PG 130, col. 1308
μον ὐφηγηῦέντα παρά τοῦ Σαταναὴλ, καὶ ἀπολέσαι
δι’ αὑτυῦ μυριάδας ἀναριθμήτους, καὶ μαρτυρεῖν
περὶ τούτου τὸν Ἀπόστολον λέγοντα, Τὴν ἁμαρτίην
οὐκ ἔγνων εἰμὴ διὰ νόμου. Καὶ αὖθις, 'EJtlut'vaur
δὲ τῆς ἐντολῆς ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν Ἀλλ’, ὦ σοι
φισταὶ τῆς κακίας, τί τὸ ἑξῆς κακοήθως ’ὓπεκραο
τήσατες Γέγραπται γὰρ εὐθὺς, ὅτι ’0 νόμος ἄγη-ς,
καὶ ἡ ἐντολὴ ἁγία, καί δικαία, καὶ ἀγαθή. El δὲ
κατὰ τὴν’τοῦ Ἀποστόλου μαρτυρίαν ὁ νόμος
ἆγιος, καὶή ἐντολὴ ἁγία, καὶ δικαία, καὶ ἀγαθὴ,
οὐκ ἀρα τοῦ ἀνάγνου, καὶ ἀδίκου, καὶ πονηροῦ
Σαταναὴ). εἷεν ἂν ταῦτα νομοθεσίαι καὶ ἐπιτάγ-
ματα. Σαττροῦ μὲν γὰρ δένδρου σαπρὸς ἔσται
καρπὸς, ὸ δὲ καλὸς πάντως καλοῦ, καθὼς καὶ
ὁ Κύριος ἀπεφήνατο. Ὶνα δὲ καὶ τὰ δηλωθέντσ.
τοῦ Ἀποστόλου σαφηνισοείη ῥητά , προσεκτέον , δτι
οὐ ποιητικὸν τῆς ἁμαρτίας εἴρηκε τὸν νόμον, ἀλλά
γνωστικὸν αὐτῆς, ὡς ὑποδεικνύοντα ταύτην, καὶ
προστάττοντα φεύγειν αὐτὴν, ὡς φθοροποιὸν. Μήτιω
γᾶρ δοθέντος τοῦ γραπτοῦ τούτου νόμου τοῦ κωλύον-
τος αὐτὴν, εί καὶ ἐνηργεῖτο, ἀλλ’ οὐχ οὕτω λυμαν-
τικὴ καὶ φευκτὴ τοῖς ἀνθρώποις ὲγνωρίζετο. Πῶς δὲ,
ἐλθούσης τῆς ἐντολῆς, ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν, ἄκουσον.
Ὀτι πρὸ μὲν τῆς νομικῆς ἐντολῆς ἀσθενὴς ἦν , xui
οἷον νεκρὰ, μὴ δυναμένη τοσαύτην καταδίκην προξε-
νεῖν τοῖς ἁμαρτάνουσιν ὅσην προξενεῖ μετὰ τὸν
e- ο νόμον, καὶ διὰ τοῦτο μὴ πάνυ πολεμοῦσα · ὅτε δὲ
ὁ νόμος ἐδόθη τοῖς ἀνθρώποις, ὁ τῆς ἁμαρτίας ἀναι-
ρετικδς καὶ πολέμιος, τότε μάλιστα διηγὲρῦη, καὶ
οἷον ἀνέζησεν αὕτη, τουτέστι σφοδρὸν ἔπνευσε, καὶ
μανικὸν ὲλύττησε κατὰ τῶν ὑποδεξαμένων τὰς νος
pus; ἐντολάς. Ὀτι δὲ ὁ Μωῦσῆς οὐκ ἐπλανήθη παρὰ
τοῦ Σαταναὴλ, ἀλλ’ ὁ ὢν Θεὸς ἀπέστειλεν αὐτὸν, καὶ
aito; αὑτῷ δέδωκε τὸν νόμον, καὶ⁵ οὐκ ἀπώλεσε, ἀλλ’
ὡδήγησε δι’ αὑτοῦ τὰς πολλὰς ἐκείνας μυριάδας,
εὑρίσειςὲν τῷ κατὰ τῶν Παυλινιάνωντίτλῳ, καθὼς
ἐν τῷ πρὸ τούτου κεφαλαίῳ διελάϐομεν.
