PG 140, col. 344
ἡκοντες · καὶ χθὲς μὲν ταῖς γλώτταις ὑποψελλίζον-
τες, ἔντρανον δὲ καὶ τορὸν φθεγγόμενοι σήμερον.
Εἴπω τὸ καινότερον· πόσοι μέχρι τούτου γραμμα-
τικὴν ἠκριϐῶσθαι τοσοῦτον ᾤοντο, ὡς ἐπαγγέλλε-
σθαι καὶ ἄλλοις καθηγεῖσθαι τῆς τέχνης, ἓως ἐκείνῳ
κανόνι καὶ ποτὶ σπάρτον φασὶ λίθον παραθεῖναι τὰ
καθ’ ἑαυτοὺς ἔγνωσαν. Πόσοι μέχρι τούτου ῥητορι-
καῐς χάρισι θύειν ἐνόμιζον, ἓως τῶν Εὐσταθίου
Σειρήνων ἠκροάσαντο. Πόσοι φιλοσοφίαν μέχρι τού-
τον πρεσϐεύειν ἐδόκουν, ἕως ἐκεινῳ τεχνοῦντι τέο
χνας καὶ πάσας ἐπιστήμας ἐπιστημοῦντι παρέϐα-
λον· Τό δ’ ἐντενθεν γνόντες ἑαυτοὺς, κακεῖνο πρῶ-
τον καλῶς σοφιζόμενοι τό περὶ ἑαυτῶν, ὡς οὐδὲν
εἰδότων, εἰδέναι σαφῶς, τό εἶναι τοῦ οἴεσθαι τὸ
⁴Ω προσώπου σεμνονῖ ὡ εὐσχήμονος σχήματος
καὶ Περικλέους καὶ Ξενοκράτους αἱδεσιμώτερον,
μόνῳ τῲ φαίνεσθαι σωφρονίζοντος τοὺς ὁρῶντας,
πρὸς τὴν όψιν μεταϐαλλομένους αὐτὴν καὶ τυπου-
μένους ἐς ἠθῶν ἐπικόσμησινέ Ὢ ὃιαλέξεων ἀποϐα-
πτομένων μὲν εὶς νοῦν, παντοδαπαῖς δὲ σταζομένων
χάρισιν ! ⁴Ω λόγων ἐκεινιιιν, μήτε βωμολόχοις εὗτραε
πελίαις γελοιαζοντων σκηνικάπερον, μήτε ἁηδιζόν-
των στρυφνότητος όμφακιζούσης βαρύτητι, ὐποσέ-
μνῳ δὲ κεκραμένων ἁστειοσύνη, καὶ κατὰ τὴν
αποστολικὴν ὑποθήκην θείῳ παρηρτυμένων ἅλατι·
ὡς τόν ἀκροώμενον διημερεύειν ἀσμένως, τῶν οἶκοι
κατὰ τοὺς λωτοφαγοῡντας λαθόμενονέ Ὠ σωφροσύ-
νης ἄκραςξ ὣ φρονήσεως ἐντεχνοῡς Ξ ὢ ψυχῆς ἐν τοῖς
δεινοις ὰτρέπτου, καὶ βεϐαιούσης τὴν κλῆσιν τοῖς
πράγμασινέ Ὀσος ἀρετ-ης πλοῦτος, ὅσον χῦμα σο-
Ἀνὴρ γὰρ ἐκεῖνος μόνος, ὡς ἔοικεν, ἁπαράμιλλον
unus ἀπεδείξατο βίον, καὶ βίῳ γλῶτταν ἀνθαμιλ-
λον, καὶ οἷός τοι κατ1 ἀμφότερα πέπνυτο· οἱ. δὲ σκιαὶ
ἀίσσομεν. ’Λμέλει καὶ ὡς ἄμφω φάεα καλὰ, βίον
καὶ λόγον, προϐεϐλημένος, ὡς ἐπὶ περιωπήν δυοῖν
λυχνίαιν, σοφιστικοῦ καὶ ἀρχιερατικοῦ θρόνου,
μετεωρίζεται · τῷ μεν ἐνιδρυθεὶς μικρῳ πρότερον,
τῷ δ’ ὕστερον. Καὶ τοῦ παλαιοῦ μεν Ἰσραὴλ ἐρη-
μάζοντος ἡμέρας ἡγεῖτο στῦλος νεφέλης, νυκτὸς δὲ
στῦλος πυρός’ Εὐσταθιος δὲ οὐκ ἀνὰ μέρος ἠγεῖτο,
πῆ μὲν ὡς ῥήτωρ περίπνους, πῆ δ’ὡς πνευματικῴ
βίῳ προλαμπων (πνεύματος γὰρ νεφέλη σύμϐολον).
