PG 114, col. 1297
ἀπὸ Ἰεροσολύμων τοῖς ἀποστόλοις παρῆν ιιαὶ Κορ-
νήλιος, καὶ μέχρι Φοινίκης ἦλθε, καῖ Κύπρου, καὶ
Ἀντιοχείας αὒτῆςο καὶ Πέτρῳ συναπῆρε πάλιν καὶ
Τιμοθέῳ· καὶ ούδὲ ἂν Ἐφέσῳ αὐτῶν ἀπολέλειπτο.
Ἐπεὶ δὲ καὶ τῶν Σκεψαίων μάθοιεν πόλιν εἰδώλοις
ὅποχειμένην, ἐσκέπτοντο μὲν ὅστις αὐτὴν καταλά-
ϐοι, και τὸ πρᾶγμα κλήροις ἐπέτρεπον. Τοῦ κλήρου
δὲ Κορνήλιον Λαχόντος, ἰδὲ εὐθέως ἆπιδημεῖ τῇ
πόλει. Ἐτοπάρχει δὲ αὐτῆς Δημήτριός τις φιλόσοφος
καὶ δεινὸς τὰ Ἑλληνικα, φοϐερὸν κατὰ τῆς εὖσεϐοὺς
τῶν Χριστιανῶν πνέων πίστεως, ἄλλους τε θεοὺς
Ἐλλήνων τιμῶν, καὶ Ἀπολλωνα μάλιστα καῖ Δία·
οὗτος τὴν Κορνηλίου ἓπιδημίαν μαθὼν, μετεπέμ-
ψατο αύτίκα τὸν ἄνδρα, καῖ ἐφ’ ὅτῳ ἥκοι καὶ ὅθεν
ς η ο «ρ \ ἢ ο ε ἢν
και οτι ἄν αυτῳ το ἔπιτήοευμα, ἒπυνθανετο. 0 οε
Δοῦλος μέν εἰμι τοῦ ζῶντος Θεου, ἔφη’ ἱστειλοίμηε
δὲ τὴν ἐνταῦθα, ὥστε ἀναλαϐεῖν μέν σε τοῦ βαθυτά-
το) σκότους τῆς ἀγνωσίας, τῷ φωτῖ δὲ οἰκειῶσαι
τῆς ἀληθείας καὶ καθαρὰν ὶπιγνώσεως ἀκτῖνα τῇ σῃ
ψυχῇ ἒπαφεῖναι, Τούτων οὐδὲ ὀλίγα συνιεὶς ἐκεῖνος»
θυμοῦ τε κατὰ βραχὺ ὑπεπίμπλατο, καὶ μανικὸν
ἐξαίφης, ιιαὶ ἄγριον ἆναιρθὲγγεταιο Ἀλλα σε ἠρό-
μην· ἓτερα δέ μοι αὐτὸς ἀποκρίνῃσ μὰ τοὺς θεοὺς
ἅπαντας, εἰ μη ἑν κόσμῳ καὶ μετὰ σπουδῆς ἀποκρίνῃ,
οὗ ερείσομαι τοῦ σοῦ γήρως, οὐ δώσω συγγνώμην
τῇ ἡλικίᾳ, οὔ τήν πολιὰν αἰδεσθήσομαι, πλὴν ἀλλ’
εἷπέ καὶ τίνι στρατεύῃ, καὶ ἐφ’ ᾧ παραγέγονας.
