PG 123, col. 504
ναούμς Ἀπὸ τῆς Ναζαρέτ. Ἦν οὖν τῇ ἡμέρα τοῦ
Σαϐϐάτου, ὅτε συνήγοντο ἀναγινώσκοντες , τότε
καῖ ὁ
εἰσῆλθε διδάξων καὶ 6 Χριστός. Καὶ γὰρ
νόμος ἐπὶ τοὺτῳ ἐν τῷ Σαϐϐάτῳ ἀργεῖν ἐκέλευεν.
ἵνα σχολάζωσιν οἱ ἄνθρωποι τῇ ἀναγνώσει, συν-
αγόμενον. ἐπὶ τὸ αὑτό. Ἐδίδασκεν οὖν ὁ Κύριος ἐλεγ-
οὐ κολακευτικῶς ὡς οἱ Φαρισαῖοι. Προ·
κτικως ,
τρεπόμενος γὰρ εἰς τὸ ἀγαθὸν, ἠπείλει τιμωρίαν τοῖς
ἀπειθοῦσιν.
ι Καὶ ἦν ἐν τῇ Συναγωγῇ αὑτων ἄνθρωπος ἐν
πνεύματι ἀκαθάρτῳ, καὶ ἁνὲκραξε λέγων · Ἔα, τε
ἡμῖνκαὶ σοὶ, Ἰησοῦ Ναζαρηνές τΗλθες ἀπολέσαι
ἡμᾶςς Οἶδά σε τίς εἶ, 6 ἅγιος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπετί-
μησεν αὺτῷ 6 ’1ησοῧς,>.έγωνο Φιμώθητι, καὶ ἔξελθε
ἐξ αὑτοῦ. Καὶ σπαράξαν αὑτὸν τὸ πνεῦμα τὸ άκάο
θαρτον, καὶ κράξαν φωνῇ μεγάῖη. ἐξῆλθεν ἐξ αὑτοῦ.
Καὶ ἐθαμϐήθησαν πάντες, ὥστε συζητεῖν προς ὲαυ-
τοὺς, λέγοντας ’Τί ἐστι τοῦτος τίς ἠ δ.ὁαχὴ ἡ
καινὴ αὕτη, ὅτι κατ’ ἐξουσίαν καὶ τοῖς πνεύμασι
τοῖς ἀκαθάρτοις ἐπιτάσσει, καὶ ὑπακούουσιν α’ξ-τιῖιξ
Ἐξῆλθε δὲ ὴ ἀκοὴ αὑτοῦ εὐθὺς εἰς ὃλην τὴν περί-
χωρον τῆς Γαλιλαίας (ιι). ι ’Λκάθαρτα λέγονται τὰ
πονηρὰ πνεύματα, διὰ τὸ πάσαις ταῖς αἰσχραῖς ἑφ-
ήδεσοαι πράξεσιν, ἀπώλειαν δὲ ἑαυτοῦ ἡγεῖται ὁ δαί-
μων, τὸ ἐξελθεῖν ὲκ τοῦ ἀνθρώπου. ’Δνηλεεῖς γὰρ
ὄντες, οἱ δαίμονες κακόν τι πάσχειν οἴονται, εἰ μὴ
ἐῶνται αὐτοὶ κακοποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους. Ἃ).λὰ δὴ
καὶ ὡς φιλόσαρκοι ὄντες, καὶτοῖς -άτμοῖς τοῖς ou-
κοῖς εἰωθότες τρέφεσθαι, ἀτροφίαν ἔχουσι πολλὴν
ὅταν μὴ κατοικῶσιν ὲν σώματι· διὸ καὶ 6 Κύριος
φησῖν ὅτι ἐν νηστείᾳ ἐξέρχεται τὸ δαιμόνειον γένος ·
οὐκ εἷπε δὲ ό μιαρὸς, ὅτι ’Ἄγιος εἴ, πολλοὶ γὰρ καὶ
τῶν προφητῶν ἦσαν ἅγιοι, ἀλλ’ Ὀ ἅγιος, μετὰ τῆς
τοῦ ἄρθρου προσθήκης, ὁ μόνος καὶ ὡρισμένος (l5).
Venet. S. Marci.
