PG 100, col. 288
σιον. Εί δὲ ταῦτα οὕτως, ἔδει κινήσεως καὶ αἰσθήο
σεως μὴ ἀμοιρεῖν τὴν εἰκόνα, καὶ τὴν ὲκ τόπου είς
τόπον μεταϐατικὴν ἔχειν δύναμιν κατά τὴν ἐκείνων
πλάνην, καὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν ἐνεργεῖν τε καὶ πάσχειν,
ὅσα τοῦ ἐμψύχου ἐστὶ καὶ γνωρίζεται, καὶ μηκέτι
εἰκόνα. ἀλλ’ ἔμψυχον ζῶον λογικδν αὐτοῖς δι-
ομολογεῖσθαι ο κατά δὲ τὸ ἐξ ἀνάγκης ἑπόμενον, καὶ
τὸν θετον Λόγον τοῦ ἑαυτοῦ ἐστερῆσθαι σώματος. [Ιῶς
δὲ Χριστῷ ταῦτα συνενεχθήσεται ;“H διά τίνος ὲνερ-
γή σει ὁ γράφων, καὶ ὅπως ὲξανύσει τὸ βεϐουλευ μένον ;
Οὐκ ἄλλως, ἢ ἐκ τῆς τῶν ζωγράφων φιλοτεχνίας Εὖ·
καιρον δ’ ἂνεῖη θειοτέραν τινὰ καὶ θαυμασιωτέραν
τὴν ζωγραφικὴν εὐτεκνίαν ὑπολαμϐάνειν, καί¹ μαγνή-
τιδος π ἐον τὸ ἑλκτικὸν καὶ δραστήριον πρὸς τδγρα·
φὸμενον ἔχουσαν ο καὶ δὴ δογ ματ ισθή σεται τῶν ζωγρά -
φων ἡ τέχνη. τῆς τοῦ Λόγου ἀλκιμωτέρκ δυιάμεωςο
καθὸ ἡ μὲν ἀφείλετο τὴν σάρκα ἡνωμένην αὐτῷ, ὁ
δὲ ἀφῃρέθη · καί λέλυται ὑπόστασις τοῦ Χριστοῦ. Ut‘:
δοκεῖ ἐντεῦθεν τῷ Λόγῳ πάθος προστρίϐεσθαι πάγη
των παθῶν ὲμπαθέστερον;
λδι. Τί τοῦτο τῶν λεγομένων Χριστολυτῶν ο καὶ τῆς
ἐκείνων βδελυρᾶς αἱρέσεως. πρὸς ἀτοπέαν καταδεέο
στε ρον ; πόθεν οὖν ὁ δυσάντητος καὶ δυσμενὴς ire ρύς
καὶ Χριστοῦ πολέμιος,ὁ μικρδς οὗτος καὶ βίαιος τύ-
ραννος, ἡ τέχνη ; Ποία ἄρα ἡ ὲν αὐτῇ δύναμις καὶ
ἐνέργεια, ὥστε κατισχύ σαι Θεὸν τῶν οἰκείων ἀποστε- .
