PG 150, col. 372
Θάνατον αὐτοῦ καταγγέλλει, καὶ τὴν ἀνάστασιν καὶ
τὴν ἀνάληψιν, ὃτι τὰ τίμια ταῦτα δῶρα, είς αὐτὸ
κυριακὸν μεταϐάλλει σῶμα, τὸ ταῦτα πάντα 6252i-
μενον, τὸ σταυρωῦὲν, τὸ ἀναστὰν, τὸ είς τὸν οὐρα-
νὸν ἀνεληλυθός · τὰ δὲ πρὸ τῆς θυσίας, τὰ πρὸ τοῦ
θανάτου, τὴν παρουσίαν, τὴν ἀνάδειξιν, τὴν τελείαν
φανέρωςιν· τὰ δὲ μετά τὴν θυσίαν, τὴν ἐπαγγε-
λίαν τοῦ Πατρδς, ὡς αὐτὸς εἷπε, τὴν τοῦ άγίου
Ilva-Suam; εἰς τοὺς ἀποστόλους κάθοδον· τὴν τῶν
ἐθνῶν δι’ ἐκείνων είς τὸν Θεὸν ἐπιστροφήν τε καὶ
κοινωνίαν. Καὶ ἔστινὴ πᾶσα μυσταγωγία καθάπερ
τις εἰκὼν μία, ἐνὸς σώματος τῆς τοῦ Σωτῆρος πο-
λιτείας, πάντα αὐτῆς τὰ μέρη, ἀπ’ ἀρχῆς ἄχρι τέ-
λους, κατὰ τὴν πρὸς ἄλληλα τάξιν καὶ ἁρμονίαν ὑπ’
ιειν ἄγουσα. ὈΟεν οἱ μὲν ψαλμοὶ, ὡς ἀν ὲν προοι-
μίοις ᾀδιῖμενοι, καὶ ἔτι πρὸ τούτων, τὰ ὲν τῇ προ-
(ιέσςι τῶν δώρων γενὸμενα. καὶ λεγόμενα, τδν πρῶ·
τον καιρὸν τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίαν σημαίνουσιν. Τὰ
δὲ μετά τοὺς ψαλμοὺς, ιερῶν Γραφῶν ἀναγνιτλσεις,
καὶ τὰ ἄλλα, τὸ ἐφεξῆς. Ei γὰρ καὶ άλλη τις εἶρηο
ται citat ἡ χρεία τῶν ἐναγνὼσεων, καὶ τῶν ψαλμῳ-
ειὼν. παραλελῆφθεοι γὰρ αὐτὰ, ἵνα δηλονότι πρὸς
ἀρετὴν ἀλείψωσιν ἡμᾶς, ἵνα τὴν Θείιν ίλεώσωνται,
ἀλλ’ οὐδὲ κωλύει καὶτοῦτο κάκεῖνο δύνασθαι, καὶ
τὰ αὐτὰ τούς τε πιστοὺς εἰς ἀρετὴν ἐνάγειν, καὶ
τὴν τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίαν σημαίνειν. Καθάπερ
γὰρ τὰ ἱμάτια πληροῦσι μὲν τὴν χρείαν τῆς ἐνδύ-
σεως, καὶ καλύπτουσι τὸ σῶμα, τῷδε τοιάδε εἶναι ἦ
τοιάδε, καὶ ἐπιτήδευμα ἐνίοτε σημαίνουσι, καὶ βίον,
καὶ ἀξίωμα τῶν περικειμένων · οὕτω καὶ ἐπὶ τούτων
ἔχει. Ὀτι μὲν γὰρ θεῖαι Γραφαὶ, καὶ θεόπνευστα
ματα καὶ ὕμνους τοῦ Θεοῦ περιέχουσι, καὶ εἰς αρετὴν
προτ ρέπονται, τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ {td uvza; ἁγιά-
ζουσιν. Ὀτι δὲ τοιαῦτα. ὲξελέγησαν, καί οὕτως ἐτάχθη.
, σαν , καὶ τὴν ἀλλην δύναμιν ἔχουσι, καὶ ἀρκοῦσιπρδς
σημασίαν τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐπιδημίας καὶ πολιτείαξ.