πάντες οὐκ ἀπὸ τοῦ δαίμονος. ἀλλ’ ὲκ καρδίας τους
λόγους ἐκφέρεσθαι, συνεχώρησεν αὑτῴ ῥίψαιτὸν
ἄνθρωπον, ἵνα δῆλον γένηται, ὅτι δαιμόνιόν ἐστι τδ
λαλῆσαν, καὶ οὐκ ἄνθρωπος ὁ φθεγξάμενος. Ἐξῆλ-
θεν ἐξ αὑτοῦ, μηδὲν βλάψαν αὐτόν · οὐ γὰρ ἐπειδὴ
κατέϐαλεν, ἤδη καί τραυματίαν ἀπεφήνατο, an:
τὸ μὲν συνεχώρησεν 6 Κύριος διὰ τοὺς παρόντας,
Bitiam) δὲ γενέσθαι οὐκ εἴασεν, ἵνατοῦ ὲπιταξαντος
φανερωθῇ ἡ ἰσχύς. Καὶ εὐθέως ἐκ τῆς συναγωλῆς
ἐξε>.θιῖ›ν,”κ.’ tul. ι Unicus et prmdelinitus; δεέιι
olnnnteseere feciteum Christus. Neque enim opus
habebat veritas, uta malis spiritibus confirmaretur,
aut snurum adversariorum testimoniis commenda.
retur. ’δίιιιιιΙ autem et salutare. nobis documentum
ptrebet. ne ullatenus daemoniis credamus, neque Μ
veritatem se dicturos spondeam. Quoniam rem is
\elut sui compos qum-hatur. indeque om es puta-
liant, illum non daunouis opera, sed ex propria
tuente Suoque arbitrio verba facere, permisit ιιι--
muni, ut eum in terram deii: eret, qmi palam lii'ri'l.
tla'tnnnem exse, qui loquebatur ς non \'t'l'tiIlititltlllt‘m,
qui \erha prol'erehat. Elii! ab eu, nilul ipsum le-
iiri-5: non enim. quatiuncptidem illum dejm-t,
ltitlflfl εἰ Vtilitt‘l'AVil ; scil liilttl itttizlt‘ltt 'H‘l'llil\{l
liniuntur- nl! [‘l‘d‘bt‘tl‘i‘s; neruinentuut \vln ιιι i ιιι-
Σαϐϐάτου, ὅτε συνήγοντο ἀναγινώσκοντες , τότε
καῖ ὁ
εἰσῆλθε διδάξων καὶ 6 Χριστός. Καὶ γὰρ
νόμος ἐπὶ τοὺτῳ ἐν τῷ Σαϐϐάτῳ ἀργεῖν ἐκέλευεν.
ἵνα σχολάζωσιν οἱ ἄνθρωποι τῇ ἀναγνώσει, συν-
αγόμενον. ἐπὶ τὸ αὑτό. Ἐδίδασκεν οὖν ὁ Κύριος ἐλεγ-
οὐ κολακευτικῶς ὡς οἱ Φαρισαῖοι. Προ·
κτικως ,
τρεπόμενος γὰρ εἰς τὸ ἀγαθὸν, ἠπείλει τιμωρίαν τοῖς
ἀπειθοῦσιν.
ι Καὶ ἦν ἐν τῇ Συναγωγῇ αὑτων ἄνθρωπος ἐν
πνεύματι ἀκαθάρτῳ, καὶ ἁνὲκραξε λέγων · Ἔα, τε
ἡμῖνκαὶ σοὶ, Ἰησοῦ Ναζαρηνές τΗλθες ἀπολέσαι
ἡμᾶςς Οἶδά σε τίς εἶ, 6 ἅγιος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπετί-
μησεν αὺτῷ 6 ’1ησοῧς,>.έγωνο Φιμώθητι, καὶ ἔξελθε
ἐξ αὑτοῦ. Καὶ σπαράξαν αὑτὸν τὸ πνεῦμα τὸ άκάο
θαρτον, καὶ κράξαν φωνῇ μεγάῖη. ἐξῆλθεν ἐξ αὑτοῦ.
