PG 122, col. 486
Νικήτα τοῦ καὶ Δαυὶδ’, Ἐξήγησις εἷς τὰ αὐτά. Niceta:
Philosophi Paphlagonia Expositio in Carmina Theo-
logi, ct Nicelw, qui et David, expositio in eadem.
Neque ab his diversi sunt codices mss. Augu-
stani; confirmatque editio Veneta sub anno 1563.
Ut hinc videas una tot manuscriptorum codicum
conspiratione, non unius exscriptoris: oscitantia
illarumexpositionum immutatum‘ sed continuata
serie pluribus comprobatum, auctorem Nicetam
fuisse, qui et David et Paphalgo Philosophusdice-
batur. Serron itaque Nicetas et David auctoritate
horum codicum unus est et idem auctor. Ea prae,
sequere, mi Gafl'arelle. Nicetas, praeter expositiones
B
in Gregorii orationes, et alia ingenii sui in omni
genere doctrinarum, erudita sane et docta monu-
menta, in divi Luca) Evangelium, quatuor libris
distinctam, satis uberem et luculentam Catenam
ex pluribus Patribus et scriptoribus ecclesiasticis
venuste admodum concinnavit; inter eos non in-
timi sunt Simeon Metaphrates et Psellus. Fateri
possumus ergo, Psellum hunc, qui sub Constan-
tino Duca floruit, esse? Apage. Merae nugae. Ante
Niceta tempora obiisse eum certo constat, Eum
de novo post Nicetam revixisse probent ipsi, si po-
terunt.
XIV. Argumentum hoc sane efficax, mihi in prie-
sentia, ut verum fateor, non satisfacit. Nec fide
manuscriptorum codicum, quos supra recensui,
rone, Catenae in Lucam compilatore probatum satis
puto: longum enim temporis intervallum inter
utrumque intercessisse existimo. Nam Nicetas
Serron, diaconus primum Magnae Ecclesiae, et ma-
gister, seu doctor. Catena: in Lucam, Mattheum
et alios auctor, et Heracleensis postea archiepisco-
pus, iisdem cum Thephylacto archiepiscopo Bul-
gariae temporibus floruit, ad quem nonam Theo-
phylacti epistolam inter impressas a Meursio, legi.
Sed de his alius erit inquirendi locus.
XV. Quod si novatorum doctrinis insistere vel-
lem, Metaphrastes in ultima Christianae Ecclesize
antiquitate ipsis etiam apostolorum discipulis σύγ-
χρονος fuit, tantum abest utrecentissimus sit. No-
Gesnerus, et ejus Epitomator suspicantur, Hippo-
lytu m Thebano m,Ch ronici Ecclesiastici scriptorem,
cujus fragmentum Canisius in Antiquil. tom. ΙΙΙ,
nobis Greece ct Latine exhibuit, illum esse, cujus
Hieronymus meminit in libro De viris illustri/ius,
Portuensem duntaxat, nec incongrue; cum et Ni-
cephorus Callistus Histor. Eccles. lib. Ii, c. 3,
Glycas, (i) et [11] Theodorus Metochita in An-
NOTxE
annales Meursius edidit. Hippolytus vero Chronici
auctor floruit saeculo XI.
Philosophi Paphlagonia Expositio in Carmina Theo-
logi, ct Nicelw, qui et David, expositio in eadem.
Neque ab his diversi sunt codices mss. Augu-
stani; confirmatque editio Veneta sub anno 1563.
Ut hinc videas una tot manuscriptorum codicum
conspiratione, non unius exscriptoris: oscitantia
illarumexpositionum immutatum‘ sed continuata
serie pluribus comprobatum, auctorem Nicetam
fuisse, qui et David et Paphalgo Philosophusdice-
batur. Serron itaque Nicetas et David auctoritate
horum codicum unus est et idem auctor. Ea prae,
sequere, mi Gafl'arelle. Nicetas, praeter expositiones
B
in Gregorii orationes, et alia ingenii sui in omni
genere doctrinarum, erudita sane et docta monu-
menta, in divi Luca) Evangelium, quatuor libris
distinctam, satis uberem et luculentam Catenam
ex pluribus Patribus et scriptoribus ecclesiasticis
venuste admodum concinnavit; inter eos non in-
timi sunt Simeon Metaphrates et Psellus. Fateri
possumus ergo, Psellum hunc, qui sub Constan-
tino Duca floruit, esse? Apage. Merae nugae. Ante
Niceta tempora obiisse eum certo constat, Eum
de novo post Nicetam revixisse probent ipsi, si po-
terunt.
XIV. Argumentum hoc sane efficax, mihi in prie-
sentia, ut verum fateor, non satisfacit. Nec fide
manuscriptorum codicum, quos supra recensui,
rone, Catenae in Lucam compilatore probatum satis
puto: longum enim temporis intervallum inter
utrumque intercessisse existimo. Nam Nicetas
Serron, diaconus primum Magnae Ecclesiae, et ma-
gister, seu doctor. Catena: in Lucam, Mattheum
et alios auctor, et Heracleensis postea archiepisco-
pus, iisdem cum Thephylacto archiepiscopo Bul-
gariae temporibus floruit, ad quem nonam Theo-
phylacti epistolam inter impressas a Meursio, legi.
Sed de his alius erit inquirendi locus.
XV. Quod si novatorum doctrinis insistere vel-
lem, Metaphrastes in ultima Christianae Ecclesize
antiquitate ipsis etiam apostolorum discipulis σύγ-
χρονος fuit, tantum abest utrecentissimus sit. No-
Gesnerus, et ejus Epitomator suspicantur, Hippo-
lytu m Thebano m,Ch ronici Ecclesiastici scriptorem,
cujus fragmentum Canisius in Antiquil. tom. ΙΙΙ,
nobis Greece ct Latine exhibuit, illum esse, cujus
Hieronymus meminit in libro De viris illustri/ius,
Portuensem duntaxat, nec incongrue; cum et Ni-
cephorus Callistus Histor. Eccles. lib. Ii, c. 3,
Glycas, (i) et [11] Theodorus Metochita in An-
NOTxE
annales Meursius edidit. Hippolytus vero Chronici
auctor floruit saeculo XI.