PG 103, col. 831
inquam, egestatem, morbum, vitam, mortem, et
qua in nostra non sunt potestate: eaque omnia
fati esse atl'ecta tradit. Ergo hunc studiosus ille et
sciendi cupidus Diodorus clare ac valide convincit,
verbo quidem mediam duntaxat erroris partem
praedicare. re autem ipsa totum confirmare: quando-
quidem pluritnae corporissive affectiones per anima:
operationem, cooperationem, aut etiam natura:
consensum, accidere solent ac perlici.
Primo igitur libro post alia de fato relata, tum
unde tam libere agendi audaciam error sumpserit,
adversus eam insurgit opinionem, quae universum
hoc ortu carere asserit (putat enim ex hac Opinione
illud quoque de fato figmentum conflari) libroque
huic ita tinem imponit, ut ne in altero quidem ab
eadem pugna desistat.
Quamobrem decimo posthaec capite, tam mundum
ipsum, quam in eo degentem hominem ortum ha-
bere demonstrans, hoc fere modo ad argumenta-
tionem aggreditur. Quandoquidem, ait, singulatim
hominum 209a singuli corruptioni atque genera-
tioni obnoxii sunt, manifestum sane ipsam quoque
horum naturam ad similem redigi dissolutionem,
et nonnisi in solis ex se mutuo successionibus per-
durare. Neque enim quod ortu caret, inde suam
habere incdrruptibilitatem potest, quod unum in
alterius locum identidem succedere cogitemus:
sed quod id per seipsum, atque ex suamet subsisten-
tia, tale sit. Porro mundum quoque ipsum habere
ortum, ex iis est manifestum, quod qua: in ipso
sunt, ignis, aqua, terra, aer, ortum habeant. Haec
enim quotidie particulatim et corrumpuntur, et
gignuntur. Rursum autem quod terra corruptibi-
lis sit, ex iis perspicuum evadit, quod sive homo,
sive alia animalia corrumpantur, in terram con-
vertantur. Nam quod haec in illam corrumpantur,
argumento utique est, ex illa ipsa corrupta ortum
suum initio accepisse. Adde quod etiamnum ani-
mantia pleraque ex hac versa atque corrupta gi-
gnuntur, et flant. Quod autem convertitur, etiam
si forte minus fuerit manifesta ejus corruptio, quo-
modo id ortu carere possit? Quoniam omnis mutatio ejus quod antea sua natura exsistebat, vel
maxime in causa esse solet, cur id ortu non creat. Jam si ortus omnis expers fuisset hominis natura,
quomodo eam aut genesis aut fatum dispensaret? Nam quod ortu caret, alterius nequaquam indiget,
ut subsistat.
Si quis autem ipsa rerum evidentia coactus,
forsitan fateatur, orta quidem esse cum terrestria,
tum aquatica et aerea : sed illam tamen genesim,
per quam hzec perficiantur, cursu suo continuam
quamdam, et ortus eXperlem corruptionem otti-
νΑΡιΙίΕ LECTIONES.
οξ δή Α : δὲ ς’. ⁸³ Schottus : libri ὧν.
‘_‘ ναὶΑε καίᾲς.
νητὸς ὲ- γεννηὲὰ ς. 6⁸ τοῦ] libri τό, ⁶⁹ τὰ om. Α. το libri διοικὲῑτ’, ἐι paulo post ἀπὸ. τί ’φθορὰν 'g‘.
qua in nostra non sunt potestate: eaque omnia
fati esse atl'ecta tradit. Ergo hunc studiosus ille et
sciendi cupidus Diodorus clare ac valide convincit,
verbo quidem mediam duntaxat erroris partem
praedicare. re autem ipsa totum confirmare: quando-
quidem pluritnae corporissive affectiones per anima:
operationem, cooperationem, aut etiam natura:
consensum, accidere solent ac perlici.
Primo igitur libro post alia de fato relata, tum
unde tam libere agendi audaciam error sumpserit,
adversus eam insurgit opinionem, quae universum
hoc ortu carere asserit (putat enim ex hac Opinione
illud quoque de fato figmentum conflari) libroque
huic ita tinem imponit, ut ne in altero quidem ab
eadem pugna desistat.
Quamobrem decimo posthaec capite, tam mundum
ipsum, quam in eo degentem hominem ortum ha-
bere demonstrans, hoc fere modo ad argumenta-
tionem aggreditur. Quandoquidem, ait, singulatim
hominum 209a singuli corruptioni atque genera-
tioni obnoxii sunt, manifestum sane ipsam quoque
horum naturam ad similem redigi dissolutionem,
et nonnisi in solis ex se mutuo successionibus per-
durare. Neque enim quod ortu caret, inde suam
habere incdrruptibilitatem potest, quod unum in
alterius locum identidem succedere cogitemus:
sed quod id per seipsum, atque ex suamet subsisten-
tia, tale sit. Porro mundum quoque ipsum habere
ortum, ex iis est manifestum, quod qua: in ipso
sunt, ignis, aqua, terra, aer, ortum habeant. Haec
enim quotidie particulatim et corrumpuntur, et
gignuntur. Rursum autem quod terra corruptibi-
lis sit, ex iis perspicuum evadit, quod sive homo,
sive alia animalia corrumpantur, in terram con-
vertantur. Nam quod haec in illam corrumpantur,
argumento utique est, ex illa ipsa corrupta ortum
suum initio accepisse. Adde quod etiamnum ani-
mantia pleraque ex hac versa atque corrupta gi-
gnuntur, et flant. Quod autem convertitur, etiam
si forte minus fuerit manifesta ejus corruptio, quo-
modo id ortu carere possit? Quoniam omnis mutatio ejus quod antea sua natura exsistebat, vel
maxime in causa esse solet, cur id ortu non creat. Jam si ortus omnis expers fuisset hominis natura,
quomodo eam aut genesis aut fatum dispensaret? Nam quod ortu caret, alterius nequaquam indiget,
ut subsistat.
Si quis autem ipsa rerum evidentia coactus,
forsitan fateatur, orta quidem esse cum terrestria,
tum aquatica et aerea : sed illam tamen genesim,
per quam hzec perficiantur, cursu suo continuam
quamdam, et ortus eXperlem corruptionem otti-
νΑΡιΙίΕ LECTIONES.
οξ δή Α : δὲ ς’. ⁸³ Schottus : libri ὧν.
‘_‘ ναὶΑε καίᾲς.
νητὸς ὲ- γεννηὲὰ ς. 6⁸ τοῦ] libri τό, ⁶⁹ τὰ om. Α. το libri διοικὲῑτ’, ἐι paulo post ἀπὸ. τί ’φθορὰν 'g‘.