Καὶ ἐθαμϐήθησαν πάντες, ὥστε συζητεῖν προς ὲαυ-
τοὺς, λέγοντας ’Τί ἐστι τοῦτος τίς ἠ δ.ὁαχὴ ἡ
καινὴ αὕτη, ὅτι κατ’ ἐξουσίαν καὶ τοῖς πνεύμασι
τοῖς ἀκαθάρτοις ἐπιτάσσει, καὶ ὑπακούουσιν α’ξ-τιῖιξ
Ἐξῆλθε δὲ ὴ ἀκοὴ αὑτοῦ εὐθὺς εἰς ὃλην τὴν περί-
χωρον τῆς Γαλιλαίας (ιι). ι ’Λκάθαρτα λέγονται τὰ
πονηρὰ πνεύματα, διὰ τὸ πάσαις ταῖς αἰσχραῖς ἑφ-
ήδεσοαι πράξεσιν, ἀπώλειαν δὲ ἑαυτοῦ ἡγεῖται ὁ δαί-
μων, τὸ ἐξελθεῖν ὲκ τοῦ ἀνθρώπου. ’Δνηλεεῖς γὰρ
ὄντες, οἱ δαίμονες κακόν τι πάσχειν οἴονται, εἰ μὴ
ἐῶνται αὐτοὶ κακοποιεῖν τοὺς ἀνθρώπους. Ἃ).λὰ δὴ
καὶ ὡς φιλόσαρκοι ὄντες, καὶτοῖς -άτμοῖς τοῖς ou-
κοῖς εἰωθότες τρέφεσθαι, ἀτροφίαν ἔχουσι πολλὴν
ὅταν μὴ κατοικῶσιν ὲν σώματι· διὸ καὶ 6 Κύριος
φησῖν ὅτι ἐν νηστείᾳ ἐξέρχεται τὸ δαιμόνειον γένος ·
οὐκ εἷπε δὲ ό μιαρὸς, ὅτι ’Ἄγιος εἴ, πολλοὶ γὰρ καὶ
τῶν προφητῶν ἦσαν ἅγιοι, ἀλλ’ Ὀ ἅγιος, μετὰ τῆς
τοῦ ἄρθρου προσθήκης, ὁ μόνος καὶ ὡρισμένος (l5).
Venet. S. Marci.
πάντες οὐκ ἀπὸ τοῦ δαίμονος. ἀλλ’ ὲκ καρδίας τους
λόγους ἐκφέρεσθαι, συνεχώρησεν αὑτῴ ῥίψαιτὸν
ἄνθρωπον, ἵνα δῆλον γένηται, ὅτι δαιμόνιόν ἐστι τδ
λαλῆσαν, καὶ οὐκ ἄνθρωπος ὁ φθεγξάμενος. Ἐξῆλ-
θεν ἐξ αὑτοῦ, μηδὲν βλάψαν αὐτόν · οὐ γὰρ ἐπειδὴ
κατέϐαλεν, ἤδη καί τραυματίαν ἀπεφήνατο, an:
τὸ μὲν συνεχώρησεν 6 Κύριος διὰ τοὺς παρόντας,
Bitiam) δὲ γενέσθαι οὐκ εἴασεν, ἵνατοῦ ὲπιταξαντος
φανερωθῇ ἡ ἰσχύς. Καὶ εὐθέως ἐκ τῆς συναγωλῆς
ἐξε>.θιῖ›ν,”κ.’ tul. ι Unicus et prmdelinitus; δεέιι
olnnnteseere feciteum Christus. Neque enim opus
habebat veritas, uta malis spiritibus confirmaretur,
aut snurum adversariorum testimoniis commenda.
retur. ’δίιιιιιΙ autem et salutare. nobis documentum
ptrebet. ne ullatenus daemoniis credamus, neque Μ
veritatem se dicturos spondeam. Quoniam rem is
\elut sui compos qum-hatur. indeque om es puta-
liant, illum non daunouis opera, sed ex propria
tuente Suoque arbitrio verba facere, permisit ιιι--
muni, ut eum in terram deii: eret, qmi palam lii'ri'l.
tla'tnnnem exse, qui loquebatur ς non \'t'l'tiIlititltlllt‘m,
qui \erha prol'erehat. Elii! ab eu, nilul ipsum le-
iiri-5: non enim. quatiuncptidem illum dejm-t,
ltitlflfl εἰ Vtilitt‘l'AVil ; scil liilttl itttizlt‘ltt 'H‘l'llil\{l
liniuntur- nl! [‘l‘d‘bt‘tl‘i‘s; neruinentuut \vln ιιι i ιιι-