PG 100, col. 1365
ἀναιδεῖς ἐκείνας ἐπαφιᾶσι φωνάς · παραπλησίως τοῖς
λόγοις, καὶ τὴν ἄκοσμον ἐπιδεικνύμενοι θεωρίαν. Ἠ
δὲ, τί τούτων ἀσχημονοῦσα, τεκμήρια τῆς μέθης
ἐμπαρεῖχες Τίνας ἀπρεπεῖς ἠφίει φωνάς ; Ποίαν τῶν
σωφρονούντων παρήμειψεν εύταξίανς Ὅτι ἀφωνίαν
καταδικασθεῖσα, ἔστεργε τὴν ἐπιτιμίαν; ὅτι τῇ εὐ·-
κοσμία τοῦ ὁρωμένου σχήματος, τὴν ἐν διανοίᾳ παρ-
εδήλου κατάστασινς ὃτι σιγῇ συνεῖχε τὴν ἔνδον τῆς
εὐχῆς ἀναπτομένην φλόγα, καὶ χειλέων μόνων κινή-
σει, τὺ ταύτης ἐνέφαινε διάπυρον; Αὐτὴ γάρ, φησὶν,
ἐλάλει ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς, και τὰ χείλη αὐτῆς
ἐκινεῖτο, καὶ φωνὴ αὐτῆς οὐκ ἠκούετο. Οὐκ Β
οὗν πρὸς τὴν παράδοξον αὐτῆς ἐκπλαγῆναι καρτεο
ρίαν; Οὐκ ἔδει τὸ εὐσταθὲς τοῦ ὁρωμένου ταύτης
ἀποθαυμάσαι σχήματο;; τὴν ἀσίγητον ἐν ἀφωνία
πρὸς Θεὸν δέησιν; τὴν διηνεκῆ τῶν ὀμμάτων πρὸς
οὐρανὸν ἀνάνευσιν; τοὺς ὲκ συνοχῆς καρδίας ἀλαλή-
τους, μᾶλλον δέ ἀηχὴτους στεναγμούςς καὶγὰρ οὐδὲ
αὐτοὺς ἐξακούεσθαι παρεῖχεο διό φησι· Φωνὴ αὐτῆς
οὐκ ἠκούετο. Οἱ μὲν, τῶν ἐνάρθρων αὐτὴν ἀπο-
κλείουσι καὶ φωνῶν καὶ λόγων ⁸ ἠ δὲ, καὶ τὰς ἀνάρ-
θρους ἐπεῖχεν ἐνηχήσεις, μηδεμίαν τοῖς σκώπτουσι
συγχωροῦσα δοθῆναι τὴν ἀφορμήν.
Ἀλλ’ αύτή μὲν οὕτω, καὶ τοιαύτῃ τῇ θαυμαστῇ
καρτερία, τὰς πρὸς Θεὸν ἀνέτεινε δεήσεις · τὸ δ’ είς
αὐτὴν αὐθαδῶς ἐπισκῶπτον παιδάριον, τί φησινς c
Ἕως πότε μεθυσθήσῃς περίελε δὴ τὸν οἶνόν σου,
καί πορεύου ἐκ προσώπου Κυρίου. Ποῖον περι-
sitsz οἶνον αὐτῇ προστάσσεις; τὸν πρὸς Θεὸν διάπυ-
ρον πόθον; τὸ νηφάλιον τῆς διανοίας; τὴν ἄσιτον
καρτερίανς τὰς ἐκ ζεούσης ψυχῆς ἀναπεμπομένας
εὐχάς; ποῦ δέ καὶ πέμπεις ἐκ προσώπου Κυρίου τὴν
τὰ πάντα παριδοῦσαν, κα)⁸ τὸ ἐκείνου μόνον ἐκζητοῦ-
σαν πρόσωπον ⁸ τὴν ἐν καρδία. τὸν αὐτῆς συνῳκισμέ-
νον ἔχουσα πόθον ο τὴν ἀκροατὴν μόνον αὐτὸν τῶν
οἰκείων βλέπουσαν ῥημάτων, ὃν μᾶλλον ἐν τοῖς ἐκ-
τὸς, ἤ ἔνδον τῆς σκηνῆς, τοῖς τῆς διανοίας ἅμμασι
προϐλέπει ; . -
Καὶ οὕτω μέν ἐν τῷ τῆς προσευχῆς καιρῷ, τῇ
