PG 114, col. 898
tem cum ramis radicem quoque simul excidit
communis hostis generis, et abstulit ei vita; so-
ciam, propter omnia quidem agit gratias grata
et memor anima Deo,_qui dederat et abstulerat;
eam autem rem efficit materiam virtutis, et cum
illorum privationem reputasset esse curarum de-
positionem, Deo perpetuo ita assidebat, ut divelli
non posset, et ad Christi portam assidue pulsan-
ti, ei aperiuntur viscera divina: benignitatis. Ita-
que ipse quoque illa imitans pro viribus, aperit
iiscera et portas omnes et manutn indigentibus,
non misericordiae guttas aliquas parce praibens,
sed emittens imbres benignitatis,et ambabus ma;
nibus opes effundens inopibus. '
lV.Hinc evadit omnibus manifestus, non priva-
tis solum et principibus, sed etiam ipsi impera-
tori (1). Heraclius autem tunc sceptra tenebat
Romanorum. Quamobrem cum civitas Alexan—
drina tunc esset orbata patriarcita,ad hunc virum
toto contendit desiderio,et rogat imperatorem,ne
ipsa a scopo suo excideret, sed ab eo pontifice
pasceretur eurum Ecclesia. Et ille quidem ma-
gnum illum accersit protinus, et omnibus modis
conatur ei persuadere, ut ad sedem ascendatJllo
autem strenue resistit, dicens se timere rei ma-
gnitudinem, nec se posse tantam sustinere digni-
tatem. Cum vero Nicetas dignitate patricius, qui
tunc multum poterat apud imperatorem,et Βαιθω-
oi erat frater spiritu, et vinculis amicitiae erat ei
optime coniunctus, et alioqui recte sciebat virtu-
tem ejus incomparabilem,et noverat ilium,si ullus
esset alius, ea sede esse dignum,vehementerins—
taret imperatori, dicens ne eum remitteret, sed
vel invitum ad sedem inveiteret; urgens impera-
tor majore impetn et spiritu, persuadet Joanni,
ut suscipiat pontificatum, ut qui reputaverit non
sine Dei numine fuisse tantam Alexandrini populi
commotionem et imperatoris contentionem. Fit
itaque sedis Marci successor, tempore quidem ab
illo longe remotus, sed non multum remotus a
vita illius et virtute : quomodo etiam possunt os-
tendere, quze statim post susceptam rectionem
recte ab illo gesta sunt.
V.Postquam enim ascendit sedem,boc ante alia
omnia contendit,ut renovaret Marci praedicationem.
et fidem Patrum qui prmcesserant,ethaireticorum
quae enata fuerant zizania evelleret radicitus.Nam
cum Petrus Cnapheus (‘2) blusphemam quamdam
urbis orthodoxum martyrium concitata multitu-
dine, eam sedem invasit, ac Tbeopaschitarum in-
stauravit haeresini,_de qua pluribus acturi sumus
xxv Februarii ad Vitam SJFeliCis lli papa. Leon-
tius num. 60 Severianitarum, sive Acephaiorum,
siderumque haereticorum meminit, non Petri Cn:-
ι) ei.
communis hostis generis, et abstulit ei vita; so-
ciam, propter omnia quidem agit gratias grata
et memor anima Deo,_qui dederat et abstulerat;
eam autem rem efficit materiam virtutis, et cum
illorum privationem reputasset esse curarum de-
positionem, Deo perpetuo ita assidebat, ut divelli
non posset, et ad Christi portam assidue pulsan-
ti, ei aperiuntur viscera divina: benignitatis. Ita-
que ipse quoque illa imitans pro viribus, aperit
iiscera et portas omnes et manutn indigentibus,
non misericordiae guttas aliquas parce praibens,
sed emittens imbres benignitatis,et ambabus ma;
nibus opes effundens inopibus. '
lV.Hinc evadit omnibus manifestus, non priva-
tis solum et principibus, sed etiam ipsi impera-
tori (1). Heraclius autem tunc sceptra tenebat
Romanorum. Quamobrem cum civitas Alexan—
drina tunc esset orbata patriarcita,ad hunc virum
toto contendit desiderio,et rogat imperatorem,ne
ipsa a scopo suo excideret, sed ab eo pontifice
pasceretur eurum Ecclesia. Et ille quidem ma-
gnum illum accersit protinus, et omnibus modis
conatur ei persuadere, ut ad sedem ascendatJllo
autem strenue resistit, dicens se timere rei ma-
gnitudinem, nec se posse tantam sustinere digni-
tatem. Cum vero Nicetas dignitate patricius, qui
tunc multum poterat apud imperatorem,et Βαιθω-
oi erat frater spiritu, et vinculis amicitiae erat ei
optime coniunctus, et alioqui recte sciebat virtu-
tem ejus incomparabilem,et noverat ilium,si ullus
esset alius, ea sede esse dignum,vehementerins—
taret imperatori, dicens ne eum remitteret, sed
vel invitum ad sedem inveiteret; urgens impera-
tor majore impetn et spiritu, persuadet Joanni,
ut suscipiat pontificatum, ut qui reputaverit non
sine Dei numine fuisse tantam Alexandrini populi
commotionem et imperatoris contentionem. Fit
itaque sedis Marci successor, tempore quidem ab
illo longe remotus, sed non multum remotus a
vita illius et virtute : quomodo etiam possunt os-
tendere, quze statim post susceptam rectionem
recte ab illo gesta sunt.
V.Postquam enim ascendit sedem,boc ante alia
omnia contendit,ut renovaret Marci praedicationem.
et fidem Patrum qui prmcesserant,ethaireticorum
quae enata fuerant zizania evelleret radicitus.Nam
cum Petrus Cnapheus (‘2) blusphemam quamdam
urbis orthodoxum martyrium concitata multitu-
dine, eam sedem invasit, ac Tbeopaschitarum in-
stauravit haeresini,_de qua pluribus acturi sumus
xxv Februarii ad Vitam SJFeliCis lli papa. Leon-
tius num. 60 Severianitarum, sive Acephaiorum,
siderumque haereticorum meminit, non Petri Cn:-
ι) ei.