PG 115, col. 226
coges me inevitabilibus tormentis te subjicere. Ad
haec Acacius : Quod volo facere non stultum, sed
valde prudens et Deo gratum opus est, ut eum,qui
me creavit, et ad hunc usqus diem providentia sua
prosecutus est, non deseram : illum, inquam,
ipsum, qui solus est verus Deus. Quomodo, inquit
judex, dixisti solum esse verum Deum, cum dicas
Christum Dei Filium esse ? Omnino enim necesse
est, at si Filium est, et Patri par sit ; et ita non
unus, sed duo sint dii. Cum igitur et ipsiduos Deos
[Χ. Tum Aeacius : Ego credo, et in Jesu, qui
sub Pontio Pilato crucifixus fuit, spem habeo, fu-
turum,ut mihi per sanctum ejus Spiritum sermonis
facultas suggeratur, qua interrogationi tua; respon-
dere, et quaestionem tuam explicare possim. Non
vulgaris quaestio haec est, quarecum duos nomine-
mus, unum Deum a nobis coli profiteamur. Dico
igitur tibi et Spiritum sanctum a Patre et Filio esse
inseparabilem, ac tres quidem personas esse in
tribus appellationibus, sed unam tamen horum
nominum potentiam esse ac divinitatem. Unum
autem dicimus Deum, habentem et Verbum, et
Spiritum sanctum. Absurdissimum enim esset,
Deum sine Verbo, et sine vitali Spiritu dicere.
idque exemplo tibi ostendam, ad hanc ipsam rem
explicandam accommodato, quatenus humanas fa-
cultatis conditio patitur.Quemadmodum imperator,
qui nunc est, quem tu domin‘um,ego vero hominem
dico, et majori judicio subjectum, et filius ejus
(quorum qui pater est, Maximianus dicitur, filius
autem Maxentius appellatur) duo quidem illi sunt,
sedipsorum tamen naturae,humana3,inquam,condi-
tionis ratio una est,imperiumque patris et filii unum
et inseparabile ;honoratur et enim filius per patrem,
et pater per filium. Eodem modo et Deus conside-
ratur :nam cum divina Patris, Verbi, et Spiritus
Χ. Ad haec judex: Swpe, inquit, te hortatus
sum, ut ad rem propositam redeas ; at tu istis tuis
sermonibus nullam tibi utilitatem atferentibus,
studes me a proposito abducere. Fac igitur, quod
ipse dico, et sacrificium offeras, ac patrios deos
agnoscas, per quos omnia haec constiterunt. Diutius
enim tibi peperci. Cui Acacius: Ne putes, terroribus
istis me perculsum iri. En habes corpus meum ad
flagella excipienda paratissimum ;utere illo, ut
libet :mentem vero etanimi mei propositum neque
tu, neque imperator tuus neque daemonum tuorum
prtrsentia unquam pervertere, et ad scelus compel-
lere poterit. Tunc illi judex ’; Ergo, quando tu ita.
vis, omnino necesse est verberibus ac tormentis te
subjicere, et imperatoris edictum exsequi. Nam
haec Acacius : Quod volo facere non stultum, sed
valde prudens et Deo gratum opus est, ut eum,qui
me creavit, et ad hunc usqus diem providentia sua
prosecutus est, non deseram : illum, inquam,
ipsum, qui solus est verus Deus. Quomodo, inquit
judex, dixisti solum esse verum Deum, cum dicas
Christum Dei Filium esse ? Omnino enim necesse
est, at si Filium est, et Patri par sit ; et ita non
unus, sed duo sint dii. Cum igitur et ipsiduos Deos
[Χ. Tum Aeacius : Ego credo, et in Jesu, qui
sub Pontio Pilato crucifixus fuit, spem habeo, fu-
turum,ut mihi per sanctum ejus Spiritum sermonis
facultas suggeratur, qua interrogationi tua; respon-
dere, et quaestionem tuam explicare possim. Non
vulgaris quaestio haec est, quarecum duos nomine-
mus, unum Deum a nobis coli profiteamur. Dico
igitur tibi et Spiritum sanctum a Patre et Filio esse
inseparabilem, ac tres quidem personas esse in
tribus appellationibus, sed unam tamen horum
nominum potentiam esse ac divinitatem. Unum
autem dicimus Deum, habentem et Verbum, et
Spiritum sanctum. Absurdissimum enim esset,
Deum sine Verbo, et sine vitali Spiritu dicere.
idque exemplo tibi ostendam, ad hanc ipsam rem
explicandam accommodato, quatenus humanas fa-
cultatis conditio patitur.Quemadmodum imperator,
qui nunc est, quem tu domin‘um,ego vero hominem
dico, et majori judicio subjectum, et filius ejus
(quorum qui pater est, Maximianus dicitur, filius
autem Maxentius appellatur) duo quidem illi sunt,
sedipsorum tamen naturae,humana3,inquam,condi-
tionis ratio una est,imperiumque patris et filii unum
et inseparabile ;honoratur et enim filius per patrem,
et pater per filium. Eodem modo et Deus conside-
ratur :nam cum divina Patris, Verbi, et Spiritus
Χ. Ad haec judex: Swpe, inquit, te hortatus
sum, ut ad rem propositam redeas ; at tu istis tuis
sermonibus nullam tibi utilitatem atferentibus,
studes me a proposito abducere. Fac igitur, quod
ipse dico, et sacrificium offeras, ac patrios deos
agnoscas, per quos omnia haec constiterunt. Diutius
enim tibi peperci. Cui Acacius: Ne putes, terroribus
istis me perculsum iri. En habes corpus meum ad
flagella excipienda paratissimum ;utere illo, ut
libet :mentem vero etanimi mei propositum neque
tu, neque imperator tuus neque daemonum tuorum
prtrsentia unquam pervertere, et ad scelus compel-
lere poterit. Tunc illi judex ’; Ergo, quando tu ita.
vis, omnino necesse est verberibus ac tormentis te
subjicere, et imperatoris edictum exsequi. Nam