πάλαι συνεπετέθησαν οἱ ἐπισκώπτοντες ’Δννῃ· ἡδὲ
νέα καὶ συνετωτάτη πάντων, δεδοικυῖα μή τι τῶν
τοιούτων πάθοι, τὴν ἐκτενῆ προσάγουσα δέησιν,
ὥσπερ τῆς οἰκίας, οὓτω καὶτοῦ ναοῦ ύπεξίστατο ο
τὸν ἐρημικῶτερον δὲ διά τδ ἦρεμον τοῦ παραδείσου
καταλαμϐάνει χῶρον, ἐν ᾧ σοφῶς προεσκόπει τὸ εἰ·
λικρινές αὐτῇ τῆς ἐπιθυμουμένης συντηρηθήσεσθαι
προσευχῆς. Τάχα δὲ ού διά τοῦτο, διά δὲ τὴν ὅντως
φανερουμένην ἀλήθειαν, τὴν περὶ αὐτῆς ἤδη προ-
ανεφὼνει διά πραγμάτων ἔκϐασιν. Τοῖς γὰρ τῇ σκιᾷ
δ ,υλεύειν διατεταγμένοις τῶν νομικῶν ἐθίμων, ὥςπερ
τα διὰ καρποφορίας καλλιερούμενα, οὕτω καὶ ἡ τῶν
ἀναγκαίως αἰτουμένων συμπεριεγράφετο προσευχὴ
τῷ ναῷ, ἐν τούτῳ μᾶλλον τῶν ἐπιζητουμένων τὴν
ικδασιν λαμϐάνειν πιστευομένων.“Προμηνύει τοίνυν
η τῆς χάριτος ἐπώνυμος Ἀννα, διὰ τῆς οὕτω προσ-
λόγοις, καὶ τὴν ἄκοσμον ἐπιδεικνύμενοι θεωρίαν. Ἠ
δὲ, τί τούτων ἀσχημονοῦσα, τεκμήρια τῆς μέθης
ἐμπαρεῖχες Τίνας ἀπρεπεῖς ἠφίει φωνάς ; Ποίαν τῶν
σωφρονούντων παρήμειψεν εύταξίανς Ὅτι ἀφωνίαν
καταδικασθεῖσα, ἔστεργε τὴν ἐπιτιμίαν; ὅτι τῇ εὐ·-
κοσμία τοῦ ὁρωμένου σχήματος, τὴν ἐν διανοίᾳ παρ-
εδήλου κατάστασινς ὃτι σιγῇ συνεῖχε τὴν ἔνδον τῆς
εὐχῆς ἀναπτομένην φλόγα, καὶ χειλέων μόνων κινή-
σει, τὺ ταύτης ἐνέφαινε διάπυρον; Αὐτὴ γάρ, φησὶν,
ἐλάλει ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς, και τὰ χείλη αὐτῆς
ἐκινεῖτο, καὶ φωνὴ αὐτῆς οὐκ ἠκούετο. Οὐκ Β
οὗν πρὸς τὴν παράδοξον αὐτῆς ἐκπλαγῆναι καρτεο
ρίαν; Οὐκ ἔδει τὸ εὐσταθὲς τοῦ ὁρωμένου ταύτης
ἀποθαυμάσαι σχήματο;; τὴν ἀσίγητον ἐν ἀφωνία
πρὸς Θεὸν δέησιν; τὴν διηνεκῆ τῶν ὀμμάτων πρὸς
οὐρανὸν ἀνάνευσιν; τοὺς ὲκ συνοχῆς καρδίας ἀλαλή-
τους, μᾶλλον δέ ἀηχὴτους στεναγμούςς καὶγὰρ οὐδὲ
αὐτοὺς ἐξακούεσθαι παρεῖχεο διό φησι· Φωνὴ αὐτῆς
οὐκ ἠκούετο. Οἱ μὲν, τῶν ἐνάρθρων αὐτὴν ἀπο-
κλείουσι καὶ φωνῶν καὶ λόγων ⁸ ἠ δὲ, καὶ τὰς ἀνάρ-
θρους ἐπεῖχεν ἐνηχήσεις, μηδεμίαν τοῖς σκώπτουσι
συγχωροῦσα δοθῆναι τὴν ἀφορμήν.
