PG 142, col. 297
τὸν Πατέρα εἰ μὴ 6 Υἱός, Καὶ ἡ Τριάς ὑφ’ ἑαυτῆς Ατρός. O6 μόνον, δ’τι ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεταιθ οὗ
μόνης γινώσκεται. Νοῦν δὲ, φησί. Κυρίου τίς ἔγνως μετά τοῦ Πατρὸς, ὅτι, μόνος αἶ’τιος 6 Πατήρ. ’Ὠσπερ
ἐπὶ δὲ τὶ ἔσχατα τῆς σοφίας αὑτοῦ τίς ’ἀφίκετο; ἐκεῖ ῥίζα καὶ πηγή ’μόνος λεγόμενος 6 Πατὴρ τοῦ
Καίεἰσοφίαν ἀγνοοῦμεν Θεοῦ, καὶ πρὸ ἡμῶν ἅγγε- Υἰοῦ καὶ τοῦ παναγίου Πνεόματος διεστέλλετο τὸν
λοι οἱ τῆς ὑψηλοτέρας καὶ νοερωτέρας ὄντες θεωρίας αὑτὸν ἐνταῦθα τρόπον μόνος αἰίτιος εἰρημένος τοῦ
καὶ γνώσεως, πῶς ἂν αὐτοῖς τοῖς¹ τοῦ Θεοῦ ἐμϐατεό- Υἱοῦ διαστέλλεται· οὕτε δὲ ἐκεῖ έτεροουσίου, μᾶλλον
σωμεν; Διὰ τοῦτο ἐπὶ τῶν πατρικῶν ὅρων ἰστάμε- δὲ μηδόλως οὔσης ἀντιθέου θεότητος, οὔτε δὲ ἐν 101$-
νοι μηδέν τι πλέον τῶν τοῖς Πατράσιν εἰρημένων τοις ἓτεροφυοῦς καὶ ἀλλοτρίου προσώπου. Ἐκεῖνο
ἐπιζητήσωμεν. Εἰρῆκασι μὲν γάρ κάκεῖνοι, ἀλλ’ ἀφ’ δὲ πιστοῖ τὰ λεγόμενα, μηδὲν ἧττον καὶ αὐτά ἐξ ἐαυ-
ὶαυτῶν μὲν οὐδὲν, ὅσα δὲ ἐκ τῆς θεοπνεύστου Γρα- τῶν τήν πίστιν παρέχοντα. Ἐῥρέθη δὲ καὶ ἀνωτέρω
φῆς ἐδιδάχθησαν, ἢ παρά τοῦ παναγίου ἐμυήθησαν ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ τοῦ Υἱοῦ πλὴν τῆς αἰτίας. Τίνος
Ππεόματος. Τά δ’ ἄλλα ἔθετο, φησὶ, σκότος ἀποκρυ- ἄλλου χάριν τὴν διαστολὴν ταύτην πεποίηται; Οὐδε-
φῆν αὐτοῦ’ καὶ τίς τῷ ὑπερϐάλλοντι φωτὲ τῆς δό- νὸς δὴ πάντως, ἢ τοῦ ἔχοντος τά πάντα Υἰοῦ, ὅσα ὁ
ξης ἀτενίσας, καὶ μηδὲ τῇ πέτρᾳ σκεπασθεὶς τὸν θεό- γεννῆσας Πατὴρ, πλὴν τῆς αἰτίας. Αἰτίας δὲ τίνος;
πτην ὑπερῆρε Μωσῆν, μόλις κατοπτεύσαντα τοῦ Τῆς ποιητικῆς, ἀλλὰ χωρὶς τῶν εἰρημένων ὁ Πατὴρ
Θεοῦ τὰ ὁπίσθια; Β διὰ Στοῦ Λόγου ἐν ΠνεέματιΙ ἀγίξρ τὰ πάντα ποιεῖ,
Οἳ δὲ καὶ πρὸς τὸ μόνος ἐνίστανται, καὶ τί καινὸν, υ ὁμὲγας ἔφη ’ξῆς ἀθαγξκῗίας ἐπώγυμοςσ Αείξπεται δῖξ
φασὶν, ἀπὸ τοῦ λόγου, εἰ μόνον οῦτω τὸν Πατέρα τῆξ φξξξκῆς έννξξῖγ, ἀλλίξ τῆς (ξδτοῧιτοῖξ, r105- Ῑξαῖ
¹παραδίδωσιν αἴτιονξ Μόνον γὰρ καὶ τὸν Σωτῆρα τοῦτο Sili”: πξῗῆξθε γὰρ at??? Ῑξατρὸς δέθεν γεγέγ-
