PG 120, col. 511
(nam et lux est) exoritur. Nescio, ut aiebam, quid Α Non enim quemadmodum nunc in terris, sic etiam
de eo dicam.Et velobamtacere, quod utinam pos— tunc futurum est. Nunc quippe qui te nesciunt,
sem :sed miraculum venerationis plenum solli- hic in deliciis, et voluptatibus corporeis aetatem
citat animum, et reserat impurum os meum: exigunt, hic exsultant, et instarbrutarum animan-
quique nunc in corde meo tenebroso ortum pro- tium saltibus lasciviunt. Quae ad usum et commo-
tulit, ad loquendum, scribuenquoe vel invitum ditatem vitae agendae dedisti, ea sibi habent, et in
me compellit.
Qui mihi demonstravit mirabilia, quae oculi non
viderunt, qui in me ut postremum ac infinum om-
nium se demisit. Qui apostolos discipulos, et filios
reddidit. In me, inquam, quem horribilis, et inter-
fector hominum draco tenebat, prius omnis ini-
quitatis ministrum, e". operarium. Sol ille, qui
existit ante originem saeculorum, et qui apud in-
feros resplenduit, ettandem collustrata anima mea Β tua gloria, aut cmlorum regno, sed in requie fore
tenebris oppleta, diem mihi vespera carentem
largitus est. Qui mendicitatem meam bonis omni-
bus cumulasti, tu sermonem dona, et verba mihi
suggere, ad enarrandum universis opera tua mira-
bilia, quae hodie quoque praestas erga nos famulos
tuos : ut et qui in tenebris socordiae dormientes,
asserunt peccatores non posse salvari, ac veluti
Petrum, cmterosque apostolos sanctos et justus,
ipso similiter misericordiam adipisci, id bonitati
tuae facile fuisse, esse, et fore cognoscant, et in-
telligant: et qui se opinantur possidere te lumen
orbis terrarum, nec tamen te videre dicunt, non
vivere in lumine, non illuminari. non perspicere,
te jugiter, mi Salvator, norint, te in mentibus eo-
rum non fulsisse, nec incoluisse eorum cordaclale in cinerem redigi.quamin cllaOShOFl‘efldum
sordida frustraque eos vana spe exsultare, dum
se post finem hujus vitae lumen tuum visuros ar-
bitrantur. Nam pignus, et sigillum, seu tessera ad
dexteram collocandis ovibus plane hic data est. Si
enim unusquisque mortem ir seinclusam circum- scducunl
fert, et post mortem omnibus ex aequo facultas
operandi deerit, et nemo seu boni, seu mali quid-
piam agere poterit, quilibetutique, qualis tum in-
ventus fuerit, talis erit. Istud est, Domine, quod
mihi te rrorem tremoremque incutit. Istud omnes
Sensus meos tabcfacit. Sicuti caecus fato functus,
et illuc translatus, nunquam solem hunc sensu vi-
vendi usurpavit, quamvis olim in vita rediens,
lumina receperit: ita neque qui cum mente caeca
diem extremum obierit, te solem, intelligentia: soli
parentem, Deus meus, intuebitur. sed egressus e
tenebris habitabit in tenebris, atque in omne aevum
a te separabitur. Nemo hominum, Domine, in te
credentium. nemo in nomine tuo baptizatorum,
magnum hoc et horroris plenum onus sustinebit,
ut abs te separetur. Dira est enim ista tribulatio,
dira, et intoleranda, et {eterna mmstitudo, Quid
namque. Salvator mi, pejus esse potest, quam abs
te divelli, atque sejungi? quidcrucizibilius, quam a
vita disjunctum illic vivere instar mortui, priva-
tumque vita, privari simul bonis universis‘?Nam
qui abs te separatur, omnis boni jacturam incurrit.
7 Luc, XVI, 26.
de eo dicam.Et velobamtacere, quod utinam pos— tunc futurum est. Nunc quippe qui te nesciunt,
sem :sed miraculum venerationis plenum solli- hic in deliciis, et voluptatibus corporeis aetatem
citat animum, et reserat impurum os meum: exigunt, hic exsultant, et instarbrutarum animan-
quique nunc in corde meo tenebroso ortum pro- tium saltibus lasciviunt. Quae ad usum et commo-
tulit, ad loquendum, scribuenquoe vel invitum ditatem vitae agendae dedisti, ea sibi habent, et in
me compellit.
Qui mihi demonstravit mirabilia, quae oculi non
viderunt, qui in me ut postremum ac infinum om-
nium se demisit. Qui apostolos discipulos, et filios
reddidit. In me, inquam, quem horribilis, et inter-
fector hominum draco tenebat, prius omnis ini-
quitatis ministrum, e". operarium. Sol ille, qui
existit ante originem saeculorum, et qui apud in-
feros resplenduit, ettandem collustrata anima mea Β tua gloria, aut cmlorum regno, sed in requie fore
tenebris oppleta, diem mihi vespera carentem
largitus est. Qui mendicitatem meam bonis omni-
bus cumulasti, tu sermonem dona, et verba mihi
suggere, ad enarrandum universis opera tua mira-
bilia, quae hodie quoque praestas erga nos famulos
tuos : ut et qui in tenebris socordiae dormientes,
asserunt peccatores non posse salvari, ac veluti
Petrum, cmterosque apostolos sanctos et justus,
ipso similiter misericordiam adipisci, id bonitati
tuae facile fuisse, esse, et fore cognoscant, et in-
telligant: et qui se opinantur possidere te lumen
orbis terrarum, nec tamen te videre dicunt, non
vivere in lumine, non illuminari. non perspicere,
te jugiter, mi Salvator, norint, te in mentibus eo-
rum non fulsisse, nec incoluisse eorum cordaclale in cinerem redigi.quamin cllaOShOFl‘efldum
sordida frustraque eos vana spe exsultare, dum
se post finem hujus vitae lumen tuum visuros ar-
bitrantur. Nam pignus, et sigillum, seu tessera ad
dexteram collocandis ovibus plane hic data est. Si
enim unusquisque mortem ir seinclusam circum- scducunl
fert, et post mortem omnibus ex aequo facultas
operandi deerit, et nemo seu boni, seu mali quid-
piam agere poterit, quilibetutique, qualis tum in-
ventus fuerit, talis erit. Istud est, Domine, quod
mihi te rrorem tremoremque incutit. Istud omnes
Sensus meos tabcfacit. Sicuti caecus fato functus,
et illuc translatus, nunquam solem hunc sensu vi-
vendi usurpavit, quamvis olim in vita rediens,
lumina receperit: ita neque qui cum mente caeca
diem extremum obierit, te solem, intelligentia: soli
parentem, Deus meus, intuebitur. sed egressus e
tenebris habitabit in tenebris, atque in omne aevum
a te separabitur. Nemo hominum, Domine, in te
credentium. nemo in nomine tuo baptizatorum,
magnum hoc et horroris plenum onus sustinebit,
ut abs te separetur. Dira est enim ista tribulatio,
dira, et intoleranda, et {eterna mmstitudo, Quid
namque. Salvator mi, pejus esse potest, quam abs
te divelli, atque sejungi? quidcrucizibilius, quam a
vita disjunctum illic vivere instar mortui, priva-
tumque vita, privari simul bonis universis‘?Nam
qui abs te separatur, omnis boni jacturam incurrit.
7 Luc, XVI, 26.