PG 133, col. 117
post dialogumuanno, ob auferendum quodlibet_oti‘en_dic_ul'um, atque. se in posterum
huius natura dictionem omissuros, sancte spondent. 'NolimA ergo deincepsab Orienta-
libus scriptoribus (quodaliquoties'factum _video) controversiam ’hanc, quasi fere Ieci-
isfimavi’ioreHOpem pretium, si epistolarum ejus dogmatica_rum.pquae__in Armeniaca
Vaticana biblioihecaafcodice sunt, excerpta quautam facerem, favente‘ mihi gentis ejus
ὀωὶὶιείωο interprete, ea ue in calce dispuiationis ascriberem, ut haec scri'pta invicem
sibi lucem impertiuntur. ged unum hic tractum. a me tum prwtermissum, ex Nerse-
sibi hcomrimpertiantur. Sed unum hic tractum, _a me tum printermissum, ei: Narse-
tis ad Alexiutn' epistola recitare placet, qui etiam in Compendio historico, t._Il, p. 66,
paulordiversis verbis ex alio cbdice ponitur; inde enim fiersetis mens, (lumiinam
Christi naturam diceret, evidenter patescit. Sic ergo in codflice ῩδῑίωληυΔ Nemesin tinam
naturam in Christo dicimus, non per confusionem, ut _Eutyches,_sed_juxla Cyrillum
Aloyflqui contra Nestorium in epistolis unam ait esse ἱηᾳιπηειὶίΔ Verbi naturamiquod
Cyrilli'dictum diu in disputatione et in Michaelis Byzantini epistola ventilatur). Pro
uita hypostasi quamvos: (Grteci) dicitis, quod rectum est, et nos pariterprotitemur,
unum 'idemque ἁ nobis aflirmatur. cum uuam naturam dicimus ,ε quod nos haud luere-
tico sensudicere vel inde patet, quod cum ea de re verbqfacimus, haud in una na-_
turansubsistimus, sed ambarum p'rOprietates ostendimus. Una, inquam. natura haud
obaliam causam a nobis dicitur; quam propter Verbi cum carne'imlivisibileminef-
fabilemque unionem. lino etduas‘ naturas dicere non recusamus. modo id haudjuxla
Ecstor-ium _dividendi__causa, sed contra Eulychetem et Apollinarem ob confusionem
vitandam dicatur. ιι Haacautem, ut puto, ostendunt, mentem sine dubio Nersclis or—
thodoxam fuisse, sed tamen cum uuam aliirmaret naturam, a Syrorum locutione pa-
rum oppido _discrepasse (In); cum autem duas, tunc demuinmcalholicamflquam reapse
animo‘cuo Iuvabat sententiam apte, prOprie, tutoque significav‘isse. Quod vero _in
μείοναιί ante hos annos edita epistola ρΣ 18, ait Nersesermta _Christtt8, et Unq‘ejus
persona ea: duabus anilia naturis; nihil nos amplius desitlcrabimusasicerte addatur
vel ‘subintelligatur (cum Michaele Constantinopolitano p. 3337) guno Clu-isti personati:
duabus: poturi—.79, ει duas habens natura: .' quamquam, ut ἐπῆρε dixi, de orthodoxa Nersetis
metite dubitari nullo modo potest. “ γ η ·
ξινκιὶιειιξρ. hactenus armon.ior_um cum Graecis concordia“ perducta olim fuit, his
colloquiis scilicet conglutinata in Tarsensi autem concilio confirmata : quamquam mor-
tuo paulo post Manué’le Caesare, turbatisque Comuenzn‘famili‘aa rebus, concordiae ejus
levis aut nullus fructus exstitit. Cum Latinis autem Armeniilibentius adhuc con-sen-
sisse_ videntur, oblata sape» per_ episcoporum regimqueepistolas Romanis pontificibus
obedientia; tum veroin'Sis'ensi synodo anno 1307 celebrata,_et in_ Adannensian..1_§;t_t§,
qugytraque apud Galanum est; praecipue vero inialiaapud Marisiutu‘Concil. t. XXV,
Ρ. μεθᾉυᾱιιηο 1332, sub Benedicto papa XII, et Mequitario patriarcha} numerosa sy-
ιιοά9 obiectos §ib_i errores purgaverunt Armenii, et concordiam cum Ecclesia Romi-ina
ι’ΐυΐᾳεεὶ sunt. Sed nihil neque VArmeniorum causam definitt quam memnonicum Elo—
rentinutn consilium, in quo Armenii sapientissimum? illud 'Eugeuii _IV constitutum
ιιιιμιθιὶ sunt, eique subscripserunt,- et observantiam debitam spoponderunt:_de quo
sane constituto illud dicendum videtur, quod de Magni Leonisepistola Graeci Alfatres
pronuntiaverunt, nempe fidei esse col_umnam,__cu_i nixi Armenii nunquam nutabuut.
