PG 120, col. 28
ἐπιπίπτει αὐτῷ, καὶ δειλία θανάτου περιέσχεν αὗτόν.
Ἐννοοόμενος γὰρ εἰς οἵων παγὶδων ἐνεπεπτώκει
πληθὺν, οὐδὲ τοὺς πόδας πρὸς τὴν ὁδὸν κατευθῦναι
ἠδύνατο, ἀλλ’ ὅλος διόλου κλονούμενος, πυκνὰ πρὸς
τὰ ὄπισθεν ὑπεϐλέπετο, τὴν τοῦ ξίφους τομὴν
δολερῶς, ὥοπερ ἔθος αὐτοῖς, παρ’ αὐτῶν αὖθωρὸν
ἀπεκδεχόμενος, Ὀ δὲ Σαρρακηνὸς ὡς εἶδεν αὑτὸν
ζ’. ”Οπερ εἷς μείζονα φόϐον καὶ ἀγωνίαν, ὼς
εἰκὸς, περιέϐαλε τὸν νεανῖαν, λογισάμενον ἀληθῆ
ὑπειληφέναι ἑαυτόν· καὶ μόνον τὴν ψυχὴν παρετῖθετο
ταῖς χερσὶ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Τοῦτον ἰδὼν δει-
λανδρίσαντα 6 Σαῤῥακηνὸς, καὶ τῷ δέει τὰς ὄψεις
ἀχροωθέντα καθάπερ νεκρὸν, ἤρξατο ἐπιπλήττειν
σφοδρῶς, καὶ τὸ ἄνανδρον ὀνειδίζειν αὐτῷ, Ἡμεῖς
γαρ, φησι, λυπούμεθα περὶ σοῦ, ὅτι οὐδὲν ἔχομεν
ἄξιον τῆς σῆς τιμῆς, καὶ σὺ τὰ μὴ πρέποντα λογιζῃ
περὶ ἡμῶν. Δέξαι ταῦτα τὰ μικρὰ, ἅπερ έχορήγησεν
6 Θεὸς, καὶ πορεύου ἐν εἰρήνῃ τὴν σὴν ὁδόν. Δεξά-
μενος τοίνυν 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος τοὺς ἄρτους, ὼς
ὲκ Θεοῦ πεμφθέντας αὒτῷ, καὶ καταπλαγεὶς ἐπὶ τῇ
τοσαύτῃ ἀντιλήψει καὶ περιποιήσει τοῦ Θεοῦ περὶ
ιῦτὸν, οὒδὲ τὸ δ’μμα εἷς οὐρανὸν ἐπάραι ἠϐούλετοο
ἀλλ’ ὥσπερ αἰδούμενος ἀναϐλέψαι πρὸς τδν Θεὸν,
κάτω τὸ πρόσωπον πρὸσ τὴν γῆν μετὰ πολλῆς τα-
πεινοφροσύνης νενευκὼς, μετᾶ δακρύων τὰς τοῦ
Δαυῖδ ’ἦφῖει φωνάς. Τί ἀνταποδώσω σοι, Κύριε, λεγων,
περὶ πάντων, ὧν ἆνταπεδωχάς μοι μεγιστων σου
εὐεργεσιῶνς σὺ γὰρ, Δέσποτα, ἆντελάϐοο μου ἐκ
γαστρὸς μήτρός μου, καὶ οὔ συνεκλεισάς με εἷς
χεῖρας εχθρῶν, α Μετᾶ δὲ ταῦτα κρούων τὸ στῆθος
τὰς *πλευρὰς αὐτοῦ , ὡσανεὶ ἐπέπληττε τὴν
ἰδίαν ψυχὴν, διαὶ ἔλεγεν· να Εὖλόγει, ἡ ψυχή μου, ’
