PG 140, col. 333
si: ξν ἡμῖν ἐλπὶς τοιοῦδε καλοῦ, τό ἄσχολον εἰδόσι
τξςτὶς ἁγιότητος · ὡς μᾶλλον οἶν ἐπεπείσμην τόν
ὶὶῦιοπικὸν τουτονι γραμματοκομιστὴν εἰς λευκοχρῶ-
:1 μεταϐαλεῖν, ἢ γράμμα τῆς ἱερωτάτης σου ψυχῆς
pri χεῖρας οἶρτι λαϐεῖν · ὃν πάνυ καταλλὴλως εἰς
Morir ξεδέξω, διὰ τὸ οἷον ἐκ γνόφου κατάρχεσθαι
ξιον mro?“ Ἐγώ δὲ καὶ τὸ ἑπόμενον συλλογιζο-
μι, ὁτι καὶ ὡς ἐκ Θεοῦ πλάκας κομίζει τὰ παρά
air/pipiant. Μήποτε δί, ὦ Δέσποτα, καὶ βάτῳ
καιομένῃ που ὀρειϐατῶν ὶντετύχηκεν, εἶτ’ οὐκ ἐνόη-
το ἀποστρέψαι τὰς ὄψεις. καὶ παρά τοῦτο τό προσ-
’.κεν 3
sm χατησϐολωτο ;
μετρεορεί καὶ μηνύει λευκὰς περί σοῦ ἀγγελίας,
ιιι ti; ἄγγελον φωτὸς καὶ ἡμέρας υἱόν τετάξεται,
z'n ἑπιδερμίδι σαρκὸς μελαίνης σκιάζεται. Σὺ δέ
Iit; ἀεὶ πίπτοντας ἔξω τοῦ καλοῦ ἐπανάγων διδα-
τιαλικῶς οἶμα καὶ πατρικῶς. Τό ἐπιτείχισμα τοῦ
ἓν.νοὺ καὶ δυσκολου γείτονος τῳτέως μὲν εἰς κενόν
iam καὶ μυρίαι κορῶναι αὐτῷ ὶπιχρώζουσιν.
t1: δ’ ἑπιτεχτήναιτό τι καὶ ἔτι, οὐκ οῖδα. Ἐτοιλάνισα, μὰ τὴν σὴν σοφίαν, τὸ σαπτόν γερόντιον, οἷς (⁸2) σορο-
τξγείν ἐαυτῷ λαϐόμενον, ἐποικοδομεῖν κατὰ τῶν γειτονοὺντων ἐπεϐάλετο μέγαρα ἠνεμόεντα ἄλλως, οἷς ἀνεμιαῖα ἠλέγ-
15171-4, καὶ ὡς αὖραι λυθέντα διεφυσήθησαν. Τοῦ περὶ νηστείας λόγου οὔπω γεγεύμεοα, τῆς δὲ μονῳδίας τοι
ναέταν, ὅσον εὶ καὶ τράπεζαν παραφέρων τις, ὄψων πολλῶν καὶ χαλῶν γέμουσαν, πρὶν ἡ καὶ χεῖρας ὶπιϐαλεῖν,
ῖὲίινςὴρπασε,τόν δαιτυμόνα ἀφεὶς ἐπιχαίνοντα, καὶ μόνῃ τῇ ὄψει ἀνιαρῶς παραψαύσαντα. Δοίη σοι Θεὸς ζωὴν
μαροιοονιον.
Δ’. Πρὸς τὸν αὐτὸν αὐτόν Θεσσαλονίκης.
’0 δ’ αὖ πάλιν ἕμφορτος πολλῶν γραμμάτων
κενοῦ, τάχ’ ἂν πρὸς τὸν γραμματοκομιστὴν τὸν
είδοντα ιομψιύσαιο · καὶ μάλ’ ἀληθῶς. οὗδὶν γὰρ
τι ἡμέτιρα ταῦτα ἦ καπνός · τεκμήριον μόνον τοῦ
379’ ἡμῖν ἁσϐέστους ὐποκάεσθαι ἔτι τοὺς σοὺς
βωμοὺς ἔρωτας · τὰ δε γε ἀλλα εὶς ἀέρα σκιδνάμενος
ιιξὶνόμινος. Εἰ δέ σοι καὶ φίλτατος, ὅτι τῆς )όγῳ
θροραμένης ἂποθρὼσκει, τοῦτο λέγοις μιν αὺ-
θς⁴ ἀκούομεν δὶ ἡμεῖς. Πλὴν καὶ οὕτω καπνός.
