PG 120, col. 44
πέζῃ ἐκείνῃ ⁶ λίθος δὲ ἧν μέγιστος αὕτη, καὶ πινά-
κιον ἐπ’ αὒτῆς ἆπόκλασμα κεραμίου ⁸ μετελάμϐα-
νεν εὐχαρίστως τροφῆς, ῆς μετεῖχεν ἐκεῖνος, ποτὲ
μὲν ψιλὸν ἄρτον, καὶ ὕδωρ ἐν μέτρῳ, ποτὲ δὲ
ὀσπρίων ἑψημένων καὶ μόνον. Ἐν καιρῷ δὲ τοῖς τῶν
δένδρων καρποῖς αὐτοῖς ἠρκεῖτο καὶ μόνοις. Ἐπύ-
κτευσεν ὁ ἀνδρεῖος ἀρκεσθῆναι πολλάκις τοῖς αὖτο-
μάτοις δρυὸς κερατίοις, μυρσίνων τε τοῖς καρποῖς
καὶ κομάρων, καὶ τοῖς ὁμοίοις. Ἀλλὰ διὰ τὸ μῆ
καταδέχεσθαί τὸν οἱδοδεσπότην, γινόμενον ἀληθῶς
ὡς ἀσκὸς ἐν τῇ πάχνη, ὑπέστρεψε πάλιν πρὸς
τὴν τοῦ ἄρτου χρῆσιν, Τί δεῖ πολλὰ λέγειν, τοσ-
αύτας πολιτείας διῆλθεν, ὅσας παρ’ ἐνὸς ἑκάστου
τῶν ἀρχαίων πατέρων πραχθείσας ἀνέγνω. Τεσσα-
ράκοντα μὲν ἡμέρας ἄγευστος od διῆλθεν, ὑφορώ-
μενος τὸ ἐν ἀπαίνοις βάσκανον τῶν ἀνθρώπων, καὶ
τὸ τοῦ τύφου κατακλῶν δεινότατον κέρας. Τρὶς
εἴκοσι διῆλθεν, δὶς ἐν αὐταῖς γευσάμενος μόναις,
παρὰ γυναικὸς φιλοθέου τοῦτο μαθὼν τελεσθὲν ἐκ
τῆς Θεοδωρήτου πρακτικῆς ἱστορίας, Διὸ καὶ τῇ
πείρᾳ αὐτὸ δοκιμάσας, εὗρεν ἀληθῆ εἶναι τὰ γε-
γραμμένα. Πεποίηκεν ἕνα ἐνιαυτὸν παρὰ μῆνα μὴ
γευσάμενος ὑγροῦ οἵου δή ποτε ὅλως, καὶ καθ’ ἑσπέ-
ραν ἐσθίων ἄρτον ξηρὸν μετὰ δύσιν ἡλίου ⁸
δύο πρα-
γματευόμενος ἐκ τούτου μεγάλα, τό τε ὑπερμαχῆ-
σαι δι’ αὐτοῦ τῇ μιᾷ τῶν ἀρετῶν συφροσύνῃ ⁸ καὶ
γὰρ ἐφιλοτιμεῖτο καὶ αὐτῆς τῆς φυσικῆς ἐκροῆς
ἀπαλλάξαι τὸ σῶμα, ὅπερ ἠγωνίσαντο τῶν ἁγίων οἱ
πλεῖστοι · πολὺ δὲ συμϐάλλεται ἡ τοῦ ὕδατος ἔνδεια
τοῖς τοιούτοις, ὡς ἔφη τις τῶν ἁγίων ’ καὶτὸ ἂνα-
στεϊλαι τὴν τοῦ λογισμοῦ φλυαρίαν, διστάζοντός τε
καὶ ἀπιστοῦντος ἐν τοῖς ὑπερφυῶς καὶ μεγαλοπρε-
πῶς τοτς ἁγίοις Πατράσι πεποιημένοις, Πάντως γὰρ
ἀκηκόαμεν πάντες τὸν ἐν τῇ διακονίᾳ τοῦ φούρνου
ποιήσαντα τρία ἔτη, καὶ μὴ πιόντα, καὶ ὲν τούτῳ
τελειωθέντα.
ιζ’. ’ῙΘπερ ἐνθυμηθεὶς ὁ μακάριος ουτος, μή πως
ἦ παντελὴς τοῦ πνεύμονος ψύξις κίνδλνον αὐτῷ
ἐπαγάγῃ τὸν οὒ τυχόντα, ἀνετράπη τῆς ἐργασίας.
Οὔτε γὰρ δίψα αὐτῷ, ὡς αὐτὸς ἐπληροφόρει, πα-
ρηνώχλει λοιπὸν, ἀλλὰ μέχρις ὀγδόης ἡμέρας καὶ
μόνον ⁶ ἐκ διαθέσεως ἐλάλει τε καὶ ἐποίει τὸ, Ἐκολ-
λήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου, ζῆσόν με κατὰ τὸν
λόγον σου ’ μετέπειτα δὲ τὸ, Ἐξήγειράς μου τῆν
πνοὴν, καὶ παρακληθεὶς ἔζησα, Βεϐαιοῐ δὲ τὸ εἰρη-
ιένον ὁ φήσας ⁸ Δίψα δίψαν ἰᾶται, πεῖνα δὲ πεῖναν
ωὒκ ἐναστέλλει. Τὴν δὲ ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν διήρο
.xxxv, 17.
