PG 129, col. 141
κοοι τοίς βασιλεῦσι δασμοφοροῦσιν· ὀ δὲ λίϐανος,
εεῦτητος· λίὸανος γὰρ τῷ Θεῷ ἐθυμιᾶτο- ἡ δὲ σμύρ-
να. νεκρώσεως· ταίτῃ γὰρ οἱ παλαι τοὺς νεκροὺς
ἧλιιφον, χάριν τοῦ μὴ σήπεσθαι, μηδὲ ὄζειν. Ἔδει-
ξαν οὖν, ἀφ’ ὢν προσήγαγον, ὅτι τὸ φαινόμενον
τοῦτο παιδίον καὶ gustis-5c ἐστι, καί Θεὸς, καὶ νε-
κρωϐήτεται, ὡς ἄνθρωπος, δεὲ τοίς ἀνθρώπους,
Ἐστι δὲ 41". ἑτέρως εἰπεῖν, ὅτι ἐπεὶ οἱ βαςιλείς
Βαϐυλῶνος τὴν Ἰερουσαλὴμ παλαι πολιορκῆοαντες,
τά. τε Θεῑα κειμήλια ἀπεσύλησαν, καὶτὰς θυσίας Enn -
σαν, καὶ τὸν λαὸν κατέσραξαν· ἡ δὲ τῆς Βαὸυ).ῶνος Β et
βασιλεία μετὰ καὶ τῶν χρημάτων εἰς τοὺς Πέρσας
μετέπεσε· κομίζουσι λοιπὸν οἱ Πέρσαι, διάδοχοι τῶν
Βαϐυλωνίων γεγονότες. τῷ Δεσπότῃ τοῦ ἀτιμασθέν-
τος τότε ναοῦ χρυσὸν μὲν, ἀντί τῶν ἀφαιρεθέντων
χρντῶν κειμηλίων ⁸ λίϐανον δὲ, ἀντὶ τῶν Θυσιῶν·
σμύρμαν δὲ, ὑπὲρ τῶν κατασφαγέντων.
ΣΞ) δὲ γίνωακε, ὅτι ὥσπερ οἱ Μάγοι, εἰ μὴ πόρρω
τῆς ἑαυτῶν ἐγένοντο γῆς, οᾷκ ἂν εἶδον τὸν Χρηστόν ·
ὠτωῖ θὺδὲ αὖτ’-ς τουτον ἴδῃς, εἰ μὴ πόρἔω των
γηῖνων σχέσεων ἀποστῇς. ’Λῖρις καὶ Jb τὶν ἐπίϐου-
λον βασιὶέα, καὶ τὴν ταραττομένην πόλιν, λέξω δὴ
τὸν ἐνεδρεύοντα κοσμοκράτορα, καὶ τὴν ποὶιτιχὴν
τύρὸην, καὶ σπεῦσον ἐπὶ τὸν Χριστόν· Κᾶν 31‘1"!"
i‘c
περίεργος εἴης, κᾶν ποιμὴν ἁπλοῦς, οὐδέν οε κωλύ-
σει τοῦτο, μόνον ἐὰν, ἄξιον σεαυτὸν tantum; 052;
ἀπεργασάμενος, ἑπὶτῴ προσκυνῆσαι ἥκῃς, καὶ μὴ
ἐπὶ τῷ ἀτιμαααι. Καὶ γὰρ ἀτιμάζει τὸν Χριστὸν ὁ
ἀναξίως αὑτοῦ μεταλαμϐάνων, Καὶ προσάγαγε
αὐτῷ, ἀντὶ μὲν χρυσοῦ, λαμπρότητα καθαρῶν πρα-
ξεων καὶ τιμίων λόγων· ἀντἰδὲ λιϐάνου, προῖξ-αχήνο
Κατευθυνθιὶτω γὰρ, φησιν, ἡ προσευχή μου, ὡς
θυμίαμα ἐνώπιόν σου ⁸ ἀντὶ δὲ σμύρνης, νέκρωειν
παοῶν, ἥτις μάλιστα συνέχει τὴν οὐσίαν τῆς ψυ-
χῆς, καὶ εὐωδίας ἐμπίπλησι.
