PG 150, col. 863
κινούμενον ἐδημιούργησας σῶμα, ψυχὴν ἕχον τὴν Α πον ἄκτιστον. κοινωνεῖς τοῖς Μονοθελήταις. EE γὰρ
καί⁵ μαθητὴς κορυφαῖος. Ἀλλ’ ούκ εἰς τέλος ἐπι-
λησθήσεται ὁ πτωχός. Πτωχοὶ γάρ ἐγεννήθημεν καὶ
τῆς θείας χάριτος ἐπιδεεῖς, εῖπερ ποτὲ διὰ τὰς
πολλὰς ἡμῶν ἁμαρτίας. Ἀκουσον οῦν. α’. Ἐν τῷ
λέγειν σέ θεότητας ἀπείρους ἀπειράκις, κοινωνεῖς
πᾶσι τοῖς Ἕλλησι. β’. Ἐν τῷ λέγειν σε δύο θεότη-
τας, ἐρατὴν καὶ ἀόρατον, ληπτὴν καὶ ἄληπτον, κοι-
νωνεῖς τῷ Πλάτωνι, τῷ λέγοντι δύο θεοὺς, ῥητὸν καὶ
ἄρρητον, ὁρατὸν καὶ ἀόρατον. γ’. Ἐν τῷ λέγειν σε
δύο θεότητας, μεθεκτὴν καὶ ἀμέθεκτον, κοινωνεῖς
τοῖς Μανιχαίοις, τοῖς λέγουσι δύο θεότητας , ἀγαθὴν
καὶ πονηράν. δ’. Ἑν τῷ λέγειν σε τέσσαρά τινα ἐπὶ
τῆς θεότητος, Πατέρα, Υίὺν, Πνεῦμα, ἐνέργειαν,
κοινωνεῖς τῷ Πυθαγόρᾳ, τῷ λέγοντι καὶ δοξάζοντι
θεὸν τά τέσσαρα, καὶ τὴν τετρακτὺν παγάν ἀεν-
νάου φύσεως λέγοντι. ε’. Ἐν τῷ λέγειν σε τὸν ἄν·
θρωπον ἄκτιστον, ἄναρχον, καὶ ἀτελεύτητον, κοινω-
νεῖς Ἀριστοτέλει, τῷ λέγοντι τὸν κόσμον ἄναρχον
εἶναι, καὶ ἀτελεύτητον. ς’. Ἐν τῷ διαιρεῖν σε τὴν
μίαν ’Θεότητα είς ὑπερκειμένην καὶ ὑφειμένην,
κοινωνεῖς Ἀρείῳ τῷ ἄφρονι, τῷ λέγοντι τὴν ὀμό-
τιμον ἀρχῆν τῆς μιᾶς καὶ ἰσοτίμου θεότητος είς δι-
αιρέσεις ὑπερκειμένας καὶ ὑφειμένοις. ζ’. Ἐν τῷ
λαμϐάνειν σε πάσας τὰς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείας
εἱς τὴν ἐνέργειαν τὴν ύφειφέμην θεότητα, καὶ τὸ
Πνεῦμα ποιεῖι ἀνενέργητον ὡς κτίσμα, κοινωνεῖς
τῷ Πνευ;.τ.ατομάχῳ Μακεδονίῳ, τῷ λέγοντι το πανά-
γιον Πνεῦμα κτίσμα ῲνενέρείητον δοῦλον. ίσοδύνα-
μον τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Υἱῷ. η’. Ἐν τῷ τά ἀνόμοια
εἰσάγειν ἐν τῇ θεότητι, τῇ ἁπλῇ καὶ μιᾷ, καὶ ἐνιαία
τὸ ἀόρατον, καὶ ὁρατὸν, το ληπτὸν καὶ ἄληπτον, τὸ
μεθεκτὸν καὶ ἀμέθεκτον, το μεῖζον καὶ ἔλαττον,
κοινωνεῖς Εύνομίῳ, τῷ λέγοντι τὸν ἕνα τῆς Τριάδος
Χριστὸν τὸν Κύριον ἀνόμοιον τῷ Πατρί. θ’. Ἐν τῷ
συναιρεῖν, καὶ συναλείφειν τά ξτρία πρόσωπα τῆς
Θεὸτητος είς ἓν, κα)⁸ λέγειν ἐξ αὐτῶν τὴν ἐνέργειαν,