ια’. Λέγουσιν ἁγίους μόνους εἶναι τούς τε παρὰ τῷ
Ματθαίῳ καὶ τῷ Λουκᾷ γενεαλογηοέντας, ὼς προεί-
ρηται, καὶ τοὺς ἑξκαίδεκα προφήτας, καὶ τοὺς ἁπο-
στόλους, καὶ τοὺς μάρτυρας, ὅσοι διὰ τὸ μὴ προσκυ-
'v, ο νῆσαι τά εἴδωλα κατεσφάγησαν. Τοὺς ίεράρχας δὲ καὶ
τοὺς Πατέρας ὁμοῦ πάντας ἀποδοκιμάζουσιν, ὡς εί-
δωλολὰτρας διὰ τὴν τῶν εἰκόνων προσκύνησιν, Καὶ
τοὺς μὲν εὐσεϐεῖς ἅπαντας βασιλεῖς ἀλλοτριοῦσι τοῦ
κλήρου τῶν Χριστιανῶν, μόνους δὲ καλοῦσιν ὀρθοδὸ-
ξους καὶ πιστοὺς τοὺς Εἱκονομάχους, καὶ μάλιστα
τὸν Κοπρώνυμον. ’Λειμὰζουσι γὰρ καὶ τὰς σε·
ϐασμίους εἰκόνας, Τὰ εἶδωλα,λέγοντες, τῶν ἐθνῶν
ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων,
ἀγνοοῦντες, ὅτι ἄλλο εἴδωλον . καὶ ἀλλο εἰκών · καὶ
ὅτι τοῖς μὲν εἰδώλοις τὰ πρωτότυπα ἀνυπόστατα καὶ
ψευδῆ · Θεοὺς γὰρ ἐπεφήμιζον αὐτοῖς μὴ ὄντας
θεοὺς, ἀλλά δαίμονας ψευδομένους τὴν Θεὸτητα θ τῶν
δι’ αὑτυῦ μυριάδας ἀναριθμήτους, καὶ μαρτυρεῖν
περὶ τούτου τὸν Ἀπόστολον λέγοντα, Τὴν ἁμαρτίην
οὐκ ἔγνων εἰμὴ διὰ νόμου. Καὶ αὖθις, 'EJtlut'vaur
δὲ τῆς ἐντολῆς ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν Ἀλλ’, ὦ σοι
φισταὶ τῆς κακίας, τί τὸ ἑξῆς κακοήθως ’ὓπεκραο
τήσατες Γέγραπται γὰρ εὐθὺς, ὅτι ’0 νόμος ἄγη-ς,
καὶ ἡ ἐντολὴ ἁγία, καί δικαία, καὶ ἀγαθή. El δὲ
κατὰ τὴν’τοῦ Ἀποστόλου μαρτυρίαν ὁ νόμος
ἆγιος, καὶή ἐντολὴ ἁγία, καὶ δικαία, καὶ ἀγαθὴ,
οὐκ ἀρα τοῦ ἀνάγνου, καὶ ἀδίκου, καὶ πονηροῦ
Σαταναὴ). εἷεν ἂν ταῦτα νομοθεσίαι καὶ ἐπιτάγ-
ματα. Σαττροῦ μὲν γὰρ δένδρου σαπρὸς ἔσται
καρπὸς, ὸ δὲ καλὸς πάντως καλοῦ, καθὼς καὶ
ὁ Κύριος ἀπεφήνατο. Ὶνα δὲ καὶ τὰ δηλωθέντσ.
