PG 150, col. 396
περὶ τῆς ὲκ Θεοῦ διδομένης. καὶ ταύτης ἕνεκα δεη-
θῆναι τὸν Θεὸν παραινεῖ, ι Δεηθῶμεν, λέγων, ὑπὲρ
τῆς ἀνωθεν ἀρετῆς. ι Εἰρήνην λέγει, ού τὴν πρὸς
ἀλλήλους μόνον, ὅταν πρὸς ἀλλήλους μὴ μνησικακιῖ-
μεν· ἀλλὰ καὶ τὴν πρὸς ἡμᾶς αὐτούς· ὅταν ἡ acap-
δία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν. Πολὺ δὲ τὸ δρελος
ταύτης τῆς εἰρήνης’ μᾶλλον δὲ ἀνάγκη ταύτης τῆς
ἀρετῆς ἡμῖν πανταχοῦο τὸν γὰρ θορυϐούμενον νοῦνο
Θεῷ συνελθεῖν παντελῶς ἀδύνατον, δι’ αὐτὴν τὴν
φύσιν τοῦ θορύϐου. Καθάπερ γάρ ἡ εἰρήνη παντα-
χοῦ τοὺς πολλοὺς ἕνα δείκνυσι, οὕτως ὁ θόρυϐος τὸν
ἕνα πολλοὺς ποιεῖ. Πῶς οὖν ἐφαρμόσαι δυνήσεται τῷ
ι Β ενι καὶ άπλῷ ego; ἔπειθ’ δτι ωδε εὔξασθαι δύνα-
ται καλῶς, οὐδὲ ἀπολαῦσαί τι τῆς εὐχῆς καλῶς ὁ
χωρὶς εἰρήνης εἰχόμενος. Elea γὰρ ὀργὴ ταράττει
τὸν ἄνθρωπον, καὶ μνησικακία τὴν εἰρήνην τῆς
ψυχῆς ἑξέδαλεν, οὐδὲ συγνώμην εὑρήσει τῶν πλημ-
μελημάτων ὑπὸ τῆς εὐχῆς, πολλῷ μᾶλλον οὐδὲ ἀλλην
τινὰ λήψεται χάριν. Εἴτε ἁμαρτημάτων ἑτέρων ἕνε-
κα, ὑπὸ τοῦ συνειδότος κεντείται, καὶ τὴν καρδίαν
ἔχει κατηγορουμένην, καὶ τοῦτον θορυϐεῖται τὸν
Θὸρυϐον, τῆς πρὶς τὸν Θεὸν πάσης ἀπεστέρηται πτῤ-
ρησέας, κατά τὸ λόγιον, ι Καὶ ὅταν εὔχηται, χωρὶς
παρρησίας εῦχεται, »τοῦτ’ ἐστι, χωρὶς πίστεως. '0
δὲ χωρὶς πίστεως εὐχόμενος, μάτην εὔχεται, καὶ
εἰς οὐδὲν ligulae. Διά ταῦτα κελευόμεθα, καὶ μετὰ
ι c τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ δεῖσθαι, καὶ πρὸ πάντων τὴν
ἄνωθεν εἰρήνην αἰτεῖσθαι· μετά δὲ τούτων, καὶ ὑπὲρ
τῶν ἄλλων φιλαγάθως δεήσεις ποιεῖσθαι, οὐ τῆς Ἑκ-
κλησίας μόνον, καὶ τῆς βασιλείας, κάι τῶν προσταο
τῶν ἑκατέρων, καί τῶν ὲν κινδύνοις καὶ περιστάσεσι,
καὶ συμφοραῖς ςῦντων, ἀλλ’ ἁπλῶς ἁπάντων ἀνθρὼ-
πων τῆς οἰκουμένης ἀπάσης. ι Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης
γὰρ, φησι, τοῦ σύμπαντος κόσμου· ι μάλιστα μὲν, ὅτι
τὸν ἑαυτῶν Δεσπῦτην ἰσασι κοινὸν ἁπάντων εντα Δε-
σπότην, καὶ ὅτι μέλει πάντων αὑτῷ ὡς δημιουργῷ
τῶνδημιουργημάτων· κᾶν τις αὐτῶν κήδηται, θερα-
πεύει αὐτὸν μᾶλλον, ἢ θύωνο ἔπειτα κατὰ τὸν μακά-
ριον Παῦλον, ίνα καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ γαλήνῃ αὖ τῶν ἧ-
ρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εύλαεεὲᾳ
καὶ σεμνότητι· καὶ οὐχ ὑπὲρ τῶν εἰς ψυχὴν φερὸνζ
μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν σωματικῶν ἀγαθῶν εὐχύ-
μεθα τῶν ἀναγκαίων, εὐκρασίας ἀέρων, εύφορίας
τῶν καρπῶν τῆς γῆς· ἶν’ εἰδῶμεν πάντων αἴτιον
{Evr—at καὶ χορηγ ὸν τὸν Θεὸν, καὶ πρδς ἐκεῖνον μόνον
ὁρῶμεν· ἐπεὶ καὶ άρτον αἰτεῖσθαι παράύτοῦ καθη·
με ρινδν μετὰ τῶν ἄλλων αὐτὸς ἐκέλευσεν ὁ Χριστός.