ρείν καὶ διαρπάζεινς καὶ ταῦτα οὐ τῶν περὶ αὐτὸν, ο
ἀλλά τῶν κατ’ αὐτῶν. καὶ⁹ τῶν καθ’ ὐπὸστασιν flvm-
μένων, οὐ τῶν ἔξωθέν τινων, καὶ αὐτὴν μᾶλλον 3.:-
λύσθαι τὴν ὐπόστασινς Καὶ ὃ ἑκὼν ὁ Λόγος προσε
ἐλαϐεν, ἄκων ἀπέϐαλες Ταῦτα δὲ ποίαν ἀσεϐείας
ὑπερϐολὴν οὐχ ὑπεραίρεις Εὐρεθησεται δὲ οὕτω γε
ἡ τέχνη, καὶ θανάτου ἐπικρατεστέρα · ὅπερ γάρ
τῷ θανάτῳ, ἡνίκα τὸν σταυρὸν πηξᾶμενοι τον Χρι-
στδν ἀπεκτόνασιν οὐκ ἐξεγένετο, τοῦτο τῇ τέχνη
εὐπρεπῶς μάλα κατώρθωται. Κατ’ οὐδένα 73:91:96:
πονῄό Λόγος τῆς παναγίας καὶ ζωοποιοῦ αὐτοῦ
σαρκὸς καὶ ψυχῆς κεχώρισται, οὐδὲ κατ’ αὐτὸ
ἀκαριαῖον τοῦ χρόνου καί⁵ βραχύτατον, κᾶν τον ὑπὲρ
ὴμιῖλν εἵλετο θάνατον’ ὡς φύσει ὑπεράγαθος καὶ
φιλάνθρωπος, καὶ εἰς ᾁδου πορευθεὶς, τοῖς ἐν φυλα-
ειῇ πνεύμασι τὴν ἐλευθερίαν κηρύξας ἐχαρίσατο.
κᾶι τῶν *δεσμῶν ἀνῆκεν οἷς ὲκεκρὰτηντο. Πῶς οὖν
ἃ τῷ θανάτῳ κατ’ ἰσχὺν οὐ περιγέγονε, τῷ ζωγράφῳ
διήνυσται; καὶ ὁ δήσας τὸν ίσχυρδν. ὐπὸ τῆς τέχνης
ἀσθενοῦς οὕτω καὶ εὐτελοῦς ἀντιδέδεταιζ Δέδοκτο
ἂν αὐτὸ τομώτερόν τε καὶ διαιρετικώτερον τοῦ
θανάτου, τὸ εἰκονίζειν καὶ γράφειν, ἵνα ’μη;ὶν εις
ἀσεϐείας ἀφορμὴν ἀπολίποιτο.
Ἀλλά τί δεῖ πλειόνων τῶν οὕτω φευκτῶν καὶ.
υθὲνναι είς οὐρανούς. De lite-relisis L'hristoiytislggqui
σεως μὴ ἀμοιρεῖν τὴν εἰκόνα, καὶ τὴν ὲκ τόπου είς
τόπον μεταϐατικὴν ἔχειν δύναμιν κατά τὴν ἐκείνων
πλάνην, καὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν ἐνεργεῖν τε καὶ πάσχειν,
ὅσα τοῦ ἐμψύχου ἐστὶ καὶ γνωρίζεται, καὶ μηκέτι
εἰκόνα. ἀλλ’ ἔμψυχον ζῶον λογικδν αὐτοῖς δι-
ομολογεῖσθαι ο κατά δὲ τὸ ἐξ ἀνάγκης ἑπόμενον, καὶ
τὸν θετον Λόγον τοῦ ἑαυτοῦ ἐστερῆσθαι σώματος. [Ιῶς
δὲ Χριστῷ ταῦτα συνενεχθήσεται ;“H διά τίνος ὲνερ-
γή σει ὁ γράφων, καὶ ὅπως ὲξανύσει τὸ βεϐουλευ μένον ;
Οὐκ ἄλλως, ἢ ἐκ τῆς τῶν ζωγράφων φιλοτεχνίας Εὖ·
καιρον δ’ ἂνεῖη θειοτέραν τινὰ καὶ θαυμασιωτέραν
τὴν ζωγραφικὴν εὐτεκνίαν ὑπολαμϐάνειν, καί¹ μαγνή-
τιδος π ἐον τὸ ἑλκτικὸν καὶ δραστήριον πρὸς τδγρα·
φὸμενον ἔχουσαν ο καὶ δὴ δογ ματ ισθή σεται τῶν ζωγρά -
φων ἡ τέχνη. τῆς τοῦ Λόγου ἀλκιμωτέρκ δυιάμεωςο
καθὸ ἡ μὲν ἀφείλετο τὴν σάρκα ἡνωμένην αὐτῷ, ὁ
δὲ ἀφῃρέθη · καί λέλυται ὑπόστασις τοῦ Χριστοῦ. Ut‘:
δοκεῖ ἐντεῦθεν τῷ Λόγῳ πάθος προστρίϐεσθαι πάγη
των παθῶν ὲμπαθέστερον;
λδι. Τί τοῦτο τῶν λεγομένων Χριστολυτῶν ο καὶ τῆς
ἐκείνων βδελυρᾶς αἱρέσεως. πρὸς ἀτοπέαν καταδεέο
στε ρον ; πόθεν οὖν ὁ δυσάντητος καὶ δυσμενὴς ire ρύς
καὶ Χριστοῦ πολέμιος,ὁ μικρδς οὗτος καὶ βίαιος τύ-
ραννος, ἡ τέχνη ; Ποία ἄρα ἡ ὲν αὐτῇ δύναμις καὶ
ἐνέργεια, ὥστε κατισχύ σαι Θεὸν τῶν οἰκείων ἀποστε- .