κοινωνεῖς τῷ Σαϐελλίῳ, τῷ συναλείφοντι τά τρία
πρόσωπα Πατρὸς, Υἰοῦ, καὶ Πνεύματος είς ἓν πρό-
σωπον ἀσεϐῶς. ι’. Ἑντῴ λέγειν μείζονα καὶ ἐλάτ-
τονα θεότητα πρωτην καὶ δευτέραν, κοινωνεῖς
Ἀπολλιναρίῳ, τῷ καταριθμοῦντι τὴν ἀδιαίρετον καὶ
ἀσύγχυτον εἰς πρῶτον, καὶ δεύτερον, καὶ τρίτον D γάρ ὡς καὶ ἐν ἄλλοις · ἁλλόῦν οὐκ είς τέλος ιῑιγκατα⁶
πρζσωτιον μεῖζον, ἔλαττον, καὶ ἔτι ἔλαττον. ια’. Ἐν
τῷ ποιεῖν σε τὸν Θεὸν σύνθετον, ἐξ ἐναντίων τινῶν
ὁρατῶν, καὶ ἀοράτων, ληπτῶν καὶ ἀλήπτων, μεθε-
κτιῖιν καὶ άμεθέκτων, μειζόνων καὶ ἐλαττόνων, κοι-
νωνεῖς Παύλῳ τῷ Σαμοσατεῖ, τῷ λέγοντι τὸν Θεὸν
σύνθετον. ιβ’. Ἑν τῷ λέγειν σε μὴ λαϐεῖν τὴν τοῦ
Θεοῦ Ἐκκλησίαν ἐπὶ τῆς σαρκῶσεως τοῦ Χριστοῦ
τελείαν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς θεολογίας, ἀλλά νῦν ἐπὶ
σοῦ, κοινωνεῖς τῷ Μάνεντι, τῷ λέγοντι ἑαυτὸν πα-
ράκλητον. Εἰ γὰρ Χριστοῦ εαρκωθέντος οὐκ ἐλάϐο-
μεν δι’ αὑτοῦ τελείαν τὴν γνῶσιν τῆς θεολογίας,
ἀλλὰ νῦν ἐπὶ σοῦ, φαίνεται λοιπὸν τὶν ἕνα τῆς
Τριάδος εἷναί σε τὸν παράκλητον, καὶ τὸ ἐλλεῖπον
τῷ Υίῲ ἀναπληρῶσαι. ιγ’. Ἑν τῶ λέγειν τὸν ἄνθρω-
καί⁵ μαθητὴς κορυφαῖος. Ἀλλ’ ούκ εἰς τέλος ἐπι-
λησθήσεται ὁ πτωχός. Πτωχοὶ γάρ ἐγεννήθημεν καὶ
τῆς θείας χάριτος ἐπιδεεῖς, εῖπερ ποτὲ διὰ τὰς
πολλὰς ἡμῶν ἁμαρτίας. Ἀκουσον οῦν. α’. Ἐν τῷ
λέγειν σέ θεότητας ἀπείρους ἀπειράκις, κοινωνεῖς
πᾶσι τοῖς Ἕλλησι. β’. Ἐν τῷ λέγειν σε δύο θεότη-
τας, ἐρατὴν καὶ ἀόρατον, ληπτὴν καὶ ἄληπτον, κοι-
νωνεῖς τῷ Πλάτωνι, τῷ λέγοντι δύο θεοὺς, ῥητὸν καὶ
ἄρρητον, ὁρατὸν καὶ ἀόρατον. γ’. Ἐν τῷ λέγειν σε
δύο θεότητας, μεθεκτὴν καὶ ἀμέθεκτον, κοινωνεῖς
τοῖς Μανιχαίοις, τοῖς λέγουσι δύο θεότητας , ἀγαθὴν
καὶ πονηράν. δ’. Ἑν τῷ λέγειν σε τέσσαρά τινα ἐπὶ
τῆς θεότητος, Πατέρα, Υίὺν, Πνεῦμα, ἐνέργειαν,
κοινωνεῖς τῷ Πυθαγόρᾳ, τῷ λέγοντι καὶ δοξάζοντι
θεὸν τά τέσσαρα, καὶ τὴν τετρακτὺν παγάν ἀεν-
νάου φύσεως λέγοντι. ε’. Ἐν τῷ λέγειν σε τὸν ἄν·
θρωπον ἄκτιστον, ἄναρχον, καὶ ἀτελεύτητον, κοινω-
νεῖς Ἀριστοτέλει, τῷ λέγοντι τὸν κόσμον ἄναρχον
εἶναι, καὶ ἀτελεύτητον. ς’. Ἐν τῷ διαιρεῖν σε τὴν