Quion ibi. same necessarizeque doctrinm nihil deest, de duabus _scilicet Christi natu-
εἱες de Spiritus sancti a Filio processione, de recipienda Chalcedonensi cunctisque a
Ρῶμε confirmatis synodis, dersacramentis‘ septemide sancto oleo, de festis, de sacri
mutinae calicigud'e fide Symboli AlliariasianiLde Romanae sedis primnatu, de dogma-
tibus in reconciliatione cum Graeca Ecclesia Florentiae definitis: Quae fere omnia Nico-
l_alu_q_uoqu>er papa IV, in epistola ad llaytonem Armeniorum regem’ antea tradiderat (ὅ).
Est igitur his regulis fideliter accurateque obediendum :nam_ quod attinet ad sub-
tflesjquasdam siquis-litesque schismaticorum malorum vel infelicium temporum cx-
cusationes, em quamvis a proprim‘gcnlis amore atque a_ laudis orthodonittc_stud_io.ma—
ιιιιῑιι ingenuoque et recto 'ani'mo fiunt; attamen puritati ac securitati fidei catholica)
parum oppido—prosunt; imo declarata jam dogmata qnanquue obscurant, definitae-
quo controversias rursus commovent {multoque praestat errorem vel suspicionem
erroriiawritate ac simplicitate catholica libere fidenterqueseccrnere. ne tenebrtn
luci traiciant, etne incautus populus inter errorem ct orthodoxiam leve fortasse disert-
men intercedere putet.
(ᾗ) licitae! patriarcha Syrus in fidei Confessione ι
nos. p: 39! et $94: Confitentur naturarum, ex unionem dicit Armenius 320 {Syru‘s‘autem ptis:
qjifiu ul Christus. incolarum}: eus diferemiam} —
Sci-tl: guardians ιτ dignius ἱμωηιηεὲἓς incon/itu,
“uulgum”, inqoprertibiliterlm—Aconfitemur ariam verbis negabant. re coacti fati-bantur”? Certe_et ipsi
au nmmo», id ut unum Christi naturam. Po- in clausula disputationis ad catholicam duarum
σιτεοιό ᾕοξιιὶεξο videretur quidem personam cum naturarum sententiam videntur accedere.
natura cognitorem Syrus, nisi pag.‘ prmcxdiccrc- (5) Apud Galauuut t. Ι, p. 406.
tur ab eo Utta hypotiasia, et una natura, Christus
huius natura dictionem omissuros, sancte spondent. 'NolimA ergo deincepsab Orienta-
libus scriptoribus (quodaliquoties'factum _video) controversiam ’hanc, quasi fere Ieci-
isfimavi’ioreHOpem pretium, si epistolarum ejus dogmatica_rum.pquae__in Armeniaca
Vaticana biblioihecaafcodice sunt, excerpta quautam facerem, favente‘ mihi gentis ejus
ὀωὶὶιείωο interprete, ea ue in calce dispuiationis ascriberem, ut haec scri'pta invicem
sibi lucem impertiuntur. ged unum hic tractum. a me tum prwtermissum, ex Nerse-
sibi hcomrimpertiantur. Sed unum hic tractum, _a me tum printermissum, ei: Narse-
tis ad Alexiutn' epistola recitare placet, qui etiam in Compendio historico, t._Il, p. 66,
paulordiversis verbis ex alio cbdice ponitur; inde enim fiersetis mens, (lumiinam
Christi naturam diceret, evidenter patescit. Sic ergo in codflice ῩδῑίωληυΔ Nemesin tinam
naturam in Christo dicimus, non per confusionem, ut _Eutyches,_sed_juxla Cyrillum
Aloyflqui contra Nestorium in epistolis unam ait esse ἱηᾳιπηειὶίΔ Verbi naturamiquod
Cyrilli'dictum diu in disputatione et in Michaelis Byzantini epistola ventilatur). Pro
uita hypostasi quamvos: (Grteci) dicitis, quod rectum est, et nos pariterprotitemur,
unum 'idemque ἁ nobis aflirmatur. cum uuam naturam dicimus ,ε quod nos haud luere-
tico sensudicere vel inde patet, quod cum ea de re verbqfacimus, haud in una na-_
turansubsistimus, sed ambarum p'rOprietates ostendimus. Una, inquam. natura haud
obaliam causam a nobis dicitur; quam propter Verbi cum carne'imlivisibileminef-
fabilemque unionem. lino etduas‘ naturas dicere non recusamus. modo id haudjuxla
Ecstor-ium _dividendi__causa, sed contra Eulychetem et Apollinarem ob confusionem
vitandam dicatur. ιι Haacautem, ut puto, ostendunt, mentem sine dubio Nersclis or—