ρείν καὶ διαρπάζεινς καὶ ταῦτα οὐ τῶν περὶ αὐτὸν, ο
ἀλλά τῶν κατ’ αὐτῶν. καὶ⁹ τῶν καθ’ ὐπὸστασιν flvm-
μένων, οὐ τῶν ἔξωθέν τινων, καὶ αὐτὴν μᾶλλον 3.:-
λύσθαι τὴν ὐπόστασινς Καὶ ὃ ἑκὼν ὁ Λόγος προσε
ἐλαϐεν, ἄκων ἀπέϐαλες Ταῦτα δὲ ποίαν ἀσεϐείας
ὑπερϐολὴν οὐχ ὑπεραίρεις Εὐρεθησεται δὲ οὕτω γε
ἡ τέχνη, καὶ θανάτου ἐπικρατεστέρα · ὅπερ γάρ
τῷ θανάτῳ, ἡνίκα τὸν σταυρὸν πηξᾶμενοι τον Χρι-
στδν ἀπεκτόνασιν οὐκ ἐξεγένετο, τοῦτο τῇ τέχνη
εὐπρεπῶς μάλα κατώρθωται. Κατ’ οὐδένα 73:91:96:
πονῄό Λόγος τῆς παναγίας καὶ ζωοποιοῦ αὐτοῦ
σαρκὸς καὶ ψυχῆς κεχώρισται, οὐδὲ κατ’ αὐτὸ
ἀκαριαῖον τοῦ χρόνου καί⁵ βραχύτατον, κᾶν τον ὑπὲρ
ὴμιῖλν εἵλετο θάνατον’ ὡς φύσει ὑπεράγαθος καὶ
φιλάνθρωπος, καὶ εἰς ᾁδου πορευθεὶς, τοῖς ἐν φυλα-
ειῇ πνεύμασι τὴν ἐλευθερίαν κηρύξας ἐχαρίσατο.
κᾶι τῶν *δεσμῶν ἀνῆκεν οἷς ὲκεκρὰτηντο. Πῶς οὖν
ἃ τῷ θανάτῳ κατ’ ἰσχὺν οὐ περιγέγονε, τῷ ζωγράφῳ
διήνυσται; καὶ ὁ δήσας τὸν ίσχυρδν. ὐπὸ τῆς τέχνης
ἀσθενοῦς οὕτω καὶ εὐτελοῦς ἀντιδέδεταιζ Δέδοκτο
ἂν αὐτὸ τομώτερόν τε καὶ διαιρετικώτερον τοῦ
θανάτου, τὸ εἰκονίζειν καὶ γράφειν, ἵνα ’μη;ὶν εις
ἀσεϐείας ἀφορμὴν ἀπολίποιτο.
Ἀλλά τί δεῖ πλειόνων τῶν οὕτω φευκτῶν καὶ.
υθὲνναι είς οὐρανούς. De lite-relisis L'hristoiytislggqui