τοῦ Ἀποστόλου σαφηνισοείη ῥητά , προσεκτέον , δτι
οὐ ποιητικὸν τῆς ἁμαρτίας εἴρηκε τὸν νόμον, ἀλλά
γνωστικὸν αὐτῆς, ὡς ὑποδεικνύοντα ταύτην, καὶ
προστάττοντα φεύγειν αὐτὴν, ὡς φθοροποιὸν. Μήτιω
γᾶρ δοθέντος τοῦ γραπτοῦ τούτου νόμου τοῦ κωλύον-
τος αὐτὴν, εί καὶ ἐνηργεῖτο, ἀλλ’ οὐχ οὕτω λυμαν-
τικὴ καὶ φευκτὴ τοῖς ἀνθρώποις ὲγνωρίζετο. Πῶς δὲ,
ἐλθούσης τῆς ἐντολῆς, ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν, ἄκουσον.
Ὀτι πρὸ μὲν τῆς νομικῆς ἐντολῆς ἀσθενὴς ἦν , xui
οἷον νεκρὰ, μὴ δυναμένη τοσαύτην καταδίκην προξε-
νεῖν τοῖς ἁμαρτάνουσιν ὅσην προξενεῖ μετὰ τὸν
e- ο νόμον, καὶ διὰ τοῦτο μὴ πάνυ πολεμοῦσα · ὅτε δὲ
ὁ νόμος ἐδόθη τοῖς ἀνθρώποις, ὁ τῆς ἁμαρτίας ἀναι-
ρετικδς καὶ πολέμιος, τότε μάλιστα διηγὲρῦη, καὶ
οἷον ἀνέζησεν αὕτη, τουτέστι σφοδρὸν ἔπνευσε, καὶ
μανικὸν ὲλύττησε κατὰ τῶν ὑποδεξαμένων τὰς νος
pus; ἐντολάς. Ὀτι δὲ ὁ Μωῦσῆς οὐκ ἐπλανήθη παρὰ
τοῦ Σαταναὴλ, ἀλλ’ ὁ ὢν Θεὸς ἀπέστειλεν αὐτὸν, καὶ
aito; αὑτῷ δέδωκε τὸν νόμον, καὶ⁵ οὐκ ἀπώλεσε, ἀλλ’
ὡδήγησε δι’ αὑτοῦ τὰς πολλὰς ἐκείνας μυριάδας,
εὑρίσειςὲν τῷ κατὰ τῶν Παυλινιάνωντίτλῳ, καθὼς
ἐν τῷ πρὸ τούτου κεφαλαίῳ διελάϐομεν.
ια’. Λέγουσιν ἁγίους μόνους εἶναι τούς τε παρὰ τῷ
Ματθαίῳ καὶ τῷ Λουκᾷ γενεαλογηοέντας, ὼς προεί-
ρηται, καὶ τοὺς ἑξκαίδεκα προφήτας, καὶ τοὺς ἁπο-
στόλους, καὶ τοὺς μάρτυρας, ὅσοι διὰ τὸ μὴ προσκυ-
'v, ο νῆσαι τά εἴδωλα κατεσφάγησαν. Τοὺς ίεράρχας δὲ καὶ
τοὺς Πατέρας ὁμοῦ πάντας ἀποδοκιμάζουσιν, ὡς εί-
δωλολὰτρας διὰ τὴν τῶν εἰκόνων προσκύνησιν, Καὶ
τοὺς μὲν εὐσεϐεῖς ἅπαντας βασιλεῖς ἀλλοτριοῦσι τοῦ
κλήρου τῶν Χριστιανῶν, μόνους δὲ καλοῦσιν ὀρθοδὸ-
ξους καὶ πιστοὺς τοὺς Εἱκονομάχους, καὶ μάλιστα
τὸν Κοπρώνυμον. ’Λειμὰζουσι γὰρ καὶ τὰς σε·
ϐασμίους εἰκόνας, Τὰ εἶδωλα,λέγοντες, τῶν ἐθνῶν
ἀργύριον καὶ χρυσίον, ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων,
ἀγνοοῦντες, ὅτι ἄλλο εἴδωλον . καὶ ἀλλο εἰκών · καὶ
ὅτι τοῖς μὲν εἰδώλοις τὰ πρωτότυπα ἀνυπόστατα καὶ
ψευδῆ · Θεοὺς γὰρ ἐπεφήμιζον αὐτοῖς μὴ ὄντας
θεοὺς, ἀλλά δαίμονας ψευδομένους τὴν Θεὸτητα θ τῶν