[strepit τοῦτο, οἶμαι, καὶ ὁ κομίζων καπνηρὸς ὅλος
υἱ γρηὶ καμινοῖ ἶσος. Ἀλλ’ ὁ τοιόσδε καὶ ὢν καὶ
iw: ἐνθένδε στιλπνός ἡμῖν ἐπανήκοι - πῶς εἴποις
- ut ἰδεῖν ἥδιστος καὶ φαιδρός λάμποντι προσώπῳ,
ἀκτὶς σῆς δήποῡθεν αὖτοπτήσεως, καὶ τοῦ κεστοῦ τῶν γραμμάτων σου ἐπισχεδιάζοντος αὐτῷ τὸ ἐπιχαρι · ὃς καὶ
τῇ τῇ ἁγιότητι αὖθις ἀναγγελεῖ τὰ καθ’ fumis, ὅπως ἔχουσιν. Ὶλεως εἰη μοι Θεὸς, διὰ τῶν σῶν ίερωτάτων ἐντεύ-
tun.
Ε’- Tt?- Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὖσταθίῳ.
’Λγιώτατε δέσποτα, οῖδα τὴν ἱερωτάτην σου
1597.??? τήν αὐτὴν οὖσαν, οὐ μᾶλλον ἐν τῷ ἀναλλοιώτῳ
τωξ λοιπῶν καλῶν ἦ τῇ περὶ ἡμᾶς διαθέσει σου ·
“HM; γὰρ καλοῦ μεταπίπτειν μεμάθηκας, ἀλλ’ ἐς
’ἐξιεὶστιρον μᾶλλον ὶγχάισθαι. Καὶ γράμμασι μὲν
Dia” ἦ μικρῷ προσέχεις διὰ φιλίαν χάραττομένοις,
‘u- Ϋδχὴν δε μᾶλλον προκύπτεις, κὰκεὶθεν λαμϐά-
ῗηὶ τὸ τῆς ἀγάπης ἐχέγγυον. Οἶδα, ὅτι νῦν μᾶλλον
ί πρότιρον τὰ καθ’ ἡμᾶς ὶλειῖς ὁ φιλάνθρωπος·
ui πλέον Mr προσπάσχεις δριμύτερον · τό δε
τξςτὶς ἁγιότητος · ὡς μᾶλλον οἶν ἐπεπείσμην τόν
ὶὶῦιοπικὸν τουτονι γραμματοκομιστὴν εἰς λευκοχρῶ-
:1 μεταϐαλεῖν, ἢ γράμμα τῆς ἱερωτάτης σου ψυχῆς
pri χεῖρας οἶρτι λαϐεῖν · ὃν πάνυ καταλλὴλως εἰς
Morir ξεδέξω, διὰ τὸ οἷον ἐκ γνόφου κατάρχεσθαι
ξιον mro?“ Ἐγώ δὲ καὶ τὸ ἑπόμενον συλλογιζο-
μι, ὁτι καὶ ὡς ἐκ Θεοῦ πλάκας κομίζει τὰ παρά
air/pipiant. Μήποτε δί, ὦ Δέσποτα, καὶ βάτῳ
καιομένῃ που ὀρειϐατῶν ὶντετύχηκεν, εἶτ’ οὐκ ἐνόη-
το ἀποστρέψαι τὰς ὄψεις. καὶ παρά τοῦτο τό προσ-
’.κεν 3
sm χατησϐολωτο ;
μετρεορεί καὶ μηνύει λευκὰς περί σοῦ ἀγγελίας,
ιιι ti; ἄγγελον φωτὸς καὶ ἡμέρας υἱόν τετάξεται,
z'n ἑπιδερμίδι σαρκὸς μελαίνης σκιάζεται. Σὺ δέ
Iit; ἀεὶ πίπτοντας ἔξω τοῦ καλοῦ ἐπανάγων διδα-
τιαλικῶς οἶμα καὶ πατρικῶς. Τό ἐπιτείχισμα τοῦ
ἓν.νοὺ καὶ δυσκολου γείτονος τῳτέως μὲν εἰς κενόν
iam καὶ μυρίαι κορῶναι αὐτῷ ὶπιχρώζουσιν.
