PG 126, col. 1214
⁴ tenebras? inquit divinus Apostolus. Si igitur opi-
niones mutent,et cum Evangelia Patribnsque stare
vtelint, ad eos ut fratres curremns, eosque stricte
amplexabirnur. Si vero unum praeceptorem no-
strum Christum abnegantes. post cogitatum suum
abeunt, et in ratiocinationibus suis frustra pcr-
maneant, nos ab istis praeceptoribus dogma de
Trinitale discere aegre consentiremns. llaec ortho-
doxorum multitudo, Corasdo et Clemente advo-
catis usa.
3 Χ. Princeps autem pauca intellexit dictorum:
erat enim ad intelligendas res divinas stolidissi-
mus, et quia educatus barbarorum, utque uno
verbo dicam, brutorum more; et quia, ut dictum
est, mens ejus a spurca voluptate abrepta erat.
Quomodo enim de 'l‘rinitate sermones ingrederen-
tur in animum hominis, castimoniae sancto muneri
prorsus alieni, sine quo nemo Christum videbit?
lnipulsus ab haereticis quibus erat ex toto deditus.
hnjusmodi resp0nsionem orthodoxis dedit: Ego
quidem magnae imperitiae mihi conscius sum, et
simplex quoad dogmatica. Quid enim nisi illitte-
ratus? Christianismum tamen vindico et vindicabo.
Ambiguitates antem illas, quales excitatis, ego
verbis solvere non valeo, neque ab orthodoxa
Ῐ falsum magistrum discernere. Ut igitur Christianus
jus vobis dicam; et certe de hac dogmatis qua:-
stione pronuntiabo sicut de aliis pronuntiare con-
suevi : qui palam primus jnraverit se recte atque
orthodoxe credere, hunc judicabo de rectitudine
tidei minime errare, ipsique Ecclesiam dabo, cui
adjiciam, tit convenit, Ecclesiae presbyterium.
XI. l-ranci igitur ad jusjurandum promptissimi,
nec finem sententiae principis exspectantes jurave-
runt, statueruntque suam malam fidem insipido
judicio analogum linem imponentes. Talibus judi-
cibus haeresis adversus orthodoxiam palmam obti-
nuit. habuitque ducendi ac tollendi Christi veros
servits et fidei custodes omnem facultatem. Si
quis enim, inquit princeps, inventus fuerit juxta
Francorum doctrinam non credens. ipsis tradetur
ut illum tractent sicnt libuerit. Rebus ita se ha-
bentibus, qua: oratio enarret, quidquid malitia po-
testate potita operata sit? Ignis aperte in rogo spi-
ritu animatur: illi cogebant pravo dogmati sub-
scribere, lii fidem patrum pra‘lendi-hant ; illi omnia
facere, hi omnia pati parati erant. Alios inhumane
lindebant aliorum domus spoliabant. impietati ava-
ritiam addentes ; alios nudos in carduis pertrahe-
bant, eosque senes ultra Davidicos longaevitatis
fines provectos. Quotquot autem ex presbyteris et
draconis juniores erant, hos Judmis vendebant.
Judac sorte suspendioque dignissimi. Sicut enim
niones mutent,et cum Evangelia Patribnsque stare
vtelint, ad eos ut fratres curremns, eosque stricte
amplexabirnur. Si vero unum praeceptorem no-
strum Christum abnegantes. post cogitatum suum
abeunt, et in ratiocinationibus suis frustra pcr-
maneant, nos ab istis praeceptoribus dogma de
Trinitale discere aegre consentiremns. llaec ortho-
doxorum multitudo, Corasdo et Clemente advo-
catis usa.
3 Χ. Princeps autem pauca intellexit dictorum:
erat enim ad intelligendas res divinas stolidissi-
mus, et quia educatus barbarorum, utque uno
verbo dicam, brutorum more; et quia, ut dictum
est, mens ejus a spurca voluptate abrepta erat.
Quomodo enim de 'l‘rinitate sermones ingrederen-
tur in animum hominis, castimoniae sancto muneri
prorsus alieni, sine quo nemo Christum videbit?
lnipulsus ab haereticis quibus erat ex toto deditus.
hnjusmodi resp0nsionem orthodoxis dedit: Ego
quidem magnae imperitiae mihi conscius sum, et
simplex quoad dogmatica. Quid enim nisi illitte-
ratus? Christianismum tamen vindico et vindicabo.
Ambiguitates antem illas, quales excitatis, ego
verbis solvere non valeo, neque ab orthodoxa
Ῐ falsum magistrum discernere. Ut igitur Christianus
jus vobis dicam; et certe de hac dogmatis qua:-
stione pronuntiabo sicut de aliis pronuntiare con-
suevi : qui palam primus jnraverit se recte atque
orthodoxe credere, hunc judicabo de rectitudine
tidei minime errare, ipsique Ecclesiam dabo, cui
adjiciam, tit convenit, Ecclesiae presbyterium.
XI. l-ranci igitur ad jusjurandum promptissimi,
nec finem sententiae principis exspectantes jurave-
runt, statueruntque suam malam fidem insipido
judicio analogum linem imponentes. Talibus judi-
cibus haeresis adversus orthodoxiam palmam obti-
nuit. habuitque ducendi ac tollendi Christi veros
servits et fidei custodes omnem facultatem. Si
quis enim, inquit princeps, inventus fuerit juxta
Francorum doctrinam non credens. ipsis tradetur
ut illum tractent sicnt libuerit. Rebus ita se ha-
bentibus, qua: oratio enarret, quidquid malitia po-
testate potita operata sit? Ignis aperte in rogo spi-
ritu animatur: illi cogebant pravo dogmati sub-
scribere, lii fidem patrum pra‘lendi-hant ; illi omnia
facere, hi omnia pati parati erant. Alios inhumane
lindebant aliorum domus spoliabant. impietati ava-
ritiam addentes ; alios nudos in carduis pertrahe-
bant, eosque senes ultra Davidicos longaevitatis
fines provectos. Quotquot autem ex presbyteris et
draconis juniores erant, hos Judmis vendebant.
Judac sorte suspendioque dignissimi. Sicut enim