὰ ἐπιτηδεύματα αὐτοῖς ἐστιν.
Οὐχ οἱ λόγοι αὐτοῦ καλοὶ μετʼ αὐτῶν, καὶ ὀρθοὶ πο-
ρεύονται; Καὶαὐτοὶ ἀντέστησαν εἰςἐχθρὰν κατὰ πρόσ-
ωπον τῆς εἰρήνης αὐτοῦ, τὴν δόξαν (8) ἐξέδειραν
αὐτοῦ. » Τουτέστιν, τὸ σαρκὶ παθεῖν αὐτόν. Ὡσαύ-
τως καὶ ὁ μακάριος Παῦλος λέγει· « Τὸ γὰρ ἀδύνα-
τον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει, ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ Υἱὸν
πέμψαςἐν ὀμοιώματι σαρκὸς ἀμαρτίας (9) κατέκρινεν
τὴν ἀμαρτίαν τῇ σαρκὶ, ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου
φανερωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦ-
σιν, ἀλλὰ κατὰ Πνεῦμα. » Ποῖον οὖν Υἱὸν ἑαυτοῦ ὁ
Θεὸς διὰ τῆς σαρκὸς κατέπεμψεν, ἀλλʼ ἢ τὸν Λόγον,
δυ Υἱὸν πρρπηγόρευα διὰ τὸ έλλειν αὐτὸν ενέ ι;
Καὶ τὸ κοινὸν ὄνομα τῆς εἰς ἀνθρώπους φιλοστορ-
γίας (10) ἀναλαμβάνει ὁ Υἱὸς καλούμενος. Οὕτε γὰρ
ἄσαρκος καὶ καθʼ ἑαυτὸν ὁ Λόγος, τέλειος ἦν Υἱὸς(11),
καίτοι τέλειος Λόγος ὡν, Μονογενής. Οὐθʼ ἡ σὰρξ
(10) Τὸ κοινὸν ὄνομα τῆς... ρπιλοστοφηίας. « Com-
mune nomenamoris.» ilius Dei, lilius hominis nomi-
natus est et fuit, ut nos filii Dci nominemur et simus:
quod fuit summæ erga nos charitatis. « Videte, s
inquit Joaunes in Epist. I, cap. I, 1, « qualem cha-
ritatem dedit nobis Pater, ut ilii Dei nominemur et
simusl » Nisi enim sic Pater dilexisset mundum, ut
ilium suum factum filium hominis pro nobis in
mortem tradidisset, adoptionem filiorum Dei quam
accepimus, non accepissemus. F. Τous.
(11) Οὐτε γθρ..... τέλειος ἢν Υ7ός. Nec enim
perfectus ilius erat.» Nihil deerat ilio Dei ad per-
fectionem generationis æternæ ex Patre, antequsam
fieret filius hominis: sed ad perfectum mysterium
æconomiæ deerat Christo Filio Dei, ut fierct filius
hominis, et sic esset pefectus Christus. Cum carne
itaque factus est perfectus Christus, et perfectus
sive completus ilius; Pilius sciliet Dei, et filius
hominis: quia hypostasis Christi, ut antiqni theoiogi
et ecclesiastici Patres tradunt, est quid comple-
tum ex duabus naturis, divina scilicet et humana
unita Verbo. Et beatus Cyrillus lib. n contrα Nesto-
riumu: « Corpus, inquit, ex muliere natum, unitum
Verbo secundum hypostasin, Christum unum et i-
lium et Dominum perfecit, sive complevit cumdem
Deum et hominem; » quod perinde est ut diceret, i-
lium Dei et eumdem iilium hominis. Conveniunt
cum bis quæ Lcontius Byαantius lih. I contra Ne-
storianos et Eutychianos scripsit, duplicem esse
perfeeionem in Christo : unam quæ simpliciter di-
citur, alteram quæ in habitudine cernitur, secun-
dum magnum Gregorium. « Perfecatum enim, in-
quit, est Verbum et plenum, et præbcns perfeoio-
Θεοῦ τοῦτον ὄντα ἀπʼ ἀρχῆς καὶ νῦν ἀπεσταλμένον,
ὑποβὰς ἐν τῇ Ἀποκαλύψει ἔφη· « Καὶ ἴδον τὸν οὐ-
ρανὸν ἠνεῳγμένον, καὶ ἰδοὺ ἴππος λευκὸς, καὶ ὁ κα-
ἡμενος ἐπʼ αὐτοῦ πιστὸς καὶ ἀληθινὸς,καὶ ἐν δικαιο-
σύνῃ κρίνει καὶ πολεμεῖ. Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ φλὸξ
πυρός· καὶ διαδήματα πολλὰ ἐπὶ τὴν κεφαλὴναὐτοῦ,
ἔχων ὄνομα γεγραμμένον δ οὐδεὶς οἶδεν εἰ μὴ αὐτός.
