PG 120, col. 1223
pauperis lingebant non nocentes neque mordentes,
sed quasi condolentes et lingua partem afflictam
foventes, et vulnerum cruorem detergentes, et
sensim dolorem alleviantes. Dives autem immise-
ricors erat et implacabilis ac ne vultum quidem
hilarem pauperi monstrabat, neque voce cum illo
communicabat,neque pannum illi dedit aut obo-
lum aut parvum panis frustulum dedit, sed omnia
solus per gulam stomacho demisit.
Συμπαθέστεροι οἱ κύνες τοῦ πλουσιου καὶ φιλανθρωπότεροι φαίνονται ⁸ Δοί μὲν γὰρ κύνες τὰ ⁴ἕλκη καὶ τὰ τραύματα
τοῦ πένητος ἔλειχον, ούύ ἀδικοῦντες, οὔδε* δάκνοντες, ἀλλ’ οἷον συναλγοῦντες, καὶ θεραπεύοντες τῇ γλώττῃ τὸ
λυποῦν, καὶ τὸν ἰχῶρα τῶν τραυμάτων ἀποσμήχοντες, καὶ ἡρέμα τὰς ὀδύνας ἐπικουφίζοντες. ιΟ δὲ πλούσιος (66)
ἀσυμπαθὴς ἧν καὶ ἀμείλικτος, καὶ οὔδε ὄμμα ἱλαρὸν τῷ πένητι ἐχαρίσατο, οὗ λόγου μετέδωκεν, οὒ ῥάκος ἐπὲῥρι-
ψεν ού δέδωκεν ὀϐολὸν, οὐ τεμάχιον ἄρτου μικρὸν, ἀλλά πάντα τῇ ἶδίᾳ γαστρὶ, ὣς ἒν πανδοχείῳ διὰ τῆς τοῦ
φάρυγγος χώνης ἐπέῤῥιπτεν.
Pauper autem Lazarus, cum tanta pateretur el
in tantis malis versaretur, non blasphemavit, non
convitiatus, non indignatus est, non murmuravit,
non divitias diviti objurgavit, neminem omnino
condemnavit, aut Dei providentiam reprehendit;
sed cum multa patientia sustinuit. Ideo et mor-
tuum illum angeli susceperunt. Si enim murmu-
rator et blasphemus fuisset, non tanto honore,
neque angelorum comitatu dignus habitus esset.
‹ Factum est autem, inquit, ut moreretur mendi-
cus et portaretur ab angelis in sinum Abrahae. υ
Vix aliquando a magna paupertatis ac morbi pro-
cella liberatus pauper Lazarus in tranquillumpor-
tum pervenit. Qui enim in Deo spes suas ponunt,
iis poenarum et aerumnarum finis est ex his terris
migratio, ut nos docet Salomon dicens :«Visi sunt
oculis insipientium mori et existimata est afflictio
ransitus illorum, et quod a nobis est inter exter-
minium.llli autem sunt in pace. Etenim si coram
hominibus tormenta passi sunt, spes illorum im-
mortalitate plena est.» Datur enim illis aequivalens
poenis consolationis mensura, imo, major quam
pro adversitatibus retributio. Decit enim Chri-
stus: « Mensuram confertam et plenam dabunt in
sinum vestrum. 1) Caaterum et Lazarus per sanctos
angelos translatus est in sinum Abrahaafluicunque
autem pauperes murmurant et blasphemant et
indignantur et impatienter ferunt egestatem ii
non modo e tali gloria decident et aberrabunt, sed
ωἰθηιὶε poenis et tormentis tradentur. Audiamus
qui miseri et infelices sumus, neque indignemur si
inopes et afflictiJ’er multas enim tribulationes et
(65) ι Καὶ ἐν. ι) Usitatius fere ἐν omittitur.
(66) α Ἀσυμπαθὴς ἧν καὶ ἀμείλικτος, ι) Ecce, ut
mor per partes oratorie explicet.
(67) (ε “() δὲ πένης Λάζαρος. » Etiam haec morum
notatio bene se habet.