χορηγὸν τοῦ Πνεῦματος ὁ μέγάς”Αθανάσιος εἴρηκεν, γηταιοη Δῇλον“ δὲ. δτξ καὶ τοῖ’) ξῙνεύιιαῖος..”Αμφω γὰρ
66.161: μὴ καὶ ὁ Πατὴρ χορηγός ἐστι τοῦ Πνεύμαξ- ἐκ τοῦὶΠατρὸς, ὁ μὲν ὶγεννητῶῌς, τὸ δέ ἐκπορευτῶς,
10;. Λέγει-δὲ καὶ ἐν Εὑαγγελί-οἰς 6 Κύριος περὶ τῆς ίξὶς ’ξξθλλάξις ξῖρηξιεν δ δόγοξχτῷ (ξυνεχεῖ ξτῆς ιξνήμης
ἡμέρας ’ἐκείνης καὶ τῆς ῶρας, μηδένα. εἰδέναι, μηδὲ ἁγιάζων τῶν λεγόντων ἢ καὶ ἀκουόντων τὸν νοῦν.
τοὺς ἀγγέλους αὐτοὺς, εἰ μὴ τὸν Πατέρα μόνον, οὑχ Ἀλλά τὰ ὁμώνυμα αὐτίκα τῶν λέξεων, πέφηνεν
ὥς ἀγνοοῦντος πάντως τοῦ Υἱοῦ, ἢ μὴν τοῦ πανα- ἐκ τοῦ Πατρὸςὸ Υἱὸς, πέφηνεν ἐκ τοῦ Πατρὸς τὸ
γίου Πνεύματος. Καὶ αυθις 6 Υἱὸς πρὸς τὸν ἐαυτοῦ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, προῆλθεν ἐκ Πατρὸς 6 Υἱὸς, τὸ
Πατέρα φησὶν, Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωὴ ἵνα γινώ- Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἐξέλαμψεν ἐκεῖθεν τὸ μονογενὲς
σκωσι σὶ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ’ὸν ἀπέστειλας φῶς, ἐξέλαμψεν ἐκεῖθεν τὸ παράκλητον φῶς, καὶ τά
Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς 6 Πατὴρ, ἐνεστῶτα καὶ ἀΐδιον τὴν δήλωσιν ἔχοντα ἐκ Πατρὸς
πῶς Θεὸς καὶ 6 Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα; Λέγεται δὲ, ἀμφότερα πρόεισιν, ἐκ Πατρὸς προέρχεται, ἐκλάμπει
φᾶσὶν, ἐκεῖ μὲν ὅτι πᾶσά τις ἑτέρα γνῶσις τῶν γεν- η ἐκ Πατρὸς, καὶ τᾶλλα ὅσα ἡ Γραφὴ ἐν διαφόροις
νητῶν ἐξαργεῖ, ἐνταῦθα δὲ ἵνα πᾶς τις έτεροφυής υ παρίστησι. Τούτων δὲ οὕτω γε κειμένων καὶ λεγο-
Θεὸς ἀποπέμπηται. Καλῶς μὲν ἐπὶ τούτων, οὐκ μένων ἐπὶ τοῦ Πατρὸς ὅτε τις ἐθέλει δηλοῦν ὅτι ἐξ
ἀσφαλῶς δὲ ὅταν περὶ αὐτῶν ποιῆται τῶν ἰδιωμάτων αὑτοῦ 6 Υἱὸς καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα καὶ τὴν ἐκεῖ·
τὴν διδασκαλίαν ἢ θεολογίαν 6 λόγος τῶν θεαρχικῶν θεν τούτων σημαινόντων ἐναργῶς ὕπαρξιν, τίς 6
