PG 150, col. 502
occupat, transeuntesque manu comprehendit : ι Si
ascendero in caelum, inquit, tu illic es; si descen-
dero in infernum, ades. Si sumpsero pennas meas
diliculo, et habitavero in extremis maris; etenim
illuc manus tua deducet tne, et tenebit me dextera
tua ". ι coactu quodam admirando et suavi tyran-
nide ad se solum nos trahens, sibique copulans et
astringens. Atque Italic. illam esse vim et necessita-
tem opinor, qua in domum suam ad convivium
compulit,fquos convocavit, cum servo diceret
ι Compelle intrare, ut impleatur domus mea ³⁸.»
Vitam igitur in Christo non tn venturo tantum
sarculo adfuturam, sed in praesenti etiam adesse
sanctis, et secundum illam eos vivere atque ope-
rari, ex his qua: dicta sunt perspicuum fit. unde
autem ita vivere liceat, et quod Paulus ait “, in
novitate vitae ambulare, quid, inquam, (acientibus
Christus ita conjungatur et adhmrescat, aut quo
nomine res appellanda est, deinceps disseremus.
Faciendorum itaque aliud a Deo, aliud a studio
et diligentia nostra aptum est : et illud quidem opus
ejus solius est, hoc nostram quoque contentionem
desiderat, vel potius, a-nohis tantum praestatur
duntaxat, quantum gratiae innititur, nec thesaurum
prodit, nec lucernam jam accensam exstinguit;
ρ ειιιιι scilicet nihil superinducimus, quod vita; ad;
versetur, mortemque progignunt. Huc enim bonum
omne et omnis virtus humana collineat, ne quis
gladium in semetipsum adigat, nec fugiat felicita-
tem, et coronam e capite excutiat; quoniam es-
sentiam ipsam vitze Christus ipsemet praesens, modo
quodam, cui explananda verba non reperiuntur,
atiiiuis nostris serit. Vere enim adest, et principiis
vivendi opem fert, qua: ipsemet adventu suo attu-
lit. Adest autem, non ut primum victu, congressu,
consuetudine nobiscum communicans :sed alia qua-
dam ratione meliore perfectioreque, secundum
quam concorpores, et ejusdem vita; participes, et
memhra illi evadimus, et si quid aliud eodem
pertinet. Quemadmodum enim benignitatem, qua
σύνεστι D impulsus inimicos adeo dilexit, tantisque benefiziis
ιιι-ιιι qua! animo informari aut nominari potest, con-
iunctionem post se relinquit; sic item modus quo
adest et bcnefacit, admiratione dignus, et facienti
mirabilia soli conveniens est. Mortem enim, quam
ipse pro vita nostra vere obiit, signis et notis qui-
busdam, vclut in pictura imitantes, rebus. ipsis τε· ι
novat et instaurat, ac vitm suae consortes praestat.
In sacris namque mysteriissepulturam ejus adum-
hrantes, et mortem annuntiantes, por'ea generamur,
et fiugimur, et excellentissime cum Salvatore co-
alcscimus. Haec enim sunt, per qua: in lpso,utPaur
ascendero in caelum, inquit, tu illic es; si descen-
dero in infernum, ades. Si sumpsero pennas meas
diliculo, et habitavero in extremis maris; etenim
illuc manus tua deducet tne, et tenebit me dextera
tua ". ι coactu quodam admirando et suavi tyran-
nide ad se solum nos trahens, sibique copulans et
astringens. Atque Italic. illam esse vim et necessita-
tem opinor, qua in domum suam ad convivium
compulit,fquos convocavit, cum servo diceret
ι Compelle intrare, ut impleatur domus mea ³⁸.»
Vitam igitur in Christo non tn venturo tantum
sarculo adfuturam, sed in praesenti etiam adesse
sanctis, et secundum illam eos vivere atque ope-
rari, ex his qua: dicta sunt perspicuum fit. unde
autem ita vivere liceat, et quod Paulus ait “, in
novitate vitae ambulare, quid, inquam, (acientibus
Christus ita conjungatur et adhmrescat, aut quo
nomine res appellanda est, deinceps disseremus.
Faciendorum itaque aliud a Deo, aliud a studio
et diligentia nostra aptum est : et illud quidem opus
ejus solius est, hoc nostram quoque contentionem
desiderat, vel potius, a-nohis tantum praestatur
duntaxat, quantum gratiae innititur, nec thesaurum
prodit, nec lucernam jam accensam exstinguit;
ρ ειιιιι scilicet nihil superinducimus, quod vita; ad;
versetur, mortemque progignunt. Huc enim bonum
omne et omnis virtus humana collineat, ne quis
gladium in semetipsum adigat, nec fugiat felicita-
tem, et coronam e capite excutiat; quoniam es-
sentiam ipsam vitze Christus ipsemet praesens, modo
quodam, cui explananda verba non reperiuntur,
atiiiuis nostris serit. Vere enim adest, et principiis
vivendi opem fert, qua: ipsemet adventu suo attu-
lit. Adest autem, non ut primum victu, congressu,
consuetudine nobiscum communicans :sed alia qua-
dam ratione meliore perfectioreque, secundum
quam concorpores, et ejusdem vita; participes, et
memhra illi evadimus, et si quid aliud eodem
pertinet. Quemadmodum enim benignitatem, qua
σύνεστι D impulsus inimicos adeo dilexit, tantisque benefiziis
ιιι-ιιι qua! animo informari aut nominari potest, con-
iunctionem post se relinquit; sic item modus quo
adest et bcnefacit, admiratione dignus, et facienti
mirabilia soli conveniens est. Mortem enim, quam
ipse pro vita nostra vere obiit, signis et notis qui-
busdam, vclut in pictura imitantes, rebus. ipsis τε· ι
novat et instaurat, ac vitm suae consortes praestat.
In sacris namque mysteriissepulturam ejus adum-
hrantes, et mortem annuntiantes, por'ea generamur,
et fiugimur, et excellentissime cum Salvatore co-
alcscimus. Haec enim sunt, per qua: in lpso,utPaur