PG 159, col. 1036
πάλιν δρχόμενον ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι
τὴν οἰκουμένην ’ καί τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὁμοούσιον καί
ὀμόθρονον τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἰῷ διαρρήδην πιστεύοι
μεν, τὺ τοῖς προφήταις λαλῆσαν ’ καὶ μίαν Ἐκκὶη-
σίαν καὶ ἓν βάπτισμα εὐσεσὼς ὁμολογοῦμεν ἁναφον·
δὸν, καὶ τὴν τῶν νεκρῶν ἐξανάστασιν πᾶσι μεταλοε
φώνως κηρύττομεν. Τίνα οὖν ἐξαλλαγὴν τούτου
ἡμεῖς ὲποιήσαμεν; ποία ἀπάτη ἐν τούτῳς Ὄντως
γε οὐδεμία. Οὐκ ἔδει οὖν σε σοφδν ἄνδρα ὄντα
τοιαῦτα ληρώδη φθέγγεσθαι ῥήματα, ὲν οἷς καί
νήπια ἄν σε αἰσχρῶς κατεγέλασαν. Ὀτι δὲ προσέ-
Ιηκαν οἰ Λατῖνοι τὴν, Ἐκ τοῦ me, φωνὴν, σα-
φηνίσαντες ὲν τῷ ἰερῷ Συμὸὁλῳ, λέγεις ἐναλλαγὴν.
ἡμεῖς μετὰ μικρὸν, ὅπου καὶ σὺ περὶ τῆς δόξῃς
φήσεις, σαφηνίσομεν πάνυ καλῶς, εἰ εὐσεϐής ἐστιν
ἡ φωνὴ,ἢ οὗ · καὶ εἰ μὲν οὐ δεῖξομεν αὐτὴν εὐσεϐῆ,
εὖ σοι εἴρηται ταῦτα, καὶ τὰς ἀρὰς δεῖ Λατίνους
ἔχειν τοὺς τὸ Σύμϐολον ὲναλλάξαντας ’ εἰ δ’ εὐσεϐῆ
ταύτην διατρανώσομεν, τότε τοὺς Λατίνους anew;
μὲν τῶν ἀρῶν καὶ τοῦ ἁναθέματος ἐξ ἀνάγκης
δείξομεν, πρὸς δέ σε καὶ τὴν σὴν κεφαλὴν τὰς ἀρὰς
καὶ¹ τὰ ἀναθέματα πάντα ἐπιστραφέντα τοῖς ἐχί-
φροσιν ἐπιδείξομεν. Νῦν δὲ κατοπτεύσωμεν περιι-
τέρω.
ΕΦΕΣ.
Ἐπὶ τούτοις καὶ διὰ συλλογισμῶν ἁναντιρῤἡτων
παρέστησα τὴν τῶν ἐμῶν λόγων ἀνάγκην, miti);
ἀδύνατον ἄλλως ἐκληφθῆναι τοὺς ὅρους,ῆ ὼςὲγὼ
τούτους ὲξηγούμην τε καὶ ἐλάμϐανον.
ΔΠΟΛ.
Φάσκονται οἰ συλλογισμοί σου καί. ἠ αὐτῶν ὲν τοῖς
Ιίραγματικοῖς δύναμις* πάντας γάρ σοι ἑνὶ λόγῳῦ
τῆς ἁγίαςΣοιὸίνης κα ρδινάλις Ἰουλιανὸς ὁ ¹σοιρὼτιιτὸς
τε καὶ ἁγιώτατος ὡς ἰστὸν ἀράχνης διέλυσε. κε’·-
λαμπρότερον τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων ἀπέδειξεν. ὡς
οὐκ ἐστι προσθήκη ή, ἑκ τοῦ Υἱοῦ, φωνὴ. ἡ ὲν τῷ
ἰερῷ Συμὸὁλῳ τεθεῖσα, ἀλλ’