δποστάσεων. Μόνος 6 Πατὴρ ἆγέννητος, ὅτι 6 Υἱὸς λόγος εἰ καὶ ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ λέγοιντο; ὅτε δηλονότι ἐξ
γεννητὸς, τὸ δὲ Πνεῦμα ἐκπορευτόν. Μόνη πηγὴ καὶ ἀμφοῖν εὕρηται ἐνίοις εἰρημένον τῶν ἁγίων προϊὸν
ῥίζα Υἰοῦ καὶ Πνεύματος 6 Πατὴρ, ὅτι μὴ πηγὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τουτέστιν ἐκ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ,
διηᾶ ῥίζα τῆς θεότητος 6 Υἱὸς, ἢ 16 Πνεῦμα 16 ἢ μὴν παρὰ Πατρὸς δι’ Υἰοῦ, ἢ καὶ πεφηνὸς, καὶ ἐκ·
ἅγιον. Ἀρχὴ γάρ ὅλης τῆς θεότητος 6 Πατὴρ, καῒ λάμπον καὶ προερχόμενον, ἤ κάκ τῆς οὐσίας ἀμφο-
μία ἀρχὴ καὶ μία αἰτία. Ταῦτα λεγόμενος 6 Πατὴρ, τέρων ὑπάρχον· ἤ πάλιν ἐκ Πατρὸς καὶ Υἰοῦ, οὖγ
τούτοις καὶ τῷ ἀγεννήτῳ τε καὶ ἀναιτίῳ τοῦ Υἰοῦ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Πατρὸς, οὕτω δὴ καὶ ἀπὸ τοῦ Υἰοῦ
καὶ τοῦ Πνεῦματος διαστέλλεται, οῦ τῶν ἀντιθέων ἢ ἔχειν ὁμολογεῖσθαι τήν ὕπαρξιν.
καὶῃψευδοεξὲγωγ θεῶν· ’ρ γὰρ “mile: 300335 Ἔστω δὲ παρά Πατρὸς δι’ Υἱοῦ. Πρῶτον μὲν οτι
ἀναίτιος ξτιῖ ἆῖἑννητιξςνρῦχεξρ τινμος-,έοῦδξ ἐξ αὖ· μὴ τὸ ἔκ τινος ὑπάρχον ⁴ἤδη ἔχει καὶ τήν ’ὕπαρξιν
τοῦ τὸ. εἶναιὲρἔξι· δ ἰδὲ Υἱὸς έκιτοῦ. mmmam: _ ἐκεῖθεν, εἴρηται γὰρ, ἀλλ’ ὅτι τὰ τὴν ὕπαρ-
τῶς- ’ξό δῇὶῐξνεῆμα τὸ δξγιον (ξῦτδ ira: ἐκ Ξοῖξ D ξιν ἔχοντα νὺπάρχέι γε ἐκεῖθεν, ὅθεν ἔσχων εἰληφότα
Πατρὸς, ἀλλ’ οὗ γενῖζητῶςνμάξῗ ἐκπξρῇπῶςο Κξῑῖ τὴν ῦπαρξιν. ⁸Ϋίτίιπὶργύει γὰρ κάκ τοῦκ ποταμοῦ τὸ
050L016— Πνεῦμα τὸ ἅγιον Πνεῦμα-τοῦ Buff“: ὡς ἀρυόμενον ὕδωρ, ὑπάρχει ’δὲ καὶ τὸ φῶς ’ἐκ τῆς
δι τοῦ ηατὲξδς ἒκῗεῩῼευίξμενῩᾪ κξιῖ η(ξῦ δὶ-Πῖεὖμξκ, ἀκτῖνος· ἀλλ’ οὑδέτερονσὸιὺτῶε οὐδεμίαν ⁸ἐξ ἐνὸς
οὐχ ὡς αὐτοῦ, fin), ὡς svum-’30:" in ’⁸,θῦ Ῑὲξιςτρὸς εἰρημένων τήν αἰτίαν ἔχει τοῦ εἶναι. Τὸ μὲν γὰρ ἐκ
ἐκπορευόμενονᾏιιιόνῗς γὰρ αἶ’τιος ὁ Πατήρ. Μόνος, τῆς. πηγῆς, λέγωδὲ ὅθεν ὑποστὰν ’τήνί πρώο
ὅτι μὴ καὶ ὁ Υἱὸς αἴτιος. την ἐκρεῖ, 16 δέ τὸ φῶς ⁷ ἐκ τοῦ ἡλίου, ὅθεν ἀπαυγά-
Πρόδηλοςὴτῶν λεγομένων ἀκολουθία. Εἰπὼν γὰρ ζον συνεκλάμπει τῇ ἀκτῖνι καὶ δι’ αὐτῆς πρόεισι.
