PG 105, col. 593
τοὺς ἄλλους δύο χρυσίνους, ἐν μέρει δὲ πολλοὺς ἄν-
θρακας πυρίνους, εἶτα τὸν χρύσινον τὸν πυρωθέντα,
καὶπῦρ γενόμενον μεταξὺ τῶν ἄλλων δύο χρυσίνων
καὶ τῶν ἀνθράκων, τὸν διάμεσον ἐὰν θεάσῃ χρύσινον
ἔχοντα τήν τε φύσιν τῶν ἄλλων δύο χρυσίνων τελείαν,
τουτέστιν ὅντα χρυσδιν, ὡς τοῖν δυοῖν ἐκείνοιν τοῖν
χρυσίνοιν ἑκάτερον, καὶ τῶν ἀνθράκων φύσιν, ἐπειδὴ
πῦρ ἐστιν, ὥσπερ τῶν ἄλλων ἀνθράκων ἕκαστος’
τὸν ait)»: δὴ τρόπον ὁ ἀΐδιος Υἱῦς ἐξ οὐρανοῦ κειτα-
63ις, οὔχ ortos—43w ἐξ ἡμῶν, ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν
ᾳῦσιν ἔλαϐε, καὶ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, ὡς ὁ θεῖος
finio-.010; Παῦλος λέγει, πεπειρᾶσθαί κατὰ πάντα
καθ’ ἡμετέραν ὁμοιότητα χωρ)ς ἁμαρτίας. Τοίνυν
οὖν ὁ ἀΐδιος Υἱὸς ἔχει τήν τε τοῦ [ἰατρὸς καὶ τοῦ
ἁγίου Π-,ιεύματο;, ἢν ἀεὶ προεῖχε φύσιν, τὴν ἡμετέραν
ἀνθρωπίνην φύσιν μετὰ καὶ τὴν ἑαυτοῦ σάρκωσιν,
μία ὑπάρχων ὲκ τῆς ἁγίας Τριάδος ὑπόστασις, τῆς
ἁγίας Τριάδος προσθήκην οὐκ εἰσδεξαμένης. El δὲ
τοῦτο φανερὸν καὶ τοῖς μικρὰ δυναμένοις συνορᾷν
ἔστιν, ὅτι τὴν σεαυτοῦ δόξαν, τὴν περὶ μιᾶς φύσεως
τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τῶν ἀποστόλων ὁ χορὸς παραδέδω-
κεν, οὖτε μὴν αἱ ἆγιαι τρεῖς σύνοδοι, αἱ κατὰ δια-
φόρους καιροὺς παρ’ εὐσεὸῶν βασιλέων προνοίᾳ Θεοῦ
συναθροισθεῖσαι, αἶς καὶ αὐτὸς διὰ τοῦ σοῦ γράμμα-
τος συνομολογεῖς, καὶ ἀποδέχῃ, ἐπεὶ καθαιρέσει μὲν
τῆς τοῦ Ἀρείου, καὶ Μακεδονίου, καὶ Νεστορὶου
κακοδοξίας πρῶτον σύνοδοι συναγηγερμέναι, αἱ μὲν
πρότεραι δύο τὴν ἐπὶ θεολογίᾳ ὀρθὴν ὁμολογίαν
ἑτράνωσάν τε καὶ ὲθέσπισαν, τοῦ ὁμολογεῖν ἀληθῶς
τὸν ἀΐδιον Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρδς, καὶ
τὺ Πνεῦμα τδ ἆγιον ὸμοούσια τῷ Πατρὶ καὶ ὁμοφυῆ.
καὶ τῆς αὐτῆς καὶ μιᾶς θεότητος, ίσοκλεῶς τῷ Πατρὶ
τὸν Υῑὸν καὶ τὸ ἆγιον Πνεῦμα μετέχειν, καὶ ἕνα
Θεὸν τὰ τρία δοξάζειν, κᾶν τρία ταῖς ἰδιότησι πι-
στεύηται, καὶ μηδέτερον είς κτίσμα τούτων κατάγειν.