Σκόπει δὲ, ὅτι τῶν Μάγων ἐλθόντων εἰς Ἱεροσό-
λυμα, καὶ περὶ τοῦ ἀστέρος εἰπόντων, εὐθὺς ἐθορυ-
6ήοη πᾶσα ἡ πόλις, καὶ ὸ προφήτης εἰς μέσον ἧγετο,
καὶ ὁ τοῦ τόκου τόπος ἐφανεροῦτο, καὶ ἄλλα τινὰ υ et
ἐγίνετο, τὰ κατὰ τοὺς ἀγραυλοῦντας ποιμένας, τὰ
κατὰ τοὺς αἰνοῦντας τὸν Θεὸν ἀγγέλους, τὰ ηκατᾶ
τὸν Συμεὼν, τὰ κατὰ τὴν
’Ᾱνναν, ἅπερ Λουκᾶς
Ταῦτα δὲ πάντα ἐτελεῖτο, ἵνα, καϐὼς
ἀνέγραψε.
προειρήκαμεν, μὴ ὂᾶνωνται λέγειν εἰς ὓατερνιν ’1ου-
δαῖιι,ὃτι οὐκ ἔγνωσαν, ποτε γεγέννηται. Καί γὰρ,
ὥς φησιν ὁ Χρνσὸστοίως (l6), ἄχρι σνμτλτιριὺσεως
τὼν ἡμερῶν τοῦ καθαριτμοῦ, τοντεςτιν ἐπὶ τεσ-
σαρακνντα ἡμέρας, ἐν Βψλεὲςιι ἦν τλο παιδίον. Καὶ εἰ
³⁸ Psui. ι ’.1 , '3. ³⁷ l.t:t‘. ιτ, ἳ-ὖέῖ,
Υέιριιιι ξω li
l
(25} 'l'uni. ΥΠ, ιι. 1⁸⁵7».
εεῦτητος· λίὸανος γὰρ τῷ Θεῷ ἐθυμιᾶτο- ἡ δὲ σμύρ-
να. νεκρώσεως· ταίτῃ γὰρ οἱ παλαι τοὺς νεκροὺς
ἧλιιφον, χάριν τοῦ μὴ σήπεσθαι, μηδὲ ὄζειν. Ἔδει-
ξαν οὖν, ἀφ’ ὢν προσήγαγον, ὅτι τὸ φαινόμενον
τοῦτο παιδίον καὶ gustis-5c ἐστι, καί Θεὸς, καὶ νε-
κρωϐήτεται, ὡς ἄνθρωπος, δεὲ τοίς ἀνθρώπους,
Ἐστι δὲ 41". ἑτέρως εἰπεῖν, ὅτι ἐπεὶ οἱ βαςιλείς
Βαϐυλῶνος τὴν Ἰερουσαλὴμ παλαι πολιορκῆοαντες,
τά. τε Θεῑα κειμήλια ἀπεσύλησαν, καὶτὰς θυσίας Enn -
σαν, καὶ τὸν λαὸν κατέσραξαν· ἡ δὲ τῆς Βαὸυ).ῶνος Β et
βασιλεία μετὰ καὶ τῶν χρημάτων εἰς τοὺς Πέρσας
μετέπεσε· κομίζουσι λοιπὸν οἱ Πέρσαι, διάδοχοι τῶν
Βαϐυλωνίων γεγονότες. τῷ Δεσπότῃ τοῦ ἀτιμασθέν-
τος τότε ναοῦ χρυσὸν μὲν, ἀντί τῶν ἀφαιρεθέντων
χρντῶν κειμηλίων ⁸ λίϐανον δὲ, ἀντὶ τῶν Θυσιῶν·
σμύρμαν δὲ, ὑπὲρ τῶν κατασφαγέντων.