ὅτι ἂ Βατρὸς δι’ Υἰοῦ τήν ὑποψίαν πᾶσαν ἀνεῖλεν. Τάλλα δὲὸ τῆς ὁμωνυμίας λόγος ἤρκεσεν ἐκείνοις
Et καὶ δι’ Ποῦ τὸ Πνεῦμα παρὰ Πατρὸς ἐκπορεόε- συμπαραληφθεὶς παρ’ αὐτῷ τῷ κεφαλαίῳ τῶν ἁπο-
σθαι λέγεται, ἀλλά γε δὴ, φησὶ, μὴ γάϐῃς ὅλως εἰς ριῶν, ῥᾳδίως ἐπιλῦσαι πᾶσαν τὴν ἑξῆς ἀμφισϐήτη-
νοῦν αἴτιον τυγχάνειν τὸν Μονογενῆ τῷ Παρακλήτῳ σιν. Ὅπου γὰρ ἡ σημασία τῶν φωνῶν κοινοτέρα καὶ
fit; τῇ τοῦ eam προόδῳ, ἢ μόνον, ἢ μετά τοῦ Πα- διάφορον τὴν δήλωσιν ἔχουσα, τίς ἔσται πόνος ἤ κίν-
ΡΑτιιοι. σε. CXLII.
μόνης γινώσκεται. Νοῦν δὲ, φησί. Κυρίου τίς ἔγνως μετά τοῦ Πατρὸς, ὅτι, μόνος αἶ’τιος 6 Πατήρ. ’Ὠσπερ
ἐπὶ δὲ τὶ ἔσχατα τῆς σοφίας αὑτοῦ τίς ’ἀφίκετο; ἐκεῖ ῥίζα καὶ πηγή ’μόνος λεγόμενος 6 Πατὴρ τοῦ
Καίεἰσοφίαν ἀγνοοῦμεν Θεοῦ, καὶ πρὸ ἡμῶν ἅγγε- Υἰοῦ καὶ τοῦ παναγίου Πνεόματος διεστέλλετο τὸν
λοι οἱ τῆς ὑψηλοτέρας καὶ νοερωτέρας ὄντες θεωρίας αὑτὸν ἐνταῦθα τρόπον μόνος αἰίτιος εἰρημένος τοῦ
καὶ γνώσεως, πῶς ἂν αὐτοῖς τοῖς¹ τοῦ Θεοῦ ἐμϐατεό- Υἱοῦ διαστέλλεται· οὕτε δὲ ἐκεῖ έτεροουσίου, μᾶλλον
σωμεν; Διὰ τοῦτο ἐπὶ τῶν πατρικῶν ὅρων ἰστάμε- δὲ μηδόλως οὔσης ἀντιθέου θεότητος, οὔτε δὲ ἐν 101$-
νοι μηδέν τι πλέον τῶν τοῖς Πατράσιν εἰρημένων τοις ἓτεροφυοῦς καὶ ἀλλοτρίου προσώπου. Ἐκεῖνο
ἐπιζητήσωμεν. Εἰρῆκασι μὲν γάρ κάκεῖνοι, ἀλλ’ ἀφ’ δὲ πιστοῖ τὰ λεγόμενα, μηδὲν ἧττον καὶ αὐτά ἐξ ἐαυ-
ὶαυτῶν μὲν οὐδὲν, ὅσα δὲ ἐκ τῆς θεοπνεύστου Γρα- τῶν τήν πίστιν παρέχοντα. Ἐῥρέθη δὲ καὶ ἀνωτέρω