μίαν ’Θεότητα είς ὑπερκειμένην καὶ ὑφειμένην,
κοινωνεῖς Ἀρείῳ τῷ ἄφρονι, τῷ λέγοντι τὴν ὀμό-
τιμον ἀρχῆν τῆς μιᾶς καὶ ἰσοτίμου θεότητος είς δι-
αιρέσεις ὑπερκειμένας καὶ ὑφειμένοις. ζ’. Ἐν τῷ
λαμϐάνειν σε πάσας τὰς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείας
εἱς τὴν ἐνέργειαν τὴν ύφειφέμην θεότητα, καὶ τὸ
Πνεῦμα ποιεῖι ἀνενέργητον ὡς κτίσμα, κοινωνεῖς
τῷ Πνευ;.τ.ατομάχῳ Μακεδονίῳ, τῷ λέγοντι το πανά-
γιον Πνεῦμα κτίσμα ῲνενέρείητον δοῦλον. ίσοδύνα-
μον τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Υἱῷ. η’. Ἐν τῷ τά ἀνόμοια
εἰσάγειν ἐν τῇ θεότητι, τῇ ἁπλῇ καὶ μιᾷ, καὶ ἐνιαία
τὸ ἀόρατον, καὶ ὁρατὸν, το ληπτὸν καὶ ἄληπτον, τὸ
μεθεκτὸν καὶ ἀμέθεκτον, το μεῖζον καὶ ἔλαττον,
κοινωνεῖς Εύνομίῳ, τῷ λέγοντι τὸν ἕνα τῆς Τριάδος
Χριστὸν τὸν Κύριον ἀνόμοιον τῷ Πατρί. θ’. Ἐν τῷ
συναιρεῖν, καὶ συναλείφειν τά ξτρία πρόσωπα τῆς
Θεὸτητος είς ἓν, κα)⁸ λέγειν ἐξ αὐτῶν τὴν ἐνέργειαν,
κοινωνεῖς τῷ Σαϐελλίῳ, τῷ συναλείφοντι τά τρία
πρόσωπα Πατρὸς, Υἰοῦ, καὶ Πνεύματος είς ἓν πρό-
σωπον ἀσεϐῶς. ι’. Ἑντῴ λέγειν μείζονα καὶ ἐλάτ-
τονα θεότητα πρωτην καὶ δευτέραν, κοινωνεῖς
Ἀπολλιναρίῳ, τῷ καταριθμοῦντι τὴν ἀδιαίρετον καὶ
ἀσύγχυτον εἰς πρῶτον, καὶ δεύτερον, καὶ τρίτον D γάρ ὡς καὶ ἐν ἄλλοις · ἁλλόῦν οὐκ είς τέλος ιῑιγκατα⁶
πρζσωτιον μεῖζον, ἔλαττον, καὶ ἔτι ἔλαττον. ια’. Ἐν
τῷ ποιεῖν σε τὸν Θεὸν σύνθετον, ἐξ ἐναντίων τινῶν
ὁρατῶν, καὶ ἀοράτων, ληπτῶν καὶ ἀλήπτων, μεθε-
κτιῖιν καὶ άμεθέκτων, μειζόνων καὶ ἐλαττόνων, κοι-
νωνεῖς Παύλῳ τῷ Σαμοσατεῖ, τῷ λέγοντι τὸν Θεὸν
σύνθετον. ιβ’. Ἑν τῷ λέγειν σε μὴ λαϐεῖν τὴν τοῦ
Θεοῦ Ἐκκλησίαν ἐπὶ τῆς σαρκῶσεως τοῦ Χριστοῦ
τελείαν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς θεολογίας, ἀλλά νῦν ἐπὶ
σοῦ, κοινωνεῖς τῷ Μάνεντι, τῷ λέγοντι ἑαυτὸν πα-
ράκλητον. Εἰ γὰρ Χριστοῦ εαρκωθέντος οὐκ ἐλάϐο-
μεν δι’ αὑτοῦ τελείαν τὴν γνῶσιν τῆς θεολογίας,
ἀλλὰ νῦν ἐπὶ σοῦ, φαίνεται λοιπὸν τὶν ἕνα τῆς
Τριάδος εἷναί σε τὸν παράκλητον, καὶ τὸ ἐλλεῖπον
τῷ Υίῲ ἀναπληρῶσαι. ιγ’. Ἑν τῶ λέγειν τὸν ἄνθρω-