Ἐπεὶ οὐ μόνον τὰ ᾀδόμενα καὶ ἀναγινωσκόμενα, ἀλλὰ
καὶ τά τελούμενα τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον ⁶ καὶ γί-
νεται ἕκαστον, τῆς χρείας Ivem τῆς ινισταμένης.
Σημαίνει δὲ καί τι τῶν τοῦ Χριστοῦ ἔργων, ἢ ττρὰ-
) Εεων, ἢ παθῶν - οἷον ἐστιν, ὴ είς τὸ θυσιαστήριον
είσςιγωγὴ τοῦ cannam, ἡ εἰσαγωγὴ τῶν τιμίων
δώρων. Γίνεται μὶν γάρ κατά χρείαν ἑκάτερον ο ὴ
μὲν ἵνα τὸ Εὑαγγέλιον ἀναγνωσθῇ · ἠ δὲ ἵνα. ἡ θυσία
τελεσθῇ. Σημαίνουσι δὲ ἀμφότερα τὴν τοῦ Σωτῆρος
ἀνάδειξιν, καὶ φανέρωσιν, ἡ μὲν ἀρχομένου φανε-
ροῦσθαι τὴν ἀμυδρὰν ἔτι καὶ ἀτελῆ , ἡ δὲ τὴν τε-
λεωτάτην καὶ τελευταίαν. Eia! δὲ καὶ τῶν ἐνταῦθα
τελουμένων ἔνια χρείαν μὲν οὐδεμίαν πληροῦντα·
σημασίας δέ τινος ἓνεκα μόνον τελούμενα, ὡς ἡ τοῦ
ἄρτου κέντησις, xui. ἠ ἐν αὑτῷ γρατὴ τοῦ σταυροῦ ο
καὶ τὸν αὑτὸν τὸν κεντοῦντα σίδηρον, ὲν είδει λόγχης
εἶναι πεποιημένον, καὶ τὸ τελευταῖον ἡ εἰς τά am
ἐκϐολὴ τοῦ Os ρ μοῦ ὓδατος. Καὶ ὲν τοῖς ἄλλοις δὲ μυστη-
ρίοις nam: τοιαῦτα ὃν εὔρις. ὥσπερ ἓν τῷ βαπτί-
τὴν ἀνάληψιν, ὃτι τὰ τίμια ταῦτα δῶρα, είς αὐτὸ
κυριακὸν μεταϐάλλει σῶμα, τὸ ταῦτα πάντα 6252i-
μενον, τὸ σταυρωῦὲν, τὸ ἀναστὰν, τὸ είς τὸν οὐρα-
νὸν ἀνεληλυθός · τὰ δὲ πρὸ τῆς θυσίας, τὰ πρὸ τοῦ
θανάτου, τὴν παρουσίαν, τὴν ἀνάδειξιν, τὴν τελείαν
φανέρωςιν· τὰ δὲ μετά τὴν θυσίαν, τὴν ἐπαγγε-
λίαν τοῦ Πατρδς, ὡς αὐτὸς εἷπε, τὴν τοῦ άγίου
Ilva-Suam; εἰς τοὺς ἀποστόλους κάθοδον· τὴν τῶν
ἐθνῶν δι’ ἐκείνων είς τὸν Θεὸν ἐπιστροφήν τε καὶ
κοινωνίαν. Καὶ ἔστινὴ πᾶσα μυσταγωγία καθάπερ
τις εἰκὼν μία, ἐνὸς σώματος τῆς τοῦ Σωτῆρος πο-
λιτείας, πάντα αὐτῆς τὰ μέρη, ἀπ’ ἀρχῆς ἄχρι τέ-
λους, κατὰ τὴν πρὸς ἄλληλα τάξιν καὶ ἁρμονίαν ὑπ’
ιειν ἄγουσα. ὈΟεν οἱ μὲν ψαλμοὶ, ὡς ἀν ὲν προοι-
μίοις ᾀδιῖμενοι, καὶ ἔτι πρὸ τούτων, τὰ ὲν τῇ προ-
(ιέσςι τῶν δώρων γενὸμενα. καὶ λεγόμενα, τδν πρῶ·
τον καιρὸν τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίαν σημαίνουσιν. Τὰ
δὲ μετά τοὺς ψαλμοὺς, ιερῶν Γραφῶν ἀναγνιτλσεις,