φῆς ἐδιδάχθησαν, ἢ παρά τοῦ παναγίου ἐμυήθησαν ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ τοῦ Υἱοῦ πλὴν τῆς αἰτίας. Τίνος
Ππεόματος. Τά δ’ ἄλλα ἔθετο, φησὶ, σκότος ἀποκρυ- ἄλλου χάριν τὴν διαστολὴν ταύτην πεποίηται; Οὐδε-
φῆν αὐτοῦ’ καὶ τίς τῷ ὑπερϐάλλοντι φωτὲ τῆς δό- νὸς δὴ πάντως, ἢ τοῦ ἔχοντος τά πάντα Υἰοῦ, ὅσα ὁ
ξης ἀτενίσας, καὶ μηδὲ τῇ πέτρᾳ σκεπασθεὶς τὸν θεό- γεννῆσας Πατὴρ, πλὴν τῆς αἰτίας. Αἰτίας δὲ τίνος;
πτην ὑπερῆρε Μωσῆν, μόλις κατοπτεύσαντα τοῦ Τῆς ποιητικῆς, ἀλλὰ χωρὶς τῶν εἰρημένων ὁ Πατὴρ
Θεοῦ τὰ ὁπίσθια; Β διὰ Στοῦ Λόγου ἐν ΠνεέματιΙ ἀγίξρ τὰ πάντα ποιεῖ,
Οἳ δὲ καὶ πρὸς τὸ μόνος ἐνίστανται, καὶ τί καινὸν, υ ὁμὲγας ἔφη ’ξῆς ἀθαγξκῗίας ἐπώγυμοςσ Αείξπεται δῖξ
φασὶν, ἀπὸ τοῦ λόγου, εἰ μόνον οῦτω τὸν Πατέρα τῆξ φξξξκῆς έννξξῖγ, ἀλλίξ τῆς (ξδτοῧιτοῖξ, r105- Ῑξαῖ
¹παραδίδωσιν αἴτιονξ Μόνον γὰρ καὶ τὸν Σωτῆρα τοῦτο Sili”: πξῗῆξθε γὰρ at??? Ῑξατρὸς δέθεν γεγέγ-
χορηγὸν τοῦ Πνεῦματος ὁ μέγάς”Αθανάσιος εἴρηκεν, γηταιοη Δῇλον“ δὲ. δτξ καὶ τοῖ’) ξῙνεύιιαῖος..”Αμφω γὰρ
66.161: μὴ καὶ ὁ Πατὴρ χορηγός ἐστι τοῦ Πνεύμαξ- ἐκ τοῦὶΠατρὸς, ὁ μὲν ὶγεννητῶῌς, τὸ δέ ἐκπορευτῶς,
10;. Λέγει-δὲ καὶ ἐν Εὑαγγελί-οἰς 6 Κύριος περὶ τῆς ίξὶς ’ξξθλλάξις ξῖρηξιεν δ δόγοξχτῷ (ξυνεχεῖ ξτῆς ιξνήμης
ἡμέρας ’ἐκείνης καὶ τῆς ῶρας, μηδένα. εἰδέναι, μηδὲ ἁγιάζων τῶν λεγόντων ἢ καὶ ἀκουόντων τὸν νοῦν.