t1: δ’ ἑπιτεχτήναιτό τι καὶ ἔτι, οὐκ οῖδα. Ἐτοιλάνισα, μὰ τὴν σὴν σοφίαν, τὸ σαπτόν γερόντιον, οἷς (⁸2) σορο-
τξγείν ἐαυτῷ λαϐόμενον, ἐποικοδομεῖν κατὰ τῶν γειτονοὺντων ἐπεϐάλετο μέγαρα ἠνεμόεντα ἄλλως, οἷς ἀνεμιαῖα ἠλέγ-
15171-4, καὶ ὡς αὖραι λυθέντα διεφυσήθησαν. Τοῦ περὶ νηστείας λόγου οὔπω γεγεύμεοα, τῆς δὲ μονῳδίας τοι
ναέταν, ὅσον εὶ καὶ τράπεζαν παραφέρων τις, ὄψων πολλῶν καὶ χαλῶν γέμουσαν, πρὶν ἡ καὶ χεῖρας ὶπιϐαλεῖν,
ῖὲίινςὴρπασε,τόν δαιτυμόνα ἀφεὶς ἐπιχαίνοντα, καὶ μόνῃ τῇ ὄψει ἀνιαρῶς παραψαύσαντα. Δοίη σοι Θεὸς ζωὴν
μαροιοονιον.
Δ’. Πρὸς τὸν αὐτὸν αὐτόν Θεσσαλονίκης.
’0 δ’ αὖ πάλιν ἕμφορτος πολλῶν γραμμάτων
κενοῦ, τάχ’ ἂν πρὸς τὸν γραμματοκομιστὴν τὸν
είδοντα ιομψιύσαιο · καὶ μάλ’ ἀληθῶς. οὗδὶν γὰρ
τι ἡμέτιρα ταῦτα ἦ καπνός · τεκμήριον μόνον τοῦ
379’ ἡμῖν ἁσϐέστους ὐποκάεσθαι ἔτι τοὺς σοὺς
βωμοὺς ἔρωτας · τὰ δε γε ἀλλα εὶς ἀέρα σκιδνάμενος
ιιξὶνόμινος. Εἰ δέ σοι καὶ φίλτατος, ὅτι τῆς )όγῳ
θροραμένης ἂποθρὼσκει, τοῦτο λέγοις μιν αὺ-
θς⁴ ἀκούομεν δὶ ἡμεῖς. Πλὴν καὶ οὕτω καπνός.
[strepit τοῦτο, οἶμαι, καὶ ὁ κομίζων καπνηρὸς ὅλος
υἱ γρηὶ καμινοῖ ἶσος. Ἀλλ’ ὁ τοιόσδε καὶ ὢν καὶ
iw: ἐνθένδε στιλπνός ἡμῖν ἐπανήκοι - πῶς εἴποις
- ut ἰδεῖν ἥδιστος καὶ φαιδρός λάμποντι προσώπῳ,
ἀκτὶς σῆς δήποῡθεν αὖτοπτήσεως, καὶ τοῦ κεστοῦ τῶν γραμμάτων σου ἐπισχεδιάζοντος αὐτῷ τὸ ἐπιχαρι · ὃς καὶ
τῇ τῇ ἁγιότητι αὖθις ἀναγγελεῖ τὰ καθ’ fumis, ὅπως ἔχουσιν. Ὶλεως εἰη μοι Θεὸς, διὰ τῶν σῶν ίερωτάτων ἐντεύ-
tun.
Ε’- Tt?- Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὖσταθίῳ.
’Λγιώτατε δέσποτα, οῖδα τὴν ἱερωτάτην σου
1597.??? τήν αὐτὴν οὖσαν, οὐ μᾶλλον ἐν τῷ ἀναλλοιώτῳ
τωξ λοιπῶν καλῶν ἦ τῇ περὶ ἡμᾶς διαθέσει σου ·
“HM; γὰρ καλοῦ μεταπίπτειν μεμάθηκας, ἀλλ’ ἐς
’ἐξιεὶστιρον μᾶλλον ὶγχάισθαι. Καὶ γράμμασι μὲν
Dia” ἦ μικρῷ προσέχεις διὰ φιλίαν χάραττομένοις,
‘u- Ϋδχὴν δε μᾶλλον προκύπτεις, κὰκεὶθεν λαμϐά-
ῗηὶ τὸ τῆς ἀγάπης ἐχέγγυον. Οἶδα, ὅτι νῦν μᾶλλον
ί πρότιρον τὰ καθ’ ἡμᾶς ὶλειῖς ὁ φιλάνθρωπος·
ui πλέον Mr προσπάσχεις δριμύτερον · τό δε