καὶ τὰ ἄλλα, τὸ ἐφεξῆς. Ei γὰρ καὶ άλλη τις εἶρηο
ται citat ἡ χρεία τῶν ἐναγνὼσεων, καὶ τῶν ψαλμῳ-
ειὼν. παραλελῆφθεοι γὰρ αὐτὰ, ἵνα δηλονότι πρὸς
ἀρετὴν ἀλείψωσιν ἡμᾶς, ἵνα τὴν Θείιν ίλεώσωνται,
ἀλλ’ οὐδὲ κωλύει καὶτοῦτο κάκεῖνο δύνασθαι, καὶ
τὰ αὐτὰ τούς τε πιστοὺς εἰς ἀρετὴν ἐνάγειν, καὶ
τὴν τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίαν σημαίνειν. Καθάπερ
γὰρ τὰ ἱμάτια πληροῦσι μὲν τὴν χρείαν τῆς ἐνδύ-
σεως, καὶ καλύπτουσι τὸ σῶμα, τῷδε τοιάδε εἶναι ἦ
τοιάδε, καὶ ἐπιτήδευμα ἐνίοτε σημαίνουσι, καὶ βίον,
καὶ ἀξίωμα τῶν περικειμένων · οὕτω καὶ ἐπὶ τούτων
ἔχει. Ὀτι μὲν γὰρ θεῖαι Γραφαὶ, καὶ θεόπνευστα
ματα καὶ ὕμνους τοῦ Θεοῦ περιέχουσι, καὶ εἰς αρετὴν
προτ ρέπονται, τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ {td uvza; ἁγιά-
ζουσιν. Ὀτι δὲ τοιαῦτα. ὲξελέγησαν, καί οὕτως ἐτάχθη.
, σαν , καὶ τὴν ἀλλην δύναμιν ἔχουσι, καὶ ἀρκοῦσιπρδς
σημασίαν τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐπιδημίας καὶ πολιτείαξ.
Ἐπεὶ οὐ μόνον τὰ ᾀδόμενα καὶ ἀναγινωσκόμενα, ἀλλὰ
καὶ τά τελούμενα τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον ⁶ καὶ γί-
νεται ἕκαστον, τῆς χρείας Ivem τῆς ινισταμένης.
Σημαίνει δὲ καί τι τῶν τοῦ Χριστοῦ ἔργων, ἢ ττρὰ-
) Εεων, ἢ παθῶν - οἷον ἐστιν, ὴ είς τὸ θυσιαστήριον
είσςιγωγὴ τοῦ cannam, ἡ εἰσαγωγὴ τῶν τιμίων
δώρων. Γίνεται μὶν γάρ κατά χρείαν ἑκάτερον ο ὴ
μὲν ἵνα τὸ Εὑαγγέλιον ἀναγνωσθῇ · ἠ δὲ ἵνα. ἡ θυσία
τελεσθῇ. Σημαίνουσι δὲ ἀμφότερα τὴν τοῦ Σωτῆρος
ἀνάδειξιν, καὶ φανέρωσιν, ἡ μὲν ἀρχομένου φανε-
ροῦσθαι τὴν ἀμυδρὰν ἔτι καὶ ἀτελῆ , ἡ δὲ τὴν τε-
λεωτάτην καὶ τελευταίαν. Eia! δὲ καὶ τῶν ἐνταῦθα
τελουμένων ἔνια χρείαν μὲν οὐδεμίαν πληροῦντα·
σημασίας δέ τινος ἓνεκα μόνον τελούμενα, ὡς ἡ τοῦ
ἄρτου κέντησις, xui. ἠ ἐν αὑτῷ γρατὴ τοῦ σταυροῦ ο
καὶ τὸν αὑτὸν τὸν κεντοῦντα σίδηρον, ὲν είδει λόγχης
εἶναι πεποιημένον, καὶ τὸ τελευταῖον ἡ εἰς τά am
ἐκϐολὴ τοῦ Os ρ μοῦ ὓδατος. Καὶ ὲν τοῖς ἄλλοις δὲ μυστη-
ρίοις nam: τοιαῦτα ὃν εὔρις. ὥσπερ ἓν τῷ βαπτί-