Ε’. Ὀ δὲ Κορνήλιος⁸ Εἰ βούλει μαθεῖν καὶ ἥτις ἡ
στρατεία ἐμοὶ, ἔφη, ἑκατοντάρχης εἰμί, Καὶ εὐθὺς
τὰ προειρημένα σαφέστερον ἆνεκύκλει πάλιν. Μα-
θὼν γὰρ, φησὶν, ὡς μεγάλῃ πλάνη αὒτός τε οιαὶ ἡ
σύζυγος καῖ πᾶσα ἡ ὑπὸ σοὶ κειμένη ἀρχὴ περιπέ-
σοιτε, ἥκω τὴν ἀπάτην λύσων καὶ χειραγωγήσων
ἐπὶ τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας ὑμᾶς καὶτῷ μόνῳ ζῶντι
Θεῷ καταλλαξων, ὃς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν
γῆν καὶ ὑφ’ οὗ τὰ ἐν αὖτοῖς πάντα παρήχθη, καὶ οὗ
τῷ νευματι ἄγεται. Πρὸς ταῦτα τὸν Δημήτριον
ὁρῶντα πρεσϐύτατον ἤδη φάναι, Καὶ μέ τις διὰ τὴν
ἠλικίαν οἶκτος εἶσέρχεται’ τούς μακροὺς τοίνυν
λήρους ἔάτας (βραχὺ γάρ σοι ὲρῷ)· θύσον, προσελ-
θὼν τοῖς θεοῖς’ τοῦ δὲ καὶ, Ποίοις θεοῖς ς ἐπανερο-
μένου⁸ Τίσιν ἄλλοις γε, εἶπεν ἐκεῖνος, ἢ Διί καὶ
Ἀπόλλωνι; Ei δὲ καὶ τοῦτο ἀνανεύσεις, χαλεπαῖς,
εὖ ἴσθι, κολάσεσι καί στρέϐλαις παραδοθήσῃ⁶ καὶ
οὒδεῖς ἄρα οὕτω δυνατος παρὰ τούτους ἔσται θεὸς,
ὃς τῶν ἐμῶν ἑξελεῖταί σε χειρῶν. Ὀ δέ· Δύναται,
φησίν⁹ ὀ ἐμὸς Θεὸς, ού κακῶν ἁπαθῷ μόνον, οὖδέ
τῆς ἒξ ἀνθρώπων κρείττονα ἦπερείσας ἐμὲ διασῶ-
σαι, ἄλλα καὶ οὒς αὐτὸς ὀνομάζεις θεοὺς καθελεῖν³
(t) rlmo. ut ex Actis patet, Stephani credes ante
Qornelzi conversionem contigit.Me|ius in orat. de S.
Petri certaminibus supra citata num. 6 tradit idem
Metaphrastos, Cornelium cuni Petro peregrinatum,
postquam hic ex llicrosolytnitano carcere ereptus
νήλιος, καὶ μέχρι Φοινίκης ἦλθε, καῖ Κύπρου, καὶ
Ἀντιοχείας αὒτῆςο καὶ Πέτρῳ συναπῆρε πάλιν καὶ
Τιμοθέῳ· καὶ ούδὲ ἂν Ἐφέσῳ αὐτῶν ἀπολέλειπτο.
Ἐπεὶ δὲ καὶ τῶν Σκεψαίων μάθοιεν πόλιν εἰδώλοις
ὅποχειμένην, ἐσκέπτοντο μὲν ὅστις αὐτὴν καταλά-
ϐοι, και τὸ πρᾶγμα κλήροις ἐπέτρεπον. Τοῦ κλήρου
δὲ Κορνήλιον Λαχόντος, ἰδὲ εὐθέως ἆπιδημεῖ τῇ
πόλει. Ἐτοπάρχει δὲ αὐτῆς Δημήτριός τις φιλόσοφος
καὶ δεινὸς τὰ Ἑλληνικα, φοϐερὸν κατὰ τῆς εὖσεϐοὺς
τῶν Χριστιανῶν πνέων πίστεως, ἄλλους τε θεοὺς
Ἐλλήνων τιμῶν, καὶ Ἀπολλωνα μάλιστα καῖ Δία·
οὗτος τὴν Κορνηλίου ἓπιδημίαν μαθὼν, μετεπέμ-
ψατο αύτίκα τὸν ἄνδρα, καῖ ἐφ’ ὅτῳ ἥκοι καὶ ὅθεν
ς η ο «ρ \ ἢ ο ε ἢν
