PG 104, col. 1252
σταυρικῷ δόρατι διαπαρεὶς , οὐχ οἷός τε ἦν φανερῶς
οὕτως τὰ ἑαυτῷ καταθύμια ὼς εἰώθει ἐργάζεσθαι
βδελύγματα· λάθρα δέ τινων ἀθλίων τὰς ψυχὰς ὲκ-
6ακχεὺσας καὶ τὸν νοῦν φενακίσας ὴπάτησενά ἐν
οἰκείαν συνείδησιν , ἄξια τοῦ ἀσσέστου πυρὸς σὺν
H'. Ἀλλ’ οὐκ ἐνέλιπεν ὁ ἀγαθὸς καὶ πανάγαοος
καὶ ὑπεράγαθος Κύριος συνήθως εὐεργετεῖν τὺ ἑαυτοῦ
τίμιον πλάσμα τὸν ἄνθρωπον τ· ἀλλ’ ἔθετο ἐν τῇ Ἐκ-
κλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, ὡς αὐτόπτας καὶ ὑπηρε-
τας τὴν αὑτοῦ ἀπειροδύναμον σωματικὴν συγκατά-
6ασιν ἀριδήλως διαγγέλλοντος , καὶ τὰς θεοσημείας
παναληθῶς ὲκιρράζοντας · μήτε τοῖς σωματικοῖς τοῦ
Χριστοῦ ἐπαισχυνομένους παθήμασιν, μήτε τοῖς θαύ-
μασι ψεῦδος ἑπιιρημίζοντας, ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς
ἀληθείας φροντίζοντας, καὶ τὴν ἔνσαρκον οἰκονομίαν
τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀψευδῶς κηρύττοντας. Δεύτερον
προφήτας τὰ κεκρυμμένα καὶ ἀνίατα πάθη τῇ τοῦ
ἁγίου Πνεῦματος θείᾳ ι τῆς δξουσίας μαχαίρᾳ πρὸ
ῥιζῶν ἀναστέλλοντας· καὶ τὰ χρηστὰ καὶιι τεθηλότα
τῶν ἀρετῶν φυτουργοῦντας βλαστήματα. Τρίτον δι-
δασκάλους , ἀμφοῖν τοῖν δυοῖν [c0d. f. 86] συνηγοο
ροῦντας , καὶ τὰ παρ’ αὐτοῖς πραχθέντα καὶ λεχθέν-
τα , τελεώτερον σαφηνίζοντας · τούτων τοῖς θείοις
δόγμασι πᾶσα τῶν Χριστιανῶν Ἐκκλησία, πάλαι
καὶ νῦν κρατύνεται, ἦς πύλαι ᾅδου αἱ φθοροποιαὶ
αίρέοεις κατίσχυσαν οὐδέποτε , οὐδὲ κατισχύσουσιν
εὖ ἴσμεν , κατὰ τὴν θείαν ἀπόφασιν · είς ἀφρὸν δὲ
τὰ κύματα τῆς τῶν αἱρετικῶν γλωσσαλγίας πάντοτε
διαλέλυνται· κατὰ καιρὸν ἑκάστοις τῆς ὁρθοδοξίας
προμάχοις , ἕκαστοι συμπλακέντες αἱρεσιόιρχαι, καὶ ’
τῆς ἀληθείας τῷ φωτὶ τοῦ ζόφου τῶν αἱρέσεων ὑπο-
χωρήσαντος, αἱ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαι διέμειναν ἀσά-
λευτοι ’ ἀλλ’ οἱ μὲν πανάθλιοι αἱρετικοὶ εἰ καὶ πρὶς
ὀλίγον τῶν μυσαρῶν αὐτῶν διανοιῶν τὰς κακίας
ῶδινον , ὅμως μετ’ οὐ πολὺ τῆς αὐτῶν κακουργίας
τὺ ψεῦδος διερῤήσσετο. Καὶ τούτου τοῖς πᾶσι δια-
γνωσθέντος κα)⁵ ὲκ ποδῶν γινομένου, αἰ τοῦ Θεοῦ Ἐκ-
κλησίαι κατηυγάζοντο· ἀλλά καὶ νῦν καὶ είς τὸν αἰῶ-
να, καταυγασθήσονται.
ι, Θ¹. Ἦ δὲ ἐσκοτισμένη καὶ βορϐορώδης καὶ¹ στα-
D σιώδης καὶ παμμίαρος καὶ αἱσχρηυργὺς τῶν Μα-
νιχαίων αἵρεσις ὑπὸ πάντων ἐθνῶν διωκομένη διὰ τὺ
ἀνίατον αὐτὴν ὑπάρχειν καὶ πάσης βδελυρίας ἀνάο
μεστον καὶ σιγῇ βαθείᾳ παρ’ αὐτῶν τιμωμένη καὶ
σεϐομένη. Τοῦτο γάρ ἐστιν αὐτοῖς τὸ περισπού-
δαστον , τὸ μὴ τὰς τελετὰς αὐτῶν καὶ τὰς αἱρέσεις
είς πάντας καὶ τοὺς παρ’ αὐτοῖς οἰκείους, οὔπω [rm].
Ι. 86 b] λέγω τοὺς ξένους, αὐτῶν δημοσιεύεσθαι·
ἀλλ’ είς ὀλίγους οὓς ἂν ῐδοιεν παρ’ αὐτοῖς τελεωτέ-
pou; τὴν ἀσέϐειαν καιροῖς δέ τισι πρὸ χρό·.ων οὗ
ε Dcc3t θείᾳ apud Β.⁵ ,ιι Β. καὶ τά.