Δῦται δὲ περὶ μιᾶς φύσεως τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστη-
ρίου οὐδαμῶς ὲθέσπισᾶν τε καὶ ὥρισαν. Ἦ δὲ πρώτη
μὲν ὲν Ἐφέσῳ, τρίτη δὲ προς ταῖς δυσὶν οίκουμενικὴ
ἁγία σύνοδος, αὕτη μὲν τὴν τοῦ Νεστορίου κακοδοξίαν
θριαμϐεύσασα, ἥτις τὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Κύριον καὶ
Θεδν ἡμῶν είς δύο υἱοὺς καὶ δύο πρόσωπα κατατε-
μεῖν ἐτόλμησε, καί τὴν πάναγνον καὶ ἁγίαν Παρθέ-
νον Θεοτόκον καλεῖν ἀπηρυοριαπμὲνως ὁ δείλαιος
οὐκ ἠξίου, μᾶλλον μὲν οὖν Χριστοτόκον, ὡς ψιλὸν
ἄνθρωπον γεννήσασαν. Τὰς γὰρ δύο φύσεις τοῦ Ἐμ-
μανουὴλ, ἐξ ὧν καὶ ὲν αἷς ὁ Χριστὸς ὲθεωρεῖτο,ἦγουν
τὴν θεότητα, φημὶ, καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀνὰ μέρος
τιθεὶς, καὶ ίδιοσυστάτως ταύτας ὁμολογῶν, καὶ φύο
. σιν ἀπρόσωπτν μὴ δοξάζων, καὶ διὰ τοῦτο ὅσαι μὲν
αἱ φύσεις, τοσαῦτα καὶ τὰ πρόσωπα συνεισάγων, καὶ
σχετικὴν ἕνωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὸν ὲκ Μαρίας
γεννηθέντα ὡμολόγει. Τοιγάρτοι τοῦτον ἀναθεματί-
eam, ἐθέσπισε τε καὶ ἐκύρωσε τὴν καθ’ ὑπόστασιν
³ llcbr. tv, l5.
θρακας πυρίνους, εἶτα τὸν χρύσινον τὸν πυρωθέντα,
καὶπῦρ γενόμενον μεταξὺ τῶν ἄλλων δύο χρυσίνων
καὶ τῶν ἀνθράκων, τὸν διάμεσον ἐὰν θεάσῃ χρύσινον
ἔχοντα τήν τε φύσιν τῶν ἄλλων δύο χρυσίνων τελείαν,
τουτέστιν ὅντα χρυσδιν, ὡς τοῖν δυοῖν ἐκείνοιν τοῖν
χρυσίνοιν ἑκάτερον, καὶ τῶν ἀνθράκων φύσιν, ἐπειδὴ
πῦρ ἐστιν, ὥσπερ τῶν ἄλλων ἀνθράκων ἕκαστος’
τὸν ait)»: δὴ τρόπον ὁ ἀΐδιος Υἱῦς ἐξ οὐρανοῦ κειτα-
63ις, οὔχ ortos—43w ἐξ ἡμῶν, ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν
ᾳῦσιν ἔλαϐε, καὶ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, ὡς ὁ θεῖος
finio-.010; Παῦλος λέγει, πεπειρᾶσθαί κατὰ πάντα
καθ’ ἡμετέραν ὁμοιότητα χωρ)ς ἁμαρτίας. Τοίνυν
οὖν ὁ ἀΐδιος Υἱὸς ἔχει τήν τε τοῦ [ἰατρὸς καὶ τοῦ
ἁγίου Π-,ιεύματο;, ἢν ἀεὶ προεῖχε φύσιν, τὴν ἡμετέραν
ἀνθρωπίνην φύσιν μετὰ καὶ τὴν ἑαυτοῦ σάρκωσιν,
μία ὑπάρχων ὲκ τῆς ἁγίας Τριάδος ὑπόστασις, τῆς
ἁγίας Τριάδος προσθήκην οὐκ εἰσδεξαμένης. El δὲ