ΣΞ) δὲ γίνωακε, ὅτι ὥσπερ οἱ Μάγοι, εἰ μὴ πόρρω
τῆς ἑαυτῶν ἐγένοντο γῆς, οᾷκ ἂν εἶδον τὸν Χρηστόν ·
ὠτωῖ θὺδὲ αὖτ’-ς τουτον ἴδῃς, εἰ μὴ πόρἔω των
γηῖνων σχέσεων ἀποστῇς. ’Λῖρις καὶ Jb τὶν ἐπίϐου-
λον βασιὶέα, καὶ τὴν ταραττομένην πόλιν, λέξω δὴ
τὸν ἐνεδρεύοντα κοσμοκράτορα, καὶ τὴν ποὶιτιχὴν
τύρὸην, καὶ σπεῦσον ἐπὶ τὸν Χριστόν· Κᾶν 31‘1"!"
i‘c
περίεργος εἴης, κᾶν ποιμὴν ἁπλοῦς, οὐδέν οε κωλύ-
σει τοῦτο, μόνον ἐὰν, ἄξιον σεαυτὸν tantum; 052;
ἀπεργασάμενος, ἑπὶτῴ προσκυνῆσαι ἥκῃς, καὶ μὴ
ἐπὶ τῷ ἀτιμαααι. Καὶ γὰρ ἀτιμάζει τὸν Χριστὸν ὁ
ἀναξίως αὑτοῦ μεταλαμϐάνων, Καὶ προσάγαγε
αὐτῷ, ἀντὶ μὲν χρυσοῦ, λαμπρότητα καθαρῶν πρα-
ξεων καὶ τιμίων λόγων· ἀντἰδὲ λιϐάνου, προῖξ-αχήνο
Κατευθυνθιὶτω γὰρ, φησιν, ἡ προσευχή μου, ὡς
θυμίαμα ἐνώπιόν σου ⁸ ἀντὶ δὲ σμύρνης, νέκρωειν
παοῶν, ἥτις μάλιστα συνέχει τὴν οὐσίαν τῆς ψυ-
χῆς, καὶ εὐωδίας ἐμπίπλησι.
Σκόπει δὲ, ὅτι τῶν Μάγων ἐλθόντων εἰς Ἱεροσό-
λυμα, καὶ περὶ τοῦ ἀστέρος εἰπόντων, εὐθὺς ἐθορυ-
6ήοη πᾶσα ἡ πόλις, καὶ ὸ προφήτης εἰς μέσον ἧγετο,
καὶ ὁ τοῦ τόκου τόπος ἐφανεροῦτο, καὶ ἄλλα τινὰ υ et
ἐγίνετο, τὰ κατὰ τοὺς ἀγραυλοῦντας ποιμένας, τὰ
κατὰ τοὺς αἰνοῦντας τὸν Θεὸν ἀγγέλους, τὰ ηκατᾶ
τὸν Συμεὼν, τὰ κατὰ τὴν
’Ᾱνναν, ἅπερ Λουκᾶς
Ταῦτα δὲ πάντα ἐτελεῖτο, ἵνα, καϐὼς
ἀνέγραψε.
προειρήκαμεν, μὴ ὂᾶνωνται λέγειν εἰς ὓατερνιν ’1ου-
δαῖιι,ὃτι οὐκ ἔγνωσαν, ποτε γεγέννηται. Καί γὰρ,
ὥς φησιν ὁ Χρνσὸστοίως (l6), ἄχρι σνμτλτιριὺσεως
τὼν ἡμερῶν τοῦ καθαριτμοῦ, τοντεςτιν ἐπὶ τεσ-
σαρακνντα ἡμέρας, ἐν Βψλεὲςιι ἦν τλο παιδίον. Καὶ εἰ
³⁸ Psui. ι ’.1 , '3. ³⁷ l.t:t‘. ιτ, ἳ-ὖέῖ,
Υέιριιιι ξω li
l
(25} 'l'uni. ΥΠ, ιι. 1⁸⁵7».