τὸν Κύριον, καὶ πάντα τὰ ἐντός μου τὸ ὄνομα τὸ
ἅγιον αὖτοῦ. Εὖλόγει, ἡ ψυχή μου, τον Κύριον, καὶ
μὴ ὲπιλανθὶνου πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ. ι
Ἐν τούτοις διανύσαντος τὸ λοιπὸν τῆς όδοῦ, καὶ
λοιπὸν προσεγγίζοντος τῇ ἤδη προλεχθείσῃ μονῇ,
ὑπαντᾷ άδτῷ ἐν σχὴματι ἱππέως 6 δικαίων ἐχθρὸς,
καὶ φησὶ πρὸς αὒτόν· 1106 πορεὺῃ σὺ, κληρικέ; μὴ
ponii); ὑπάγεις γενέσθαι ἐν ταύτῃ τῇ μονῆς καὶ
λίνα οὕτως ἐπλανὴθης κακῶςς ὅντως κάλλιον
ἠδύνασο ἐν τῷ οἴκω σοι) καθιξόμενος σῶσαι τὴν
σὴν ψυχὴν, ’,ἢ εἰσερχόμενος μέσον τῶν ἀγρίων τού-
των θηριῦν. ’,Ηρξατο δὲ κατηγορεῖν τοὺς μοναχοδς,
μυριας ’λοιδοριας ἐπιχέων, τῷ ὀνόματι αὒτῶνη φιλ-
αρίίύρους τε καὶ αενοδόξους καὶ γαστριμάργους
ἀποκαλῶν· καὶ ὅτι εἷς λέϐης τοῦ μαγειρῖου αὗτῶν
ἐχώρησεν ἄν με σὺν αὒτῷ τί) ἵππῴ σταθῆναι ἐν μέσῲ
αξτοῦ. Μέλλοντος δὲ τοῦ δικαίου ἀποκριθῆναι αὖτῷ
5 Psal. cu, 1, 2. 6 Matth. x, l0.
Ἐννοοόμενος γὰρ εἰς οἵων παγὶδων ἐνεπεπτώκει
πληθὺν, οὐδὲ τοὺς πόδας πρὸς τὴν ὁδὸν κατευθῦναι
ἠδύνατο, ἀλλ’ ὅλος διόλου κλονούμενος, πυκνὰ πρὸς
τὰ ὄπισθεν ὑπεϐλέπετο, τὴν τοῦ ξίφους τομὴν
δολερῶς, ὥοπερ ἔθος αὐτοῖς, παρ’ αὐτῶν αὖθωρὸν
ἀπεκδεχόμενος, Ὀ δὲ Σαρρακηνὸς ὡς εἶδεν αὑτὸν
ζ’. ”Οπερ εἷς μείζονα φόϐον καὶ ἀγωνίαν, ὼς
εἰκὸς, περιέϐαλε τὸν νεανῖαν, λογισάμενον ἀληθῆ
ὑπειληφέναι ἑαυτόν· καὶ μόνον τὴν ψυχὴν παρετῖθετο
ταῖς χερσὶ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Τοῦτον ἰδὼν δει-
λανδρίσαντα 6 Σαῤῥακηνὸς, καὶ τῷ δέει τὰς ὄψεις
ἀχροωθέντα καθάπερ νεκρὸν, ἤρξατο ἐπιπλήττειν
σφοδρῶς, καὶ τὸ ἄνανδρον ὀνειδίζειν αὐτῷ, Ἡμεῖς
γαρ, φησι, λυπούμεθα περὶ σοῦ, ὅτι οὐδὲν ἔχομεν
ἄξιον τῆς σῆς τιμῆς, καὶ σὺ τὰ μὴ πρέποντα λογιζῃ
περὶ ἡμῶν. Δέξαι ταῦτα τὰ μικρὰ, ἅπερ έχορήγησεν
6 Θεὸς, καὶ πορεύου ἐν εἰρήνῃ τὴν σὴν ὁδόν. Δεξά-
μενος τοίνυν 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος τοὺς ἄρτους, ὼς
ὲκ Θεοῦ πεμφθέντας αὒτῷ, καὶ καταπλαγεὶς ἐπὶ τῇ
τοσαύτῃ ἀντιλήψει καὶ περιποιήσει τοῦ Θεοῦ περὶ
ιῦτὸν, οὒδὲ τὸ δ’μμα εἷς οὐρανὸν ἐπάραι ἠϐούλετοο
ἀλλ’ ὥσπερ αἰδούμενος ἀναϐλέψαι πρὸς τδν Θεὸν,
κάτω τὸ πρόσωπον πρὸσ τὴν γῆν μετὰ πολλῆς τα-
πεινοφροσύνης νενευκὼς, μετᾶ δακρύων τὰς τοῦ
Δαυῖδ ’ἦφῖει φωνάς. Τί ἀνταποδώσω σοι, Κύριε, λεγων,
περὶ πάντων, ὧν ἆνταπεδωχάς μοι μεγιστων σου
εὐεργεσιῶνς σὺ γὰρ, Δέσποτα, ἆντελάϐοο μου ἐκ
γαστρὸς μήτρός μου, καὶ οὔ συνεκλεισάς με εἷς
χεῖρας εχθρῶν, α Μετᾶ δὲ ταῦτα κρούων τὸ στῆθος
τὰς *πλευρὰς αὐτοῦ , ὡσανεὶ ἐπέπληττε τὴν
ἰδίαν ψυχὴν, διαὶ ἔλεγεν· να Εὖλόγει, ἡ ψυχή μου, ’
τὸν Κύριον, καὶ πάντα τὰ ἐντός μου τὸ ὄνομα τὸ
ἅγιον αὖτοῦ. Εὖλόγει, ἡ ψυχή μου, τον Κύριον, καὶ
μὴ ὲπιλανθὶνου πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ. ι
Ἐν τούτοις διανύσαντος τὸ λοιπὸν τῆς όδοῦ, καὶ
λοιπὸν προσεγγίζοντος τῇ ἤδη προλεχθείσῃ μονῇ,
ὑπαντᾷ άδτῷ ἐν σχὴματι ἱππέως 6 δικαίων ἐχθρὸς,
καὶ φησὶ πρὸς αὒτόν· 1106 πορεὺῃ σὺ, κληρικέ; μὴ
ponii); ὑπάγεις γενέσθαι ἐν ταύτῃ τῇ μονῆς καὶ
λίνα οὕτως ἐπλανὴθης κακῶςς ὅντως κάλλιον
ἠδύνασο ἐν τῷ οἴκω σοι) καθιξόμενος σῶσαι τὴν
σὴν ψυχὴν, ’,ἢ εἰσερχόμενος μέσον τῶν ἀγρίων τού-
των θηριῦν. ’,Ηρξατο δὲ κατηγορεῖν τοὺς μοναχοδς,
μυριας ’λοιδοριας ἐπιχέων, τῷ ὀνόματι αὒτῶνη φιλ-
αρίίύρους τε καὶ αενοδόξους καὶ γαστριμάργους
ἀποκαλῶν· καὶ ὅτι εἷς λέϐης τοῦ μαγειρῖου αὗτῶν
ἐχώρησεν ἄν με σὺν αὒτῷ τί) ἵππῴ σταθῆναι ἐν μέσῲ
αξτοῦ. Μέλλοντος δὲ τοῦ δικαίου ἀποκριθῆναι αὖτῷ
5 Psal. cu, 1, 2. 6 Matth. x, l0.