PG 150, col. 845
Τυχὰς ἐραιὰς συμπαγεῖ πανουργίᾳ,
Ἀλλʼ ἐκκαλύπτειν τὸν τῆς ἐχίδνης γόνον
Ὡς ἐμφανὴς ὡν, ἢ φθαρῇ πᾶς ὁ φθόρος,
7Ἡ γοῦν φυλάζηταί τις ἐκ τῶν δογμάτων,
Διῖ δὲ προθέσθαι καὶ τὸ τῶν ὅλων σέβας
Ὁ πᾶσιν ἴσμεν καὶ φρονοῦσαν, καὶ λόγοις
Τμνοῦσαν ὡς ἄληκτα τὴν Ἐκκλησίαν
Τίκτουσαν, ἐκτρέφουσαν εἰς ὕψος μέγα
Τοὺς παῖδας ἐξαίρουσαν ἀγνὴν μητέρα.
Τοῦτο προτεῖναι τῶν ἐχιδναίων ἔδει,
Ὡς ἂν πρὸς αὐτὸ τὸ συχνὰ βλέπειν ἔχειν,
τ5 τῆς ἐχίδνης μὴ φοβούμεθα βλέβος.
Ἀναιρεθὲν γὰρ οὐκ ἀναιρήσει πάλιν.
Ἀναίρεσις δὲ τοῦ νόθου τὸ γνήσιον,
Καὶ το σταθηρὸν ἐκ μακροῦ τοῦ προσφάτον.
Καὶ μυρίαν πρὶν ἐκτεμὸν ψεύδους πλάνην
ΤΤοῦ πολλάκτς φύντος τε, καὶ τετμημένου.
Τί τοίνυν ἐστὶ τὸ κρατοῦν πάλαι σέβας;
Καὶ τί φρονεῖν ἔγνωμεν ἐκ πρώτου λόγου
Ἐκ τῶν φεραυγῶν πατρικῶν μαθημάτων;
Τ( δʼ ἢ μόνον τρίφωτον εὐσεβεῖν κράτος;
Δίδου δέ μοινόησιν ἡκριβωμένην,
Καὶ γλῶτταν εἰς ἔκφανσιν ἠσφαλισμένην,
Παντουργὲ Χριστὲ τῶν θεηγόρων λόγεν,
Πρὸς οὗσπερ οὐκ εὔτολμος, οὐδʼ ἄττειν ἔφυν.
λὴν τῆς παροάσης, ὡς ὀρᾷς, Λόγε, βλάβης,
φʼ ἦς καθειρχθεὶς εἰς ἀνάγκην τοῦ λέγειν,
Οὐ καρτερῶς ἤνεγκα μὴ ταῦτα γράφειν.
Εἰ γʼ εὐσεβεῖν μοι καὶ γραφῇ λόγων λόγος.
Αόγος δέ μοι πᾶς εὐσεβεῖν πάντα τρόπον.
Σέβας Θεοῦ γὰρ καὶ Θεοῦ βλασφημίαν
Οὐ δεῖ σιωπᾶν ἐντολῇ τοῦ Aεσπότου.
veneno interimere et subito perdere nefas, sed e
contra viperæ prolem notam reddere ut sic om nis
noxa remeveatur, ac dogmstum pernicies evite-
tur. Ante omnia communis religio requiritur,
quam,ut omnes scimus, Ecclesia mseditatur et seraso-
nibus cclebrat et exaltat ut mater sancta, quæ
tiberos suos in altum tollit. Hæc in primis ser-
penti remanstrandum est ut ipsi sæpius oculos
intendentes, viperæ morsusnonmoetuamos. Ubi enim
interemptum malum est, non ultra nocebit; spurii
autem cædes et legitimum et æquum ex recenti dicto
et mendacii labem semper renascentis præcidit.
Quisnamigitur antiquus cultusl Quid ex ptimo ser-
mone, e splendida Patrum doctrina didicimus?