Ἃλλ¹ ὅτε ῥητορικῶς (τὸ τοῦ λόγου) δι’ ἅρματος
ἤστραπτε, καὶ πνενματικῶς προσεπέλαμπε· καὶ ὅτι
τες, ἔντρανον δὲ καὶ τορὸν φθεγγόμενοι σήμερον.
Εἴπω τὸ καινότερον· πόσοι μέχρι τούτου γραμμα-
τικὴν ἠκριϐῶσθαι τοσοῦτον ᾤοντο, ὡς ἐπαγγέλλε-
σθαι καὶ ἄλλοις καθηγεῖσθαι τῆς τέχνης, ἓως ἐκείνῳ
κανόνι καὶ ποτὶ σπάρτον φασὶ λίθον παραθεῖναι τὰ
καθ’ ἑαυτοὺς ἔγνωσαν. Πόσοι μέχρι τούτου ῥητορι-
καῐς χάρισι θύειν ἐνόμιζον, ἓως τῶν Εὐσταθίου
Σειρήνων ἠκροάσαντο. Πόσοι φιλοσοφίαν μέχρι τού-
τον πρεσϐεύειν ἐδόκουν, ἕως ἐκεινῳ τεχνοῦντι τέο
χνας καὶ πάσας ἐπιστήμας ἐπιστημοῦντι παρέϐα-
λον· Τό δ’ ἐντενθεν γνόντες ἑαυτοὺς, κακεῖνο πρῶ-
τον καλῶς σοφιζόμενοι τό περὶ ἑαυτῶν, ὡς οὐδὲν
εἰδότων, εἰδέναι σαφῶς, τό εἶναι τοῦ οἴεσθαι τὸ
⁴Ω προσώπου σεμνονῖ ὡ εὐσχήμονος σχήματος
καὶ Περικλέους καὶ Ξενοκράτους αἱδεσιμώτερον,
μόνῳ τῲ φαίνεσθαι σωφρονίζοντος τοὺς ὁρῶντας,
πρὸς τὴν όψιν μεταϐαλλομένους αὐτὴν καὶ τυπου-
μένους ἐς ἠθῶν ἐπικόσμησινέ Ὢ ὃιαλέξεων ἀποϐα-
πτομένων μὲν εὶς νοῦν, παντοδαπαῖς δὲ σταζομένων
χάρισιν ! ⁴Ω λόγων ἐκεινιιιν, μήτε βωμολόχοις εὗτραε
πελίαις γελοιαζοντων σκηνικάπερον, μήτε ἁηδιζόν-
των στρυφνότητος όμφακιζούσης βαρύτητι, ὐποσέ-
μνῳ δὲ κεκραμένων ἁστειοσύνη, καὶ κατὰ τὴν
αποστολικὴν ὑποθήκην θείῳ παρηρτυμένων ἅλατι·
ὡς τόν ἀκροώμενον διημερεύειν ἀσμένως, τῶν οἶκοι
κατὰ τοὺς λωτοφαγοῡντας λαθόμενονέ Ὠ σωφροσύ-
νης ἄκραςξ ὣ φρονήσεως ἐντεχνοῡς Ξ ὢ ψυχῆς ἐν τοῖς
δεινοις ὰτρέπτου, καὶ βεϐαιούσης τὴν κλῆσιν τοῖς
πράγμασινέ Ὀσος ἀρετ-ης πλοῦτος, ὅσον χῦμα σο-
Ἀνὴρ γὰρ ἐκεῖνος μόνος, ὡς ἔοικεν, ἁπαράμιλλον
unus ἀπεδείξατο βίον, καὶ βίῳ γλῶτταν ἀνθαμιλ-
λον, καὶ οἷός τοι κατ1 ἀμφότερα πέπνυτο· οἱ. δὲ σκιαὶ
ἀίσσομεν. ’Λμέλει καὶ ὡς ἄμφω φάεα καλὰ, βίον
καὶ λόγον, προϐεϐλημένος, ὡς ἐπὶ περιωπήν δυοῖν
λυχνίαιν, σοφιστικοῦ καὶ ἀρχιερατικοῦ θρόνου,
μετεωρίζεται · τῷ μεν ἐνιδρυθεὶς μικρῳ πρότερον,
τῷ δ’ ὕστερον. Καὶ τοῦ παλαιοῦ μεν Ἰσραὴλ ἐρη-
μάζοντος ἡμέρας ἡγεῖτο στῦλος νεφέλης, νυκτὸς δὲ
στῦλος πυρός’ Εὐσταθιος δὲ οὐκ ἀνὰ μέρος ἠγεῖτο,
πῆ μὲν ὡς ῥήτωρ περίπνους, πῆ δ’ὡς πνευματικῴ
βίῳ προλαμπων (πνεύματος γὰρ νεφέλη σύμϐολον).
Ἃλλ¹ ὅτε ῥητορικῶς (τὸ τοῦ λόγου) δι’ ἅρματος
ἤστραπτε, καὶ πνενματικῶς προσεπέλαμπε· καὶ ὅτι