οὕτως τὰ ἑαυτῷ καταθύμια ὼς εἰώθει ἐργάζεσθαι
βδελύγματα· λάθρα δέ τινων ἀθλίων τὰς ψυχὰς ὲκ-
6ακχεὺσας καὶ τὸν νοῦν φενακίσας ὴπάτησενά ἐν
οἰκείαν συνείδησιν , ἄξια τοῦ ἀσσέστου πυρὸς σὺν
H'. Ἀλλ’ οὐκ ἐνέλιπεν ὁ ἀγαθὸς καὶ πανάγαοος
καὶ ὑπεράγαθος Κύριος συνήθως εὐεργετεῖν τὺ ἑαυτοῦ
τίμιον πλάσμα τὸν ἄνθρωπον τ· ἀλλ’ ἔθετο ἐν τῇ Ἐκ-
κλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, ὡς αὐτόπτας καὶ ὑπηρε-
τας τὴν αὑτοῦ ἀπειροδύναμον σωματικὴν συγκατά-
6ασιν ἀριδήλως διαγγέλλοντος , καὶ τὰς θεοσημείας
παναληθῶς ὲκιρράζοντας · μήτε τοῖς σωματικοῖς τοῦ
Χριστοῦ ἐπαισχυνομένους παθήμασιν, μήτε τοῖς θαύ-
μασι ψεῦδος ἑπιιρημίζοντας, ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς
ἀληθείας φροντίζοντας, καὶ τὴν ἔνσαρκον οἰκονομίαν
τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀψευδῶς κηρύττοντας. Δεύτερον
προφήτας τὰ κεκρυμμένα καὶ ἀνίατα πάθη τῇ τοῦ
ἁγίου Πνεῦματος θείᾳ ι τῆς δξουσίας μαχαίρᾳ πρὸ
ῥιζῶν ἀναστέλλοντας· καὶ τὰ χρηστὰ καὶιι τεθηλότα
τῶν ἀρετῶν φυτουργοῦντας βλαστήματα. Τρίτον δι-
δασκάλους , ἀμφοῖν τοῖν δυοῖν [c0d. f. 86] συνηγοο
ροῦντας , καὶ τὰ παρ’ αὐτοῖς πραχθέντα καὶ λεχθέν-
τα , τελεώτερον σαφηνίζοντας · τούτων τοῖς θείοις
δόγμασι πᾶσα τῶν Χριστιανῶν Ἐκκλησία, πάλαι
καὶ νῦν κρατύνεται, ἦς πύλαι ᾅδου αἱ φθοροποιαὶ
αίρέοεις κατίσχυσαν οὐδέποτε , οὐδὲ κατισχύσουσιν
εὖ ἴσμεν , κατὰ τὴν θείαν ἀπόφασιν · είς ἀφρὸν δὲ
τὰ κύματα τῆς τῶν αἱρετικῶν γλωσσαλγίας πάντοτε
διαλέλυνται· κατὰ καιρὸν ἑκάστοις τῆς ὁρθοδοξίας
προμάχοις , ἕκαστοι συμπλακέντες αἱρεσιόιρχαι, καὶ ’
τῆς ἀληθείας τῷ φωτὶ τοῦ ζόφου τῶν αἱρέσεων ὑπο-
χωρήσαντος, αἱ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαι διέμειναν ἀσά-
λευτοι ’ ἀλλ’ οἱ μὲν πανάθλιοι αἱρετικοὶ εἰ καὶ πρὶς
ὀλίγον τῶν μυσαρῶν αὐτῶν διανοιῶν τὰς κακίας
ῶδινον , ὅμως μετ’ οὐ πολὺ τῆς αὐτῶν κακουργίας
τὺ ψεῦδος διερῤήσσετο. Καὶ τούτου τοῖς πᾶσι δια-
γνωσθέντος κα)⁵ ὲκ ποδῶν γινομένου, αἰ τοῦ Θεοῦ Ἐκ-
κλησίαι κατηυγάζοντο· ἀλλά καὶ νῦν καὶ είς τὸν αἰῶ-
να, καταυγασθήσονται.
ι, Θ¹. Ἦ δὲ ἐσκοτισμένη καὶ βορϐορώδης καὶ¹ στα-
D σιώδης καὶ παμμίαρος καὶ αἱσχρηυργὺς τῶν Μα-
νιχαίων αἵρεσις ὑπὸ πάντων ἐθνῶν διωκομένη διὰ τὺ
ἀνίατον αὐτὴν ὑπάρχειν καὶ πάσης βδελυρίας ἀνάο
μεστον καὶ σιγῇ βαθείᾳ παρ’ αὐτῶν τιμωμένη καὶ
σεϐομένη. Τοῦτο γάρ ἐστιν αὐτοῖς τὸ περισπού-
δαστον , τὸ μὴ τὰς τελετὰς αὐτῶν καὶ τὰς αἱρέσεις
είς πάντας καὶ τοὺς παρ’ αὐτοῖς οἰκείους, οὔπω [rm].
Ι. 86 b] λέγω τοὺς ξένους, αὐτῶν δημοσιεύεσθαι·
ἀλλ’ είς ὀλίγους οὓς ἂν ῐδοιεν παρ’ αὐτοῖς τελεωτέ-
pou; τὴν ἀσέϐειαν καιροῖς δέ τισι πρὸ χρό·.ων οὗ
ε Dcc3t θείᾳ apud Β.⁵ ,ιι Β. καὶ τά.