thodoxam fuisse, sed tamen cum uuam aliirmaret naturam, a Syrorum locutione pa-
rum oppido _discrepasse (In); cum autem duas, tunc demuinmcalholicamflquam reapse
animo‘cuo Iuvabat sententiam apte, prOprie, tutoque significav‘isse. Quod vero _in
μείοναιί ante hos annos edita epistola ρΣ 18, ait Nersesermta _Christtt8, et Unq‘ejus
persona ea: duabus anilia naturis; nihil nos amplius desitlcrabimusasicerte addatur
vel ‘subintelligatur (cum Michaele Constantinopolitano p. 3337) guno Clu-isti personati:
duabus: poturi—.79, ει duas habens natura: .' quamquam, ut ἐπῆρε dixi, de orthodoxa Nersetis
metite dubitari nullo modo potest. “ γ η ·
ξινκιὶιειιξρ. hactenus armon.ior_um cum Graecis concordia“ perducta olim fuit, his
colloquiis scilicet conglutinata in Tarsensi autem concilio confirmata : quamquam mor-
tuo paulo post Manué’le Caesare, turbatisque Comuenzn‘famili‘aa rebus, concordiae ejus
levis aut nullus fructus exstitit. Cum Latinis autem Armeniilibentius adhuc con-sen-
sisse_ videntur, oblata sape» per_ episcoporum regimqueepistolas Romanis pontificibus
obedientia; tum veroin'Sis'ensi synodo anno 1307 celebrata,_et in_ Adannensian..1_§;t_t§,
qugytraque apud Galanum est; praecipue vero inialiaapud Marisiutu‘Concil. t. XXV,
Ρ. μεθᾉυᾱιιηο 1332, sub Benedicto papa XII, et Mequitario patriarcha} numerosa sy-
ιιοά9 obiectos §ib_i errores purgaverunt Armenii, et concordiam cum Ecclesia Romi-ina
ι’ΐυΐᾳεεὶ sunt. Sed nihil neque VArmeniorum causam definitt quam memnonicum Elo—
rentinutn consilium, in quo Armenii sapientissimum? illud 'Eugeuii _IV constitutum
ιιιιμιθιὶ sunt, eique subscripserunt,- et observantiam debitam spoponderunt:_de quo
sane constituto illud dicendum videtur, quod de Magni Leonisepistola Graeci Alfatres
pronuntiaverunt, nempe fidei esse col_umnam,__cu_i nixi Armenii nunquam nutabuut.
Quion ibi. same necessarizeque doctrinm nihil deest, de duabus _scilicet Christi natu-
εἱες de Spiritus sancti a Filio processione, de recipienda Chalcedonensi cunctisque a
Ρῶμε confirmatis synodis, dersacramentis‘ septemide sancto oleo, de festis, de sacri
mutinae calicigud'e fide Symboli AlliariasianiLde Romanae sedis primnatu, de dogma-
tibus in reconciliatione cum Graeca Ecclesia Florentiae definitis: Quae fere omnia Nico-
l_alu_q_uoqu>er papa IV, in epistola ad llaytonem Armeniorum regem’ antea tradiderat (ὅ).
Est igitur his regulis fideliter accurateque obediendum :nam_ quod attinet ad sub-
tflesjquasdam siquis-litesque schismaticorum malorum vel infelicium temporum cx-
cusationes, em quamvis a proprim‘gcnlis amore atque a_ laudis orthodonittc_stud_io.ma—
ιιιιῑιι ingenuoque et recto 'ani'mo fiunt; attamen puritati ac securitati fidei catholica)
parum oppido—prosunt; imo declarata jam dogmata qnanquue obscurant, definitae-
quo controversias rursus commovent {multoque praestat errorem vel suspicionem
erroriiawritate ac simplicitate catholica libere fidenterqueseccrnere. ne tenebrtn
luci traiciant, etne incautus populus inter errorem ct orthodoxiam leve fortasse disert-
men intercedere putet.
(ᾗ) licitae! patriarcha Syrus in fidei Confessione ι
nos. p: 39! et $94: Confitentur naturarum, ex unionem dicit Armenius 320 {Syru‘s‘autem ptis:
qjifiu ul Christus. incolarum}: eus diferemiam} —
Sci-tl: guardians ιτ dignius ἱμωηιηεὲἓς incon/itu,
“uulgum”, inqoprertibiliterlm—Aconfitemur ariam verbis negabant. re coacti fati-bantur”? Certe_et ipsi
au nmmo», id ut unum Christi naturam. Po- in clausula disputationis ad catholicam duarum
σιτεοιό ᾕοξιιὶεξο videretur quidem personam cum naturarum sententiam videntur accedere.
natura cognitorem Syrus, nisi pag.‘ prmcxdiccrc- (5) Apud Galauuut t. Ι, p. 406.
tur ab eo Utta hypotiasia, et una natura, Christus