PG 114, col. 180
La uie de saint Nice'phore, martyr (tt). tire'e d'un
manum-it de la bibliothéque du roi, et con/e're'e
aveo cette qui a e’té donne'c par Me’lapltrastc. σ-
Le: additions de Métaphmste qua l'on υ a inséréca,
sunt en caractére italique.
In illo tempore erat quidem presbyter in magna
Antiochia Syriw. nomine Sapricius. Erat autem
quidam quoque alius, qui appellabatur quidem Ni-
cephorus, erat vero ordine laicus, et admodum
germanus amicus eiusdem presbyteri : seque
ambo sic mutuo diligebant, ut existimarenturesse
fratres germani, nati ex uno utero; adeo ut esset
tem Sapricius nec eos quidem rogantes audire
sustinuit. Rursus ergo Nicephorus rogavit alios
quosdam amicos, et misit ad ipsum, ut conveniat.
ter divino eloquio in ore duorum vel trium testium
staret omne verbum. Ille autem cum esset duro
corde, et implacabilis. et oblitus esset Domini nos-
tri Jesu Christi, qui dicit : ι Remittite, etremitte-
tur vobis, ι et rursus : Si o/feras donum tuum ad
altare, et recordatus fueris quod habes aliquid
adversus fratrem tuum, dimitte id, et vadens re-
conciliare fratri tuo; et rursus : ι Nisi remiseritis
hominibus delicta eorum, nec Pater vester cmlestis
remittet vobis delicta vestra; r omnibus eum ro-
gentibus et petentibus, non condonavit fratri et
amico suo. Non enim habebat in se charitatem ct
miscricordiam: quamobrem jure fuit privatus
In primis autem pius et fidelis Nicephorus, cum
vidit Sapricium despexisse communes amicos, qui
pro eo petentes veniam non acceperunt, ipse cur-
rens ad aedes Sapririi, se projicit ad pedes ejus,
dicens: Condona mihi,Pater,propter Dominum Ille
vero noluit ei reconciliari utamico, et maxime cum
rogaretur: et maxime cum deberet, etiamsi non
fuisset rogatus, a prima excusatione eum accipere,
(ii)Apud Bolland. tom. ll Februar. die 9. Ηιο
beturAetiam apud liuyn. Acta selecla Graec. et Lat.
pag. 244, etc.
manum-it de la bibliothéque du roi, et con/e're'e
aveo cette qui a e’té donne'c par Me’lapltrastc. σ-
Le: additions de Métaphmste qua l'on υ a inséréca,
sunt en caractére italique.
In illo tempore erat quidem presbyter in magna
Antiochia Syriw. nomine Sapricius. Erat autem
quidam quoque alius, qui appellabatur quidem Ni-
cephorus, erat vero ordine laicus, et admodum
germanus amicus eiusdem presbyteri : seque
ambo sic mutuo diligebant, ut existimarenturesse
fratres germani, nati ex uno utero; adeo ut esset
tem Sapricius nec eos quidem rogantes audire
sustinuit. Rursus ergo Nicephorus rogavit alios
quosdam amicos, et misit ad ipsum, ut conveniat.
ter divino eloquio in ore duorum vel trium testium
staret omne verbum. Ille autem cum esset duro
corde, et implacabilis. et oblitus esset Domini nos-
tri Jesu Christi, qui dicit : ι Remittite, etremitte-
tur vobis, ι et rursus : Si o/feras donum tuum ad
altare, et recordatus fueris quod habes aliquid
adversus fratrem tuum, dimitte id, et vadens re-
conciliare fratri tuo; et rursus : ι Nisi remiseritis
hominibus delicta eorum, nec Pater vester cmlestis
remittet vobis delicta vestra; r omnibus eum ro-
gentibus et petentibus, non condonavit fratri et
amico suo. Non enim habebat in se charitatem ct
miscricordiam: quamobrem jure fuit privatus
In primis autem pius et fidelis Nicephorus, cum
vidit Sapricium despexisse communes amicos, qui
pro eo petentes veniam non acceperunt, ipse cur-
rens ad aedes Sapririi, se projicit ad pedes ejus,
dicens: Condona mihi,Pater,propter Dominum Ille
vero noluit ei reconciliari utamico, et maxime cum
rogaretur: et maxime cum deberet, etiamsi non
fuisset rogatus, a prima excusatione eum accipere,
(ii)Apud Bolland. tom. ll Februar. die 9. Ηιο
beturAetiam apud liuyn. Acta selecla Graec. et Lat.
pag. 244, etc.