PG 127, col. 486
xit. Ergo domini Cajetani propinqui,ctnn omnem
lapidem, ut vulgo dicitur, movissent, ut hunc vin-
culis ct tyrannicis manibus eriperent. nihil profece-
ruat, et cassa omnia ipsis evenerunt, nullaque au-
xilii spes ali'ulgebat. Quapropter de reliquo despe-
rantes, ad tutissimum portum, nostrum, inquam,
Parentem confugerunt. Ergo communicato prius
cum civitatis Tusculanae dominis consilio, sanctum
illuc virum evocant,nihil ei non d‘centes, nihil non
conantes, ut ejnsanimum flecterent: flebant misera-
,3 biliter, fervide orabant, manus osculabantur, pedibus
’ advehebantur, precantesne se repelleret autabnuc-
ret, quandoquidem nulla aliunde spes misero redem-
ptionis erat. Flectitur illorum precibus is qui nul-
lius animam in dolore versari patiebatur. Via: la-
liorem suscipit, pergit animam pro amico ponere
paratus, juxta Domini dictum. Quid indeiQuidve
Deus, glorificantes eum magis glorificare solitus, in
hoc quoque negotio prmstitit? Statim ae sanctum
νὶηιιιι Salerni princeps propinquare cognovit, mulo
tis eum armigeris in ejus occursum prodiit: jam
enitn sanctum praecognoverat, virtusque ejus satia
ιι ipsi explorata. Benigne ergo recipit, amanter κ
amplectitur. Verumtamen hic iucundissima cu-
jusdam narrationis mihi causa oboritur ; quae etsi
; per digressionem fiet, nihilo tamen minus mirabi-
li. Monachus quidam prope urbem Salernum
incolens, cum magnam sancti viri fammn a cunctis
audisset, et de aseetica ejus professione, et. eximia
conversatione, de sui neglectu, et de inornata
atque humili vivendi genere; nunc autem ita sti-
patum videns. et ε principibus quasi satellitio-
circumdatum, humanum quid passus est, fal-
sam ejus famam suspicando. Neque enim homo,
aiebat, in ea gloria et comitatu versans, virtutum
quas audivi Operator. crederetur. llaec monachus
animo versans. facto vespere somno se tradidit.
Ecce autem hujustnodi ei somnium oblatum est.
DVidebatur sibi eernere mulierem pulchritudine
eximia fulgentem, veste purpurea indutam, coram-
astantem, eique cogitationes illas exprobran-
tem, dicentemque : Cur tu ad eremitam meum
reverenter salutandum non venisti?- llle autent
visione perterritus, et ex vestimento, atque illinc
manante gratia, sanctam Deiparam esse perseu-
tiens, multo eum metu ac tremore, huic responde-
bat: Quisnam vero est, ο Domina, eremita tuus?
illa ait : ipse est qui ad hanc urbem nunc venit
monachus Bartholotnaus: ego enim hunc eremi-
tam meum habeo et appello. Hac audiens mona-
chus, et experrectus, et visionem considerans,
cursim ad sanctum virum accessit, eique cogita-
lationes illas suos revelavit, necnon visionem nar-
lapidem, ut vulgo dicitur, movissent, ut hunc vin-
culis ct tyrannicis manibus eriperent. nihil profece-
ruat, et cassa omnia ipsis evenerunt, nullaque au-
xilii spes ali'ulgebat. Quapropter de reliquo despe-
rantes, ad tutissimum portum, nostrum, inquam,
Parentem confugerunt. Ergo communicato prius
cum civitatis Tusculanae dominis consilio, sanctum
illuc virum evocant,nihil ei non d‘centes, nihil non
conantes, ut ejnsanimum flecterent: flebant misera-
,3 biliter, fervide orabant, manus osculabantur, pedibus
’ advehebantur, precantesne se repelleret autabnuc-
ret, quandoquidem nulla aliunde spes misero redem-
ptionis erat. Flectitur illorum precibus is qui nul-
lius animam in dolore versari patiebatur. Via: la-
liorem suscipit, pergit animam pro amico ponere
paratus, juxta Domini dictum. Quid indeiQuidve
Deus, glorificantes eum magis glorificare solitus, in
hoc quoque negotio prmstitit? Statim ae sanctum
νὶηιιιι Salerni princeps propinquare cognovit, mulo
tis eum armigeris in ejus occursum prodiit: jam
enitn sanctum praecognoverat, virtusque ejus satia
ιι ipsi explorata. Benigne ergo recipit, amanter κ
amplectitur. Verumtamen hic iucundissima cu-
jusdam narrationis mihi causa oboritur ; quae etsi
; per digressionem fiet, nihilo tamen minus mirabi-
li. Monachus quidam prope urbem Salernum
incolens, cum magnam sancti viri fammn a cunctis
audisset, et de aseetica ejus professione, et. eximia
conversatione, de sui neglectu, et de inornata
atque humili vivendi genere; nunc autem ita sti-
patum videns. et ε principibus quasi satellitio-
circumdatum, humanum quid passus est, fal-
sam ejus famam suspicando. Neque enim homo,
aiebat, in ea gloria et comitatu versans, virtutum
quas audivi Operator. crederetur. llaec monachus
animo versans. facto vespere somno se tradidit.
Ecce autem hujustnodi ei somnium oblatum est.
DVidebatur sibi eernere mulierem pulchritudine
eximia fulgentem, veste purpurea indutam, coram-
astantem, eique cogitationes illas exprobran-
tem, dicentemque : Cur tu ad eremitam meum
reverenter salutandum non venisti?- llle autent
visione perterritus, et ex vestimento, atque illinc
manante gratia, sanctam Deiparam esse perseu-
tiens, multo eum metu ac tremore, huic responde-
bat: Quisnam vero est, ο Domina, eremita tuus?
illa ait : ipse est qui ad hanc urbem nunc venit
monachus Bartholotnaus: ego enim hunc eremi-
tam meum habeo et appello. Hac audiens mona-
chus, et experrectus, et visionem considerans,
cursim ad sanctum virum accessit, eique cogita-
lationes illas suos revelavit, necnon visionem nar-