τοῦτο φανερὸν καὶ τοῖς μικρὰ δυναμένοις συνορᾷν
ἔστιν, ὅτι τὴν σεαυτοῦ δόξαν, τὴν περὶ μιᾶς φύσεως
τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τῶν ἀποστόλων ὁ χορὸς παραδέδω-
κεν, οὖτε μὴν αἱ ἆγιαι τρεῖς σύνοδοι, αἱ κατὰ δια-
φόρους καιροὺς παρ’ εὐσεὸῶν βασιλέων προνοίᾳ Θεοῦ
συναθροισθεῖσαι, αἶς καὶ αὐτὸς διὰ τοῦ σοῦ γράμμα-
τος συνομολογεῖς, καὶ ἀποδέχῃ, ἐπεὶ καθαιρέσει μὲν
τῆς τοῦ Ἀρείου, καὶ Μακεδονίου, καὶ Νεστορὶου
κακοδοξίας πρῶτον σύνοδοι συναγηγερμέναι, αἱ μὲν
πρότεραι δύο τὴν ἐπὶ θεολογίᾳ ὀρθὴν ὁμολογίαν
ἑτράνωσάν τε καὶ ὲθέσπισαν, τοῦ ὁμολογεῖν ἀληθῶς
τὸν ἀΐδιον Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρδς, καὶ
τὺ Πνεῦμα τδ ἆγιον ὸμοούσια τῷ Πατρὶ καὶ ὁμοφυῆ.
καὶ τῆς αὐτῆς καὶ μιᾶς θεότητος, ίσοκλεῶς τῷ Πατρὶ
τὸν Υῑὸν καὶ τὸ ἆγιον Πνεῦμα μετέχειν, καὶ ἕνα
Θεὸν τὰ τρία δοξάζειν, κᾶν τρία ταῖς ἰδιότησι πι-
στεύηται, καὶ μηδέτερον είς κτίσμα τούτων κατάγειν.
Δῦται δὲ περὶ μιᾶς φύσεως τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστη-
ρίου οὐδαμῶς ὲθέσπισᾶν τε καὶ ὥρισαν. Ἦ δὲ πρώτη
μὲν ὲν Ἐφέσῳ, τρίτη δὲ προς ταῖς δυσὶν οίκουμενικὴ
ἁγία σύνοδος, αὕτη μὲν τὴν τοῦ Νεστορίου κακοδοξίαν
θριαμϐεύσασα, ἥτις τὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Κύριον καὶ
Θεδν ἡμῶν είς δύο υἱοὺς καὶ δύο πρόσωπα κατατε-
μεῖν ἐτόλμησε, καί τὴν πάναγνον καὶ ἁγίαν Παρθέ-
νον Θεοτόκον καλεῖν ἀπηρυοριαπμὲνως ὁ δείλαιος
οὐκ ἠξίου, μᾶλλον μὲν οὖν Χριστοτόκον, ὡς ψιλὸν
ἄνθρωπον γεννήσασαν. Τὰς γὰρ δύο φύσεις τοῦ Ἐμ-
μανουὴλ, ἐξ ὧν καὶ ὲν αἷς ὁ Χριστὸς ὲθεωρεῖτο,ἦγουν
τὴν θεότητα, φημὶ, καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀνὰ μέρος
τιθεὶς, καὶ ίδιοσυστάτως ταύτας ὁμολογῶν, καὶ φύο
. σιν ἀπρόσωπτν μὴ δοξάζων, καὶ διὰ τοῦτο ὅσαι μὲν
αἱ φύσεις, τοσαῦτα καὶ τὰ πρόσωπα συνεισάγων, καὶ
σχετικὴν ἕνωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου πρὸς τὸν ὲκ Μαρίας
γεννηθέντα ὡμολόγει. Τοιγάρτοι τοῦτον ἀναθεματί-
eam, ἐθέσπισε τε καὶ ἐκύρωσε τὴν καθ’ ὑπόστασιν
³ llcbr. tv, l5.