ΚΕΦΑΛ. ll".
Τί ,ϐούλεται ἡ αἴτησις τοῦ ἐλέου πανταχοῦ.
Ζητητέον δὲ κάκεῖνο, τίνος χάριν ὁ μὲν ἱερεὺς
περὶ πολλῶν εὔχεσθαι κελεύει διαφόρων ο οἱ δὲ- περ
ριεστῶτες πιστοὶ ἐλεηθῆναι μόνονέὕχονται, καὶ
ταύτην μόνην ἐπὶ πᾶσι, καὶ μίαν πρὸς τὸν Θεὸν
ἀφιᾶσι φωνήν. Πρῶτον μὲν ὅτι τοιαύτη φωνὴ κα-
Θάπερ εἴρηται εὐχαριστίαν καὶ ἐξομολόγησιν περς-
έχει. Ἔπειτα τὸ ἕλεος παρὰ τοῦ Θεοῦ αἰτεῖν, τήν
θῆναι τὸν Θεὸν παραινεῖ, ι Δεηθῶμεν, λέγων, ὑπὲρ
τῆς ἀνωθεν ἀρετῆς. ι Εἰρήνην λέγει, ού τὴν πρὸς
ἀλλήλους μόνον, ὅταν πρὸς ἀλλήλους μὴ μνησικακιῖ-
μεν· ἀλλὰ καὶ τὴν πρὸς ἡμᾶς αὐτούς· ὅταν ἡ acap-
δία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν. Πολὺ δὲ τὸ δρελος
ταύτης τῆς εἰρήνης’ μᾶλλον δὲ ἀνάγκη ταύτης τῆς
ἀρετῆς ἡμῖν πανταχοῦο τὸν γὰρ θορυϐούμενον νοῦνο
Θεῷ συνελθεῖν παντελῶς ἀδύνατον, δι’ αὐτὴν τὴν
φύσιν τοῦ θορύϐου. Καθάπερ γάρ ἡ εἰρήνη παντα-
χοῦ τοὺς πολλοὺς ἕνα δείκνυσι, οὕτως ὁ θόρυϐος τὸν
ἕνα πολλοὺς ποιεῖ. Πῶς οὖν ἐφαρμόσαι δυνήσεται τῷ
ι Β ενι καὶ άπλῷ ego; ἔπειθ’ δτι ωδε εὔξασθαι δύνα-
ται καλῶς, οὐδὲ ἀπολαῦσαί τι τῆς εὐχῆς καλῶς ὁ
χωρὶς εἰρήνης εἰχόμενος. Elea γὰρ ὀργὴ ταράττει
τὸν ἄνθρωπον, καὶ μνησικακία τὴν εἰρήνην τῆς
ψυχῆς ἑξέδαλεν, οὐδὲ συγνώμην εὑρήσει τῶν πλημ-
μελημάτων ὑπὸ τῆς εὐχῆς, πολλῷ μᾶλλον οὐδὲ ἀλλην
τινὰ λήψεται χάριν. Εἴτε ἁμαρτημάτων ἑτέρων ἕνε-
κα, ὑπὸ τοῦ συνειδότος κεντείται, καὶ τὴν καρδίαν
ἔχει κατηγορουμένην, καὶ τοῦτον θορυϐεῖται τὸν
Θὸρυϐον, τῆς πρὶς τὸν Θεὸν πάσης ἀπεστέρηται πτῤ-
ρησέας, κατά τὸ λόγιον, ι Καὶ ὅταν εὔχηται, χωρὶς
παρρησίας εῦχεται, »τοῦτ’ ἐστι, χωρὶς πίστεως. '0
δὲ χωρὶς πίστεως εὐχόμενος, μάτην εὔχεται, καὶ