(68)}: Εὕδιον λιμένα. ι Bene. Nam antea περὶ
ζάλης dixerat.
sed quasi condolentes et lingua partem afflictam
foventes, et vulnerum cruorem detergentes, et
sensim dolorem alleviantes. Dives autem immise-
ricors erat et implacabilis ac ne vultum quidem
hilarem pauperi monstrabat, neque voce cum illo
communicabat,neque pannum illi dedit aut obo-
lum aut parvum panis frustulum dedit, sed omnia
solus per gulam stomacho demisit.
Συμπαθέστεροι οἱ κύνες τοῦ πλουσιου καὶ φιλανθρωπότεροι φαίνονται ⁸ Δοί μὲν γὰρ κύνες τὰ ⁴ἕλκη καὶ τὰ τραύματα
τοῦ πένητος ἔλειχον, ούύ ἀδικοῦντες, οὔδε* δάκνοντες, ἀλλ’ οἷον συναλγοῦντες, καὶ θεραπεύοντες τῇ γλώττῃ τὸ
λυποῦν, καὶ τὸν ἰχῶρα τῶν τραυμάτων ἀποσμήχοντες, καὶ ἡρέμα τὰς ὀδύνας ἐπικουφίζοντες. ιΟ δὲ πλούσιος (66)
ἀσυμπαθὴς ἧν καὶ ἀμείλικτος, καὶ οὔδε ὄμμα ἱλαρὸν τῷ πένητι ἐχαρίσατο, οὗ λόγου μετέδωκεν, οὒ ῥάκος ἐπὲῥρι-
ψεν ού δέδωκεν ὀϐολὸν, οὐ τεμάχιον ἄρτου μικρὸν, ἀλλά πάντα τῇ ἶδίᾳ γαστρὶ, ὣς ἒν πανδοχείῳ διὰ τῆς τοῦ
φάρυγγος χώνης ἐπέῤῥιπτεν.
Pauper autem Lazarus, cum tanta pateretur el
in tantis malis versaretur, non blasphemavit, non
convitiatus, non indignatus est, non murmuravit,
non divitias diviti objurgavit, neminem omnino
condemnavit, aut Dei providentiam reprehendit;
sed cum multa patientia sustinuit. Ideo et mor-
tuum illum angeli susceperunt. Si enim murmu-
rator et blasphemus fuisset, non tanto honore,
neque angelorum comitatu dignus habitus esset.
‹ Factum est autem, inquit, ut moreretur mendi-
cus et portaretur ab angelis in sinum Abrahae. υ
Vix aliquando a magna paupertatis ac morbi pro-
cella liberatus pauper Lazarus in tranquillumpor-
tum pervenit. Qui enim in Deo spes suas ponunt,
iis poenarum et aerumnarum finis est ex his terris
migratio, ut nos docet Salomon dicens :«Visi sunt
oculis insipientium mori et existimata est afflictio
ransitus illorum, et quod a nobis est inter exter-
minium.llli autem sunt in pace. Etenim si coram
hominibus tormenta passi sunt, spes illorum im-
mortalitate plena est.» Datur enim illis aequivalens
poenis consolationis mensura, imo, major quam
pro adversitatibus retributio. Decit enim Chri-
stus: « Mensuram confertam et plenam dabunt in
sinum vestrum. 1) Caaterum et Lazarus per sanctos
angelos translatus est in sinum Abrahaafluicunque
autem pauperes murmurant et blasphemant et
indignantur et impatienter ferunt egestatem ii
non modo e tali gloria decident et aberrabunt, sed
ωἰθηιὶε poenis et tormentis tradentur. Audiamus
qui miseri et infelices sumus, neque indignemur si
inopes et afflictiJ’er multas enim tribulationes et
(65) ι Καὶ ἐν. ι) Usitatius fere ἐν omittitur.
(66) α Ἀσυμπαθὴς ἧν καὶ ἀμείλικτος, ι) Ecce, ut
mor per partes oratorie explicet.
(67) (ε “() δὲ πένης Λάζαρος. » Etiam haec morum
notatio bene se habet.
(68)}: Εὕδιον λιμένα. ι Bene. Nam antea περὶ
ζάλης dixerat.