ibi autem fortitudo nisi in triplice luce? Da mihi
igitur intellectum putrum, da linguam elocutioni
paratam, Christe, divinorum sermonum condi-
tor, quos comprehendere et proloqui nsn potis
sum, præter præsentem, ut vides, Verbum, labem
ad pronuntiandum quæ sentio coactus, hæc non
scribere haud potui. Da ergo mihi donum pieta-
tis, sermoni rationem omnibusquevocibus pietatem
indito; Dei etenim timorem et Dei blssphemiam,
jubente Domino, tacere non decet; sed laudare il-
Ium, hanc argumentis refutare oportet. Undique
jam sermones meos pronuntio, ut pius quisque et
Ἀλλʼ ἐκκαλύπτειν τὸν τῆς ἐχίδνης γόνον
Ὡς ἐμφανὴς ὡν, ἢ φθαρῇ πᾶς ὁ φθόρος,
7Ἡ γοῦν φυλάζηταί τις ἐκ τῶν δογμάτων,
Διῖ δὲ προθέσθαι καὶ τὸ τῶν ὅλων σέβας
Ὁ πᾶσιν ἴσμεν καὶ φρονοῦσαν, καὶ λόγοις
Τμνοῦσαν ὡς ἄληκτα τὴν Ἐκκλησίαν
Τίκτουσαν, ἐκτρέφουσαν εἰς ὕψος μέγα
Τοὺς παῖδας ἐξαίρουσαν ἀγνὴν μητέρα.
Τοῦτο προτεῖναι τῶν ἐχιδναίων ἔδει,
Ὡς ἂν πρὸς αὐτὸ τὸ συχνὰ βλέπειν ἔχειν,
τ5 τῆς ἐχίδνης μὴ φοβούμεθα βλέβος.
Ἀναιρεθὲν γὰρ οὐκ ἀναιρήσει πάλιν.
Ἀναίρεσις δὲ τοῦ νόθου τὸ γνήσιον,
Καὶ το σταθηρὸν ἐκ μακροῦ τοῦ προσφάτον.
Καὶ μυρίαν πρὶν ἐκτεμὸν ψεύδους πλάνην
ΤΤοῦ πολλάκτς φύντος τε, καὶ τετμημένου.
Τί τοίνυν ἐστὶ τὸ κρατοῦν πάλαι σέβας;
Καὶ τί φρονεῖν ἔγνωμεν ἐκ πρώτου λόγου
Ἐκ τῶν φεραυγῶν πατρικῶν μαθημάτων;
Τ( δʼ ἢ μόνον τρίφωτον εὐσεβεῖν κράτος;
Δίδου δέ μοινόησιν ἡκριβωμένην,
Καὶ γλῶτταν εἰς ἔκφανσιν ἠσφαλισμένην,
Παντουργὲ Χριστὲ τῶν θεηγόρων λόγεν,
Πρὸς οὗσπερ οὐκ εὔτολμος, οὐδʼ ἄττειν ἔφυν.
λὴν τῆς παροάσης, ὡς ὀρᾷς, Λόγε, βλάβης,
φʼ ἦς καθειρχθεὶς εἰς ἀνάγκην τοῦ λέγειν,
Οὐ καρτερῶς ἤνεγκα μὴ ταῦτα γράφειν.
Εἰ γʼ εὐσεβεῖν μοι καὶ γραφῇ λόγων λόγος.
Αόγος δέ μοι πᾶς εὐσεβεῖν πάντα τρόπον.
Σέβας Θεοῦ γὰρ καὶ Θεοῦ βλασφημίαν
Οὐ δεῖ σιωπᾶν ἐντολῇ τοῦ Aεσπότου.
veneno interimere et subito perdere nefas, sed e
contra viperæ prolem notam reddere ut sic om nis
noxa remeveatur, ac dogmstum pernicies evite-
tur. Ante omnia communis religio requiritur,
quam,ut omnes scimus, Ecclesia mseditatur et seraso-
nibus cclebrat et exaltat ut mater sancta, quæ
tiberos suos in altum tollit. Hæc in primis ser-
penti remanstrandum est ut ipsi sæpius oculos
intendentes, viperæ morsusnonmoetuamos. Ubi enim
interemptum malum est, non ultra nocebit; spurii
autem cædes et legitimum et æquum ex recenti dicto
et mendacii labem semper renascentis præcidit.
Quisnamigitur antiquus cultusl Quid ex ptimo ser-
mone, e splendida Patrum doctrina didicimus?
ibi autem fortitudo nisi in triplice luce? Da mihi
igitur intellectum putrum, da linguam elocutioni
paratam, Christe, divinorum sermonum condi-
tor, quos comprehendere et proloqui nsn potis
sum, præter præsentem, ut vides, Verbum, labem
ad pronuntiandum quæ sentio coactus, hæc non
scribere haud potui. Da ergo mihi donum pieta-
tis, sermoni rationem omnibusquevocibus pietatem
indito; Dei etenim timorem et Dei blssphemiam,
jubente Domino, tacere non decet; sed laudare il-
Ium, hanc argumentis refutare oportet. Undique
jam sermones meos pronuntio, ut pius quisque et