PG 126, col. 1203
januam ipsi rescrabant, mentem suam traderet
quam Methodio qui omnem voluptatem ut anima-
rum perniciem stigmate notabat. Quod enim Eua
nomius ille, Anommorum cmpit haeresim, invenit,
ut plures attraheret discipulos, illud et gens
l-‘rancorum amens excogitavit, peccantibus, inquam,
omnia indulgere, ut faciliter et alisque opera sic
suis dogmatibus insererentur, vitamque concedere
sordidam, ut tetrmn dogma proficeret, quasi qui-
dam mutuo sibi traderent hic quidem fimum, ille
vero lutum, et isti viderentur digni talibus thesau-
ris in qua merx est sordida mercesque fmda. Ah
his igitur Sphendoplicus corruptus, omnia ei per-
mittentibus, Methodii verbis minime animum
applicabat, imo vero ut erga inimicum se gerebat.
Horrida namque, inquit, res est peccaturi, in Deum
pietas. Quid tamen non diccbat hilare, quid non
minabatur terribile magnus duci? Α divinis Scri-
pturis dogmatis rectitudinem inducebat et illis iu-
hau‘endum tanquam vita! ac salutis fontibus stu-
tuebat,juxta quod Dominus docuit, in scrutatione
Scripturarum jacere vitam. et Isaias nobis pra:-
cepit haurire aquam non ex luereseon emno, sed dc
fontibus Salvatoris. Timebat enim quod, si luereticis
adjungeretur et seipsum et omnes sub ipso corrum-
peret, et sic inimicis domitu victuque facilis foret. C
Impietas enim etsi paulisper floreat, in se tamen
cum tempore prolabitur, ne malitiam viri pii
discant; et ista, inquiebat, post mortem ipsius
imperanti superventura erant: quas etiam jn-Ja
sancti praedicta evenerunt. Dum enim Methoditzs
inter vivos connumeratus est, neque dux cordis
partum prorupit, sed basiliscum ovis aspidum abs-
conditum nutritumquc habuit, nequejustitia suum
impulit flagellum, sed tensum tenuit arcum et ensem
acuit, nondum tamen telum in cor inimici proje—
cit,nee manum in plaga solidavit. Ubi vero sanctus
abfuit adfuitquetota malitia, non sub velis et
persona deformitatem suam abscondens, sed im-
pudentem meretricis faciem ostentans. persecutio-
uemque adversus orthodoxos suscitans, tum Deus
principem tradere furiis non hesitavit. Sed haec
quidem posterius.
βέλος ἀπέστειλεν ἐν καρδία τοῦ ἐχθροῦ, οὐδὲ τὴν χεῖραιτῇ πληγῇ ἐπεστήριξεν.
ἀπῆν καὶ ἡ κακία πᾶσα παρῆν, οὐκ {mo παραπετάσματι καὶ προσωπείῳ τὴν ἀσχημοσύνην καλύπτουσα.
ἀλλά κατὰ τὴν τῆς πόρνης δψιν ἀναισχυντήσασα καὶ διωγμὸν κατὰ τῶν όρθοδόξων ἐγεῖρασα, τότε δὴ καὶ
θεὸς τὸν ἄρχοντα ποινηλατῶν οὐκ ἐνέλειψεν. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον.
Vl. Tunc vero Mc'Vcdius principi finem suum
post tres dies futurum praedixit, frequentium ad—
hortationum praedictionem hanc fulcimentum, uti
ego judico, faciens. Si enim praedictio impleta eum
prophetam faciebat, cui futurorum prwvisio a
spiritu data sit, manifestqu erat dogma ah ipso
praedicatum spirituale et a Deo inspiratam esse
quam Methodio qui omnem voluptatem ut anima-
rum perniciem stigmate notabat. Quod enim Eua
nomius ille, Anommorum cmpit haeresim, invenit,
ut plures attraheret discipulos, illud et gens
l-‘rancorum amens excogitavit, peccantibus, inquam,
omnia indulgere, ut faciliter et alisque opera sic
suis dogmatibus insererentur, vitamque concedere
sordidam, ut tetrmn dogma proficeret, quasi qui-
dam mutuo sibi traderent hic quidem fimum, ille
vero lutum, et isti viderentur digni talibus thesau-
ris in qua merx est sordida mercesque fmda. Ah
his igitur Sphendoplicus corruptus, omnia ei per-
mittentibus, Methodii verbis minime animum
applicabat, imo vero ut erga inimicum se gerebat.
Horrida namque, inquit, res est peccaturi, in Deum
pietas. Quid tamen non diccbat hilare, quid non
minabatur terribile magnus duci? Α divinis Scri-
pturis dogmatis rectitudinem inducebat et illis iu-
hau‘endum tanquam vita! ac salutis fontibus stu-
tuebat,juxta quod Dominus docuit, in scrutatione
Scripturarum jacere vitam. et Isaias nobis pra:-
cepit haurire aquam non ex luereseon emno, sed dc
fontibus Salvatoris. Timebat enim quod, si luereticis
adjungeretur et seipsum et omnes sub ipso corrum-
peret, et sic inimicis domitu victuque facilis foret. C
Impietas enim etsi paulisper floreat, in se tamen
cum tempore prolabitur, ne malitiam viri pii
discant; et ista, inquiebat, post mortem ipsius
imperanti superventura erant: quas etiam jn-Ja
sancti praedicta evenerunt. Dum enim Methoditzs
inter vivos connumeratus est, neque dux cordis
partum prorupit, sed basiliscum ovis aspidum abs-
conditum nutritumquc habuit, nequejustitia suum
impulit flagellum, sed tensum tenuit arcum et ensem
acuit, nondum tamen telum in cor inimici proje—
cit,nee manum in plaga solidavit. Ubi vero sanctus
abfuit adfuitquetota malitia, non sub velis et
persona deformitatem suam abscondens, sed im-
pudentem meretricis faciem ostentans. persecutio-
uemque adversus orthodoxos suscitans, tum Deus
principem tradere furiis non hesitavit. Sed haec
quidem posterius.
βέλος ἀπέστειλεν ἐν καρδία τοῦ ἐχθροῦ, οὐδὲ τὴν χεῖραιτῇ πληγῇ ἐπεστήριξεν.
ἀπῆν καὶ ἡ κακία πᾶσα παρῆν, οὐκ {mo παραπετάσματι καὶ προσωπείῳ τὴν ἀσχημοσύνην καλύπτουσα.
ἀλλά κατὰ τὴν τῆς πόρνης δψιν ἀναισχυντήσασα καὶ διωγμὸν κατὰ τῶν όρθοδόξων ἐγεῖρασα, τότε δὴ καὶ
θεὸς τὸν ἄρχοντα ποινηλατῶν οὐκ ἐνέλειψεν. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον.
Vl. Tunc vero Mc'Vcdius principi finem suum
post tres dies futurum praedixit, frequentium ad—
hortationum praedictionem hanc fulcimentum, uti
ego judico, faciens. Si enim praedictio impleta eum
prophetam faciebat, cui futurorum prwvisio a
spiritu data sit, manifestqu erat dogma ah ipso
praedicatum spirituale et a Deo inspiratam esse