Καὶ περιβεβλημένος ἱμάτιον ἐῤῥαντισμένον αἴματι·
καὶ κέκληται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. »
Ὁρᾶτε οὖν, ἀδελφοὶ, πῶς ἐν συμβόλῳ (7) τὸ ἱμάτιον
τὸ ἐῤῥαντισμένον αἴματι, τὴν σάρκα διηγήσατο, διʼ
ἦς καὶ ὑπὸ πάθος ἦλθεν, ὁ ἀπαθὴς τοῦ Θεοῦ Λόγος.
καθῶς μαρτυροῦσίν μοι οἱ προφῆται. Λέγει γὰροῦτως
ὁ μακάριος ΔΜιχαίας· « Οἶκος Ἰακὼβ παρώργισε
Πνεὐμα Κυρίου. Ταῦτα τὰ ἐπιτηδεύματα αὐτοῖς ἐστιν.
Οὐχ οἱ λόγοι αὐτοῦ καλοὶ μετʼ αὐτῶν, καὶ ὀρθοὶ πο-
ρεύονται; Καὶαὐτοὶ ἀντέστησαν εἰςἐχθρὰν κατὰ πρόσ-
ωπον τῆς εἰρήνης αὐτοῦ, τὴν δόξαν (8) ἐξέδειραν
αὐτοῦ. » Τουτέστιν, τὸ σαρκὶ παθεῖν αὐτόν. Ὡσαύ-
τως καὶ ὁ μακάριος Παῦλος λέγει· « Τὸ γὰρ ἀδύνα-
τον τοῦ νόμου, ἐν ᾧ ἠσθένει, ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ Υἱὸν
πέμψαςἐν ὀμοιώματι σαρκὸς ἀμαρτίας (9) κατέκρινεν
τὴν ἀμαρτίαν τῇ σαρκὶ, ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου
φανερωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦ-
σιν, ἀλλὰ κατὰ Πνεῦμα. » Ποῖον οὖν Υἱὸν ἑαυτοῦ ὁ
Θεὸς διὰ τῆς σαρκὸς κατέπεμψεν, ἀλλʼ ἢ τὸν Λόγον,
δυ Υἱὸν πρρπηγόρευα διὰ τὸ έλλειν αὐτὸν ενέ ι;
Καὶ τὸ κοινὸν ὄνομα τῆς εἰς ἀνθρώπους φιλοστορ-
γίας (10) ἀναλαμβάνει ὁ Υἱὸς καλούμενος. Οὕτε γὰρ
ἄσαρκος καὶ καθʼ ἑαυτὸν ὁ Λόγος, τέλειος ἦν Υἱὸς(11),
καίτοι τέλειος Λόγος ὡν, Μονογενής. Οὐθʼ ἡ σὰρξ
(10) Τὸ κοινὸν ὄνομα τῆς... ρπιλοστοφηίας. « Com-
mune nomenamoris.» ilius Dei, lilius hominis nomi-
natus est et fuit, ut nos filii Dci nominemur et simus:
quod fuit summæ erga nos charitatis. « Videte, s
inquit Joaunes in Epist. I, cap. I, 1, « qualem cha-
ritatem dedit nobis Pater, ut ilii Dei nominemur et
simusl » Nisi enim sic Pater dilexisset mundum, ut
ilium suum factum filium hominis pro nobis in
mortem tradidisset, adoptionem filiorum Dei quam
accepimus, non accepissemus. F. Τous.
(11) Οὐτε γθρ..... τέλειος ἢν Υ7ός. Nec enim
perfectus ilius erat.» Nihil deerat ilio Dei ad per-
fectionem generationis æternæ ex Patre, antequsam
fieret filius hominis: sed ad perfectum mysterium
æconomiæ deerat Christo Filio Dei, ut fierct filius
hominis, et sic esset pefectus Christus. Cum carne
itaque factus est perfectus Christus, et perfectus
sive completus ilius; Pilius sciliet Dei, et filius
hominis: quia hypostasis Christi, ut antiqni theoiogi
et ecclesiastici Patres tradunt, est quid comple-
tum ex duabus naturis, divina scilicet et humana
unita Verbo. Et beatus Cyrillus lib. n contrα Nesto-
riumu: « Corpus, inquit, ex muliere natum, unitum
Verbo secundum hypostasin, Christum unum et i-
lium et Dominum perfecit, sive complevit cumdem
Deum et hominem; » quod perinde est ut diceret, i-
lium Dei et eumdem iilium hominis. Conveniunt
cum bis quæ Lcontius Byαantius lih. I contra Ne-
storianos et Eutychianos scripsit, duplicem esse
perfeeionem in Christo : unam quæ simpliciter di-
citur, alteram quæ in habitudine cernitur, secun-
dum magnum Gregorium. « Perfecatum enim, in-
quit, est Verbum et plenum, et præbcns perfeoio-