Ἀλλ’ αύτή μὲν οὕτω, καὶ τοιαύτῃ τῇ θαυμαστῇ
καρτερία, τὰς πρὸς Θεὸν ἀνέτεινε δεήσεις · τὸ δ’ είς
αὐτὴν αὐθαδῶς ἐπισκῶπτον παιδάριον, τί φησινς c
Ἕως πότε μεθυσθήσῃς περίελε δὴ τὸν οἶνόν σου,
καί πορεύου ἐκ προσώπου Κυρίου. Ποῖον περι-
sitsz οἶνον αὐτῇ προστάσσεις; τὸν πρὸς Θεὸν διάπυ-
ρον πόθον; τὸ νηφάλιον τῆς διανοίας; τὴν ἄσιτον
καρτερίανς τὰς ἐκ ζεούσης ψυχῆς ἀναπεμπομένας
εὐχάς; ποῦ δέ καὶ πέμπεις ἐκ προσώπου Κυρίου τὴν
τὰ πάντα παριδοῦσαν, κα)⁸ τὸ ἐκείνου μόνον ἐκζητοῦ-
σαν πρόσωπον ⁸ τὴν ἐν καρδία. τὸν αὐτῆς συνῳκισμέ-
νον ἔχουσα πόθον ο τὴν ἀκροατὴν μόνον αὐτὸν τῶν
οἰκείων βλέπουσαν ῥημάτων, ὃν μᾶλλον ἐν τοῖς ἐκ-
τὸς, ἤ ἔνδον τῆς σκηνῆς, τοῖς τῆς διανοίας ἅμμασι
προϐλέπει ; . -
Καὶ οὕτω μέν ἐν τῷ τῆς προσευχῆς καιρῷ, τῇ
πάλαι συνεπετέθησαν οἱ ἐπισκώπτοντες ’Δννῃ· ἡδὲ
νέα καὶ συνετωτάτη πάντων, δεδοικυῖα μή τι τῶν
τοιούτων πάθοι, τὴν ἐκτενῆ προσάγουσα δέησιν,
ὥσπερ τῆς οἰκίας, οὓτω καὶτοῦ ναοῦ ύπεξίστατο ο
τὸν ἐρημικῶτερον δὲ διά τδ ἦρεμον τοῦ παραδείσου
καταλαμϐάνει χῶρον, ἐν ᾧ σοφῶς προεσκόπει τὸ εἰ·
λικρινές αὐτῇ τῆς ἐπιθυμουμένης συντηρηθήσεσθαι
προσευχῆς. Τάχα δὲ ού διά τοῦτο, διά δὲ τὴν ὅντως
φανερουμένην ἀλήθειαν, τὴν περὶ αὐτῆς ἤδη προ-
ανεφὼνει διά πραγμάτων ἔκϐασιν. Τοῖς γὰρ τῇ σκιᾷ
δ ,υλεύειν διατεταγμένοις τῶν νομικῶν ἐθίμων, ὥςπερ
τα διὰ καρποφορίας καλλιερούμενα, οὕτω καὶ ἡ τῶν
ἀναγκαίως αἰτουμένων συμπεριεγράφετο προσευχὴ
τῷ ναῷ, ἐν τούτῳ μᾶλλον τῶν ἐπιζητουμένων τὴν
ικδασιν λαμϐάνειν πιστευομένων.“Προμηνύει τοίνυν
η τῆς χάριτος ἐπώνυμος Ἀννα, διὰ τῆς οὕτω προσ-