εἰς οὐδὲν ligulae. Διά ταῦτα κελευόμεθα, καὶ μετὰ
ι c τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ δεῖσθαι, καὶ πρὸ πάντων τὴν
ἄνωθεν εἰρήνην αἰτεῖσθαι· μετά δὲ τούτων, καὶ ὑπὲρ
τῶν ἄλλων φιλαγάθως δεήσεις ποιεῖσθαι, οὐ τῆς Ἑκ-
κλησίας μόνον, καὶ τῆς βασιλείας, κάι τῶν προσταο
τῶν ἑκατέρων, καί τῶν ὲν κινδύνοις καὶ περιστάσεσι,
καὶ συμφοραῖς ςῦντων, ἀλλ’ ἁπλῶς ἁπάντων ἀνθρὼ-
πων τῆς οἰκουμένης ἀπάσης. ι Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης
γὰρ, φησι, τοῦ σύμπαντος κόσμου· ι μάλιστα μὲν, ὅτι
τὸν ἑαυτῶν Δεσπῦτην ἰσασι κοινὸν ἁπάντων εντα Δε-
σπότην, καὶ ὅτι μέλει πάντων αὑτῷ ὡς δημιουργῷ
τῶνδημιουργημάτων· κᾶν τις αὐτῶν κήδηται, θερα-
πεύει αὐτὸν μᾶλλον, ἢ θύωνο ἔπειτα κατὰ τὸν μακά-
ριον Παῦλον, ίνα καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ γαλήνῃ αὖ τῶν ἧ-
ρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εύλαεεὲᾳ
καὶ σεμνότητι· καὶ οὐχ ὑπὲρ τῶν εἰς ψυχὴν φερὸνζ
μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν σωματικῶν ἀγαθῶν εὐχύ-
μεθα τῶν ἀναγκαίων, εὐκρασίας ἀέρων, εύφορίας
τῶν καρπῶν τῆς γῆς· ἶν’ εἰδῶμεν πάντων αἴτιον
{Evr—at καὶ χορηγ ὸν τὸν Θεὸν, καὶ πρδς ἐκεῖνον μόνον
ὁρῶμεν· ἐπεὶ καὶ άρτον αἰτεῖσθαι παράύτοῦ καθη·
με ρινδν μετὰ τῶν ἄλλων αὐτὸς ἐκέλευσεν ὁ Χριστός.
ΚΕΦΑΛ. ll".
Τί ,ϐούλεται ἡ αἴτησις τοῦ ἐλέου πανταχοῦ.
Ζητητέον δὲ κάκεῖνο, τίνος χάριν ὁ μὲν ἱερεὺς
περὶ πολλῶν εὔχεσθαι κελεύει διαφόρων ο οἱ δὲ- περ
ριεστῶτες πιστοὶ ἐλεηθῆναι μόνονέὕχονται, καὶ
ταύτην μόνην ἐπὶ πᾶσι, καὶ μίαν πρὸς τὸν Θεὸν
ἀφιᾶσι φωνήν. Πρῶτον μὲν ὅτι τοιαύτη φωνὴ κα-
Θάπερ εἴρηται εὐχαριστίαν καὶ ἐξομολόγησιν περς-
έχει. Ἔπειτα τὸ ἕλεος παρὰ τοῦ Θεοῦ αἰτεῖν, τήν