Joannis Clei notae.
κιον ἐπ’ αὒτῆς ἆπόκλασμα κεραμίου ⁸ μετελάμϐα-
νεν εὐχαρίστως τροφῆς, ῆς μετεῖχεν ἐκεῖνος, ποτὲ
μὲν ψιλὸν ἄρτον, καὶ ὕδωρ ἐν μέτρῳ, ποτὲ δὲ
ὀσπρίων ἑψημένων καὶ μόνον. Ἐν καιρῷ δὲ τοῖς τῶν
δένδρων καρποῖς αὐτοῖς ἠρκεῖτο καὶ μόνοις. Ἐπύ-
κτευσεν ὁ ἀνδρεῖος ἀρκεσθῆναι πολλάκις τοῖς αὖτο-
μάτοις δρυὸς κερατίοις, μυρσίνων τε τοῖς καρποῖς
καὶ κομάρων, καὶ τοῖς ὁμοίοις. Ἀλλὰ διὰ τὸ μῆ
καταδέχεσθαί τὸν οἱδοδεσπότην, γινόμενον ἀληθῶς
ὡς ἀσκὸς ἐν τῇ πάχνη, ὑπέστρεψε πάλιν πρὸς
τὴν τοῦ ἄρτου χρῆσιν, Τί δεῖ πολλὰ λέγειν, τοσ-
αύτας πολιτείας διῆλθεν, ὅσας παρ’ ἐνὸς ἑκάστου
τῶν ἀρχαίων πατέρων πραχθείσας ἀνέγνω. Τεσσα-
ράκοντα μὲν ἡμέρας ἄγευστος od διῆλθεν, ὑφορώ-
μενος τὸ ἐν ἀπαίνοις βάσκανον τῶν ἀνθρώπων, καὶ
τὸ τοῦ τύφου κατακλῶν δεινότατον κέρας. Τρὶς
εἴκοσι διῆλθεν, δὶς ἐν αὐταῖς γευσάμενος μόναις,
παρὰ γυναικὸς φιλοθέου τοῦτο μαθὼν τελεσθὲν ἐκ
τῆς Θεοδωρήτου πρακτικῆς ἱστορίας, Διὸ καὶ τῇ
πείρᾳ αὐτὸ δοκιμάσας, εὗρεν ἀληθῆ εἶναι τὰ γε-
γραμμένα. Πεποίηκεν ἕνα ἐνιαυτὸν παρὰ μῆνα μὴ
γευσάμενος ὑγροῦ οἵου δή ποτε ὅλως, καὶ καθ’ ἑσπέ-
ραν ἐσθίων ἄρτον ξηρὸν μετὰ δύσιν ἡλίου ⁸
δύο πρα-
γματευόμενος ἐκ τούτου μεγάλα, τό τε ὑπερμαχῆ-
σαι δι’ αὐτοῦ τῇ μιᾷ τῶν ἀρετῶν συφροσύνῃ ⁸ καὶ
γὰρ ἐφιλοτιμεῖτο καὶ αὐτῆς τῆς φυσικῆς ἐκροῆς
ἀπαλλάξαι τὸ σῶμα, ὅπερ ἠγωνίσαντο τῶν ἁγίων οἱ
πλεῖστοι · πολὺ δὲ συμϐάλλεται ἡ τοῦ ὕδατος ἔνδεια
τοῖς τοιούτοις, ὡς ἔφη τις τῶν ἁγίων ’ καὶτὸ ἂνα-
στεϊλαι τὴν τοῦ λογισμοῦ φλυαρίαν, διστάζοντός τε
καὶ ἀπιστοῦντος ἐν τοῖς ὑπερφυῶς καὶ μεγαλοπρε-
πῶς τοτς ἁγίοις Πατράσι πεποιημένοις, Πάντως γὰρ
ἀκηκόαμεν πάντες τὸν ἐν τῇ διακονίᾳ τοῦ φούρνου
ποιήσαντα τρία ἔτη, καὶ μὴ πιόντα, καὶ ὲν τούτῳ
τελειωθέντα.
ιζ’. ’ῙΘπερ ἐνθυμηθεὶς ὁ μακάριος ουτος, μή πως
ἦ παντελὴς τοῦ πνεύμονος ψύξις κίνδλνον αὐτῷ
ἐπαγάγῃ τὸν οὒ τυχόντα, ἀνετράπη τῆς ἐργασίας.
Οὔτε γὰρ δίψα αὐτῷ, ὡς αὐτὸς ἐπληροφόρει, πα-
ρηνώχλει λοιπὸν, ἀλλὰ μέχρις ὀγδόης ἡμέρας καὶ
μόνον ⁶ ἐκ διαθέσεως ἐλάλει τε καὶ ἐποίει τὸ, Ἐκολ-
λήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου, ζῆσόν με κατὰ τὸν
λόγον σου ’ μετέπειτα δὲ τὸ, Ἐξήγειράς μου τῆν
πνοὴν, καὶ παρακληθεὶς ἔζησα, Βεϐαιοῐ δὲ τὸ εἰρη-
ιένον ὁ φήσας ⁸ Δίψα δίψαν ἰᾶται, πεῖνα δὲ πεῖναν
ωὒκ ἐναστέλλει. Τὴν δὲ ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν διήρο
.xxxv, 17.
Joannis Clei notae.