και οτι ἄν αυτῳ το ἔπιτήοευμα, ἒπυνθανετο. 0 οε
Δοῦλος μέν εἰμι τοῦ ζῶντος Θεου, ἔφη’ ἱστειλοίμηε
δὲ τὴν ἐνταῦθα, ὥστε ἀναλαϐεῖν μέν σε τοῦ βαθυτά-
το) σκότους τῆς ἀγνωσίας, τῷ φωτῖ δὲ οἰκειῶσαι
τῆς ἀληθείας καὶ καθαρὰν ὶπιγνώσεως ἀκτῖνα τῇ σῃ
ψυχῇ ἒπαφεῖναι, Τούτων οὐδὲ ὀλίγα συνιεὶς ἐκεῖνος»
θυμοῦ τε κατὰ βραχὺ ὑπεπίμπλατο, καὶ μανικὸν
ἐξαίφης, ιιαὶ ἄγριον ἆναιρθὲγγεταιο Ἀλλα σε ἠρό-
μην· ἓτερα δέ μοι αὐτὸς ἀποκρίνῃσ μὰ τοὺς θεοὺς
ἅπαντας, εἰ μη ἑν κόσμῳ καὶ μετὰ σπουδῆς ἀποκρίνῃ,
οὗ ερείσομαι τοῦ σοῦ γήρως, οὐ δώσω συγγνώμην
τῇ ἡλικίᾳ, οὔ τήν πολιὰν αἰδεσθήσομαι, πλὴν ἀλλ’
εἷπέ καὶ τίνι στρατεύῃ, καὶ ἐφ’ ᾧ παραγέγονας.
Ε’. Ὀ δὲ Κορνήλιος⁸ Εἰ βούλει μαθεῖν καὶ ἥτις ἡ
στρατεία ἐμοὶ, ἔφη, ἑκατοντάρχης εἰμί, Καὶ εὐθὺς
τὰ προειρημένα σαφέστερον ἆνεκύκλει πάλιν. Μα-
θὼν γὰρ, φησὶν, ὡς μεγάλῃ πλάνη αὒτός τε οιαὶ ἡ
σύζυγος καῖ πᾶσα ἡ ὑπὸ σοὶ κειμένη ἀρχὴ περιπέ-
σοιτε, ἥκω τὴν ἀπάτην λύσων καὶ χειραγωγήσων
ἐπὶ τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας ὑμᾶς καὶτῷ μόνῳ ζῶντι
Θεῷ καταλλαξων, ὃς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν
γῆν καὶ ὑφ’ οὗ τὰ ἐν αὖτοῖς πάντα παρήχθη, καὶ οὗ
τῷ νευματι ἄγεται. Πρὸς ταῦτα τὸν Δημήτριον
ὁρῶντα πρεσϐύτατον ἤδη φάναι, Καὶ μέ τις διὰ τὴν
ἠλικίαν οἶκτος εἶσέρχεται’ τούς μακροὺς τοίνυν
λήρους ἔάτας (βραχὺ γάρ σοι ὲρῷ)· θύσον, προσελ-
θὼν τοῖς θεοῖς’ τοῦ δὲ καὶ, Ποίοις θεοῖς ς ἐπανερο-
μένου⁸ Τίσιν ἄλλοις γε, εἶπεν ἐκεῖνος, ἢ Διί καὶ
Ἀπόλλωνι; Ei δὲ καὶ τοῦτο ἀνανεύσεις, χαλεπαῖς,
εὖ ἴσθι, κολάσεσι καί στρέϐλαις παραδοθήσῃ⁶ καὶ
οὒδεῖς ἄρα οὕτω δυνατος παρὰ τούτους ἔσται θεὸς,
ὃς τῶν ἐμῶν ἑξελεῖταί σε χειρῶν. Ὀ δέ· Δύναται,
φησίν⁹ ὀ ἐμὸς Θεὸς, ού κακῶν ἁπαθῷ μόνον, οὖδέ
τῆς ἒξ ἀνθρώπων κρείττονα ἦπερείσας ἐμὲ διασῶ-
σαι, ἄλλα καὶ οὒς αὐτὸς ὀνομάζεις θεοὺς καθελεῖν³
(t) rlmo. ut ex Actis patet, Stephani credes ante
Qornelzi conversionem contigit.Me|ius in orat. de S.
Petri certaminibus supra citata num. 6 tradit idem
Metaphrastos, Cornelium cuni Petro peregrinatum,
postquam hic ex llicrosolytnitano carcere ereptus