PG 148, col. 1343
ratione circumscripta finis est motus substan-
tialis, qui saltem per mentem prius ipsa operatione
consideratur. Atqui Deus neque principium est,
neque medium, neque linis. lla: siquidem notae
sunt eorum quae tempore divisibilia sunt, imo (si
quis dicere voluerit) etiam eorum quae in aevo
exsistere considerantur. Nam tempus, cujus motus
mensuratur, certo numero 1067 circumscribi-
tur : aevum autem, cum in sua exsistentia inclu-
dere intelligatur specialem illam categoriam, quae
dicitur quando, intervallum et spatium duratiouis
admittit.utpote quod exsistentiaziinitium habuerit.
Ουοιι si tempus et rerum non sunt sine initio,
longe potiori ratione sine initio non erunt ea,
qua: in illis comprehenduntur. Itaque Deus, cum
non sit substantia, ne principium esse existi-
metor; neque putentia, ne medium esse putetur;
neque operatio, ne finis esse intelligatur; Deus,
inquam, entitas est substantiarum creatriaaet supra
omnem substantiam posita; ‘omuipolcutla cst po-
tentiaruin eflcetrix. et supra omnem potentiam
posita ; habitus est cujuscunque operationis edoc-
tit'us et line carens, atque (ut uno verbo com-
plectar omnia) omnis substantiae, potentiae, opera-
tionis, principii, medii, ct linis, causa cllitiens. ι
Vides ιιι neque secundum substantiam, neque se-
ι·ιιιιι1ιιιιι alium quemcunque modum, distinctam
qualitatem in divina illa substantia ιιι-δεδίωεο
permittant sancti Patres? ι Nam sicut unitas, in-
quit, in duas unitates dividi non posSet (qua:
enim unitas ita divideretur, non jam esset unitas,
sed dualitas), pariter quod summa unitate untnn
est, duas in naturas dividi nunquam poterit. Ele-
nim, niquit, tnnversorum Deos non erit amplius
natura sua simplex, si vita, qua: in ipso est, aliud
ab ipso sit. l‘ra:lerea Deo major et conditionis
incomparabiliter prmstantioris esset is. qui Deo
ipsi sitam, nt non babenti, dedisset, si omnino
act-epi~se ille deprehenderetur. ι Sed magister
vester l'alam.ts (borum quippe malorum causa est
illi aseribenda, non iu vos duntaxat ejus disci-
pulos cu'pa conferenda) non cum formidine aliqua
aut obscuritate, 1068 sed impudenter et cou-
ceptis verbis, pravum boc dogma introducit; quod
scilicet, proprie et stricte loquendo, divinitatea
totidem sint, operatio, vita, Sapientia, voluntas,
prudentia, fortitudo, et aiia generis ejusdem : ita
ut borum singula et a se invicem, et ab ipsa Dei
substantia distinguantur, qua etiam incomparabi-
liter sint meliora. lle quibus jam pnedixerat divus
Athanasius ita scribens : ι Nolunt, inquit, impii Εἰ-
lium rsse Verbum, sapientiam, vivumque consilium;
sed contendunt ipsmn esse apud Deum pruden-
Sinlt‘gtts σαφῶς, vertendum, non quitum evidenter, sed indiciis quibusdam demonstrant iis
C.\t'3‘l~.‘t:u.\‘i.
tialis, qui saltem per mentem prius ipsa operatione
consideratur. Atqui Deus neque principium est,
neque medium, neque linis. lla: siquidem notae
sunt eorum quae tempore divisibilia sunt, imo (si
quis dicere voluerit) etiam eorum quae in aevo
exsistere considerantur. Nam tempus, cujus motus
mensuratur, certo numero 1067 circumscribi-
tur : aevum autem, cum in sua exsistentia inclu-
dere intelligatur specialem illam categoriam, quae
dicitur quando, intervallum et spatium duratiouis
admittit.utpote quod exsistentiaziinitium habuerit.
Ουοιι si tempus et rerum non sunt sine initio,
longe potiori ratione sine initio non erunt ea,
qua: in illis comprehenduntur. Itaque Deus, cum
non sit substantia, ne principium esse existi-
metor; neque putentia, ne medium esse putetur;
neque operatio, ne finis esse intelligatur; Deus,
inquam, entitas est substantiarum creatriaaet supra
omnem substantiam posita; ‘omuipolcutla cst po-
tentiaruin eflcetrix. et supra omnem potentiam
posita ; habitus est cujuscunque operationis edoc-
tit'us et line carens, atque (ut uno verbo com-
plectar omnia) omnis substantiae, potentiae, opera-
tionis, principii, medii, ct linis, causa cllitiens. ι
Vides ιιι neque secundum substantiam, neque se-
ι·ιιιιι1ιιιιι alium quemcunque modum, distinctam
qualitatem in divina illa substantia ιιι-δεδίωεο
permittant sancti Patres? ι Nam sicut unitas, in-
quit, in duas unitates dividi non posSet (qua:
enim unitas ita divideretur, non jam esset unitas,
sed dualitas), pariter quod summa unitate untnn
est, duas in naturas dividi nunquam poterit. Ele-
nim, niquit, tnnversorum Deos non erit amplius
natura sua simplex, si vita, qua: in ipso est, aliud
ab ipso sit. l‘ra:lerea Deo major et conditionis
incomparabiliter prmstantioris esset is. qui Deo
ipsi sitam, nt non babenti, dedisset, si omnino
act-epi~se ille deprehenderetur. ι Sed magister
vester l'alam.ts (borum quippe malorum causa est
illi aseribenda, non iu vos duntaxat ejus disci-
pulos cu'pa conferenda) non cum formidine aliqua
aut obscuritate, 1068 sed impudenter et cou-
ceptis verbis, pravum boc dogma introducit; quod
scilicet, proprie et stricte loquendo, divinitatea
totidem sint, operatio, vita, Sapientia, voluntas,
prudentia, fortitudo, et aiia generis ejusdem : ita
ut borum singula et a se invicem, et ab ipsa Dei
substantia distinguantur, qua etiam incomparabi-
liter sint meliora. lle quibus jam pnedixerat divus
Athanasius ita scribens : ι Nolunt, inquit, impii Εἰ-
lium rsse Verbum, sapientiam, vivumque consilium;
sed contendunt ipsmn esse apud Deum pruden-
Sinlt‘gtts σαφῶς, vertendum, non quitum evidenter, sed indiciis quibusdam demonstrant iis
C.\t'3‘l~.‘t:u.\‘i.