PG 114, col. 1103
tem),a regia simul et honore expellitur.Cum autem
vidisset se magna laborare inopia ejus, qui esset
opem laturus,intelligens se esseinfelicem et domi.
num habere adversum,et se ideo nemini cura», fu-
turum,quoniam amicos nihil esse dicit tragoedia,si
sit infelix quispiam,praeterquam beatae illi animae,
et quae hujusmodi casuum moveri solet misericor-
dia :et nulli alii similiter atque illi, libere loqui
apud im peratorem,nequelargiri mores,nec ipsam
dignitatem: petitper aliquem intermedium,venire
in beati conspectum. Quod cum rescivisset, noctu
permisit ut veniret,ntpote quod interdiu non futu-
rum esset tutum alloqui. Jussit autem Dei cultori
Proclo,qui erat ad hoc constitutus, ut cum venis-
set,ad eum facilem illi prieberet aditum (iO).Sed
enim rursus est attendendum,aiferet enim oratic
voluptatem simul cum admiratione.
XXIII.Cum enim ille venisset et esset portas in-
gressus,vadit Proclus annuntiatum.Cum autem jam
accessisset ad cubiculum, in quo labori magnus
vacabat Joannes, et attentus erat interpretationi,
ostio statim admovens oculos,et ut licebat per fo-
ramen aspiciens,videt Joannem,qui pergebat qui-
dom scribere, et in eo erat diligenter occupatus,
virum autem quemdam, capite calvum, qualis est
Elisaei effigies, cui densa quidem erat promissa
barba super humeros sensim cum beato congredi,
et cum illo_loq_ui inaurem. Haec cum vidisset Pro-
clus, existimabat aliquem, se non sentiente, esse
ingressum,et ipsum esse,qui cum sancto loqueba-
tur. Cum itaque illi significasset id quod fuerat
suspicatus, rogabat ut exspectaret. Cum autem
multum intercessisset temporis, et ls,cujus praesto-
labatur exitum,nondum adesset,rursus vadit Pro-
clus,eum urgente homine,ut si vidisset cessare col-
loquium, statim annuntiaret.Cum vero ille rursus
per foramen aspiciens, vidisset esse attentam et
seriam collocutionem,importunum et impudens esse
arbitratus interpellare orationem, revertens dubi-
tabat quisnam esset qui loquebatur, et quonam
modo esset ingressus,cum non fuisset ei prius an-
nuntiatum. Cum autem parum substitisset, vadit
rursus, et cum rursus vidisset tam diligentem et
tam seriam collocutionem,lignum vero jam pulsa-
tum vocaret ad congregationem ,accedens ad homi-
nem,dixit eum de caetero non posse ipsum conve-
nire usque ad finem matutinas glorificationis : et
protinus eum emittit,jubens eum redire postridie.
Venit itaque homo ille, et Proclus statim vaditnibil
cunctatus,et eadem rursus vidit,nihil cessante illa
collocuiionePropterea ergo non ausus illum adhuc
ad monere,revertitur,tristis tristi vero apparens,et
qui hoc nomine merito esset accusandus,quod ho-
mini,qui in mala talia inciderat,et tam grave tem-
(10) Vide de hac historia Damascenum De imag. orat. ι : Leonem August. et caeteros.
vidisset se magna laborare inopia ejus, qui esset
opem laturus,intelligens se esseinfelicem et domi.
num habere adversum,et se ideo nemini cura», fu-
turum,quoniam amicos nihil esse dicit tragoedia,si
sit infelix quispiam,praeterquam beatae illi animae,
et quae hujusmodi casuum moveri solet misericor-
dia :et nulli alii similiter atque illi, libere loqui
apud im peratorem,nequelargiri mores,nec ipsam
dignitatem: petitper aliquem intermedium,venire
in beati conspectum. Quod cum rescivisset, noctu
permisit ut veniret,ntpote quod interdiu non futu-
rum esset tutum alloqui. Jussit autem Dei cultori
Proclo,qui erat ad hoc constitutus, ut cum venis-
set,ad eum facilem illi prieberet aditum (iO).Sed
enim rursus est attendendum,aiferet enim oratic
voluptatem simul cum admiratione.
XXIII.Cum enim ille venisset et esset portas in-
gressus,vadit Proclus annuntiatum.Cum autem jam
accessisset ad cubiculum, in quo labori magnus
vacabat Joannes, et attentus erat interpretationi,
ostio statim admovens oculos,et ut licebat per fo-
ramen aspiciens,videt Joannem,qui pergebat qui-
dom scribere, et in eo erat diligenter occupatus,
virum autem quemdam, capite calvum, qualis est
Elisaei effigies, cui densa quidem erat promissa
barba super humeros sensim cum beato congredi,
et cum illo_loq_ui inaurem. Haec cum vidisset Pro-
clus, existimabat aliquem, se non sentiente, esse
ingressum,et ipsum esse,qui cum sancto loqueba-
tur. Cum itaque illi significasset id quod fuerat
suspicatus, rogabat ut exspectaret. Cum autem
multum intercessisset temporis, et ls,cujus praesto-
labatur exitum,nondum adesset,rursus vadit Pro-
clus,eum urgente homine,ut si vidisset cessare col-
loquium, statim annuntiaret.Cum vero ille rursus
per foramen aspiciens, vidisset esse attentam et
seriam collocutionem,importunum et impudens esse
arbitratus interpellare orationem, revertens dubi-
tabat quisnam esset qui loquebatur, et quonam
modo esset ingressus,cum non fuisset ei prius an-
nuntiatum. Cum autem parum substitisset, vadit
rursus, et cum rursus vidisset tam diligentem et
tam seriam collocutionem,lignum vero jam pulsa-
tum vocaret ad congregationem ,accedens ad homi-
nem,dixit eum de caetero non posse ipsum conve-
nire usque ad finem matutinas glorificationis : et
protinus eum emittit,jubens eum redire postridie.
Venit itaque homo ille, et Proclus statim vaditnibil
cunctatus,et eadem rursus vidit,nihil cessante illa
collocuiionePropterea ergo non ausus illum adhuc
ad monere,revertitur,tristis tristi vero apparens,et
qui hoc nomine merito esset accusandus,quod ho-
mini,qui in mala talia inciderat,et tam grave tem-
(10) Vide de hac historia Damascenum De imag. orat. ι : Leonem August. et caeteros.