τοὺς ἀγγέλους αὐτοὺς, εἰ μὴ τὸν Πατέρα μόνον, οὑχ Ἀλλά τὰ ὁμώνυμα αὐτίκα τῶν λέξεων, πέφηνεν
ὥς ἀγνοοῦντος πάντως τοῦ Υἱοῦ, ἢ μὴν τοῦ πανα- ἐκ τοῦ Πατρὸςὸ Υἱὸς, πέφηνεν ἐκ τοῦ Πατρὸς τὸ
γίου Πνεύματος. Καὶ αυθις 6 Υἱὸς πρὸς τὸν ἐαυτοῦ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, προῆλθεν ἐκ Πατρὸς 6 Υἱὸς, τὸ
Πατέρα φησὶν, Αὕτη ἐστὶν ἡ αἰώνιος ζωὴ ἵνα γινώ- Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἐξέλαμψεν ἐκεῖθεν τὸ μονογενὲς
σκωσι σὶ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ’ὸν ἀπέστειλας φῶς, ἐξέλαμψεν ἐκεῖθεν τὸ παράκλητον φῶς, καὶ τά
Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς 6 Πατὴρ, ἐνεστῶτα καὶ ἀΐδιον τὴν δήλωσιν ἔχοντα ἐκ Πατρὸς
πῶς Θεὸς καὶ 6 Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα; Λέγεται δὲ, ἀμφότερα πρόεισιν, ἐκ Πατρὸς προέρχεται, ἐκλάμπει
φᾶσὶν, ἐκεῖ μὲν ὅτι πᾶσά τις ἑτέρα γνῶσις τῶν γεν- η ἐκ Πατρὸς, καὶ τᾶλλα ὅσα ἡ Γραφὴ ἐν διαφόροις
νητῶν ἐξαργεῖ, ἐνταῦθα δὲ ἵνα πᾶς τις έτεροφυής υ παρίστησι. Τούτων δὲ οὕτω γε κειμένων καὶ λεγο-
Θεὸς ἀποπέμπηται. Καλῶς μὲν ἐπὶ τούτων, οὐκ μένων ἐπὶ τοῦ Πατρὸς ὅτε τις ἐθέλει δηλοῦν ὅτι ἐξ
ἀσφαλῶς δὲ ὅταν περὶ αὐτῶν ποιῆται τῶν ἰδιωμάτων αὑτοῦ 6 Υἱὸς καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα καὶ τὴν ἐκεῖ·
τὴν διδασκαλίαν ἢ θεολογίαν 6 λόγος τῶν θεαρχικῶν θεν τούτων σημαινόντων ἐναργῶς ὕπαρξιν, τίς 6
δποστάσεων. Μόνος 6 Πατὴρ ἆγέννητος, ὅτι 6 Υἱὸς λόγος εἰ καὶ ἐπὶ τοῦ Υἱοῦ λέγοιντο; ὅτε δηλονότι ἐξ
γεννητὸς, τὸ δὲ Πνεῦμα ἐκπορευτόν. Μόνη πηγὴ καὶ ἀμφοῖν εὕρηται ἐνίοις εἰρημένον τῶν ἁγίων προϊὸν
ῥίζα Υἰοῦ καὶ Πνεύματος 6 Πατὴρ, ὅτι μὴ πηγὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τουτέστιν ἐκ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ,
διηᾶ ῥίζα τῆς θεότητος 6 Υἱὸς, ἢ 16 Πνεῦμα 16 ἢ μὴν παρὰ Πατρὸς δι’ Υἰοῦ, ἢ καὶ πεφηνὸς, καὶ ἐκ·
ἅγιον. Ἀρχὴ γάρ ὅλης τῆς θεότητος 6 Πατὴρ, καῒ λάμπον καὶ προερχόμενον, ἤ κάκ τῆς οὐσίας ἀμφο-
μία ἀρχὴ καὶ μία αἰτία. Ταῦτα λεγόμενος 6 Πατὴρ, τέρων ὑπάρχον· ἤ πάλιν ἐκ Πατρὸς καὶ Υἰοῦ, οὖγ
τούτοις καὶ τῷ ἀγεννήτῳ τε καὶ ἀναιτίῳ τοῦ Υἰοῦ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Πατρὸς, οὕτω δὴ καὶ ἀπὸ τοῦ Υἰοῦ
καὶ τοῦ Πνεῦματος διαστέλλεται, οῦ τῶν ἀντιθέων ἢ ἔχειν ὁμολογεῖσθαι τήν ὕπαρξιν.
καὶῃψευδοεξὲγωγ θεῶν· ’ρ γὰρ “mile: 300335 Ἔστω δὲ παρά Πατρὸς δι’ Υἱοῦ. Πρῶτον μὲν οτι
ἀναίτιος ξτιῖ ἆῖἑννητιξςνρῦχεξρ τινμος-,έοῦδξ ἐξ αὖ· μὴ τὸ ἔκ τινος ὑπάρχον ⁴ἤδη ἔχει καὶ τήν ’ὕπαρξιν
τοῦ τὸ. εἶναιὲρἔξι· δ ἰδὲ Υἱὸς έκιτοῦ. mmmam: _ ἐκεῖθεν, εἴρηται γὰρ, ἀλλ’ ὅτι τὰ τὴν ὕπαρ-
τῶς- ’ξό δῇὶῐξνεῆμα τὸ δξγιον (ξῦτδ ira: ἐκ Ξοῖξ D ξιν ἔχοντα νὺπάρχέι γε ἐκεῖθεν, ὅθεν ἔσχων εἰληφότα
Πατρὸς, ἀλλ’ οὗ γενῖζητῶςνμάξῗ ἐκπξρῇπῶςο Κξῑῖ τὴν ῦπαρξιν. ⁸Ϋίτίιπὶργύει γὰρ κάκ τοῦκ ποταμοῦ τὸ
050L016— Πνεῦμα τὸ ἅγιον Πνεῦμα-τοῦ Buff“: ὡς ἀρυόμενον ὕδωρ, ὑπάρχει ’δὲ καὶ τὸ φῶς ’ἐκ τῆς
δι τοῦ ηατὲξδς ἒκῗεῩῼευίξμενῩᾪ κξιῖ η(ξῦ δὶ-Πῖεὖμξκ, ἀκτῖνος· ἀλλ’ οὑδέτερονσὸιὺτῶε οὐδεμίαν ⁸ἐξ ἐνὸς
οὐχ ὡς αὐτοῦ, fin), ὡς svum-’30:" in ’⁸,θῦ Ῑὲξιςτρὸς εἰρημένων τήν αἰτίαν ἔχει τοῦ εἶναι. Τὸ μὲν γὰρ ἐκ
ἐκπορευόμενονᾏιιιόνῗς γὰρ αἶ’τιος ὁ Πατήρ. Μόνος, τῆς. πηγῆς, λέγωδὲ ὅθεν ὑποστὰν ’τήνί πρώο
ὅτι μὴ καὶ ὁ Υἱὸς αἴτιος. την ἐκρεῖ, 16 δέ τὸ φῶς ⁷ ἐκ τοῦ ἡλίου, ὅθεν ἀπαυγά-
Πρόδηλοςὴτῶν λεγομένων ἀκολουθία. Εἰπὼν γὰρ ζον συνεκλάμπει τῇ ἀκτῖνι καὶ δι’ αὐτῆς πρόεισι.
ὅτι ἂ Βατρὸς δι’ Υἰοῦ τήν ὑποψίαν πᾶσαν ἀνεῖλεν. Τάλλα δὲὸ τῆς ὁμωνυμίας λόγος ἤρκεσεν ἐκείνοις
Et καὶ δι’ Ποῦ τὸ Πνεῦμα παρὰ Πατρὸς ἐκπορεόε- συμπαραληφθεὶς παρ’ αὐτῷ τῷ κεφαλαίῳ τῶν ἁπο-
σθαι λέγεται, ἀλλά γε δὴ, φησὶ, μὴ γάϐῃς ὅλως εἰς ριῶν, ῥᾳδίως ἐπιλῦσαι πᾶσαν τὴν ἑξῆς ἀμφισϐήτη-
νοῦν αἴτιον τυγχάνειν τὸν Μονογενῆ τῷ Παρακλήτῳ σιν. Ὅπου γὰρ ἡ σημασία τῶν φωνῶν κοινοτέρα καὶ
fit; τῇ τοῦ eam προόδῳ, ἢ μόνον, ἢ μετά τοῦ Πα- διάφορον τὴν δήλωσιν ἔχουσα, τίς ἔσται πόνος ἤ κίν-
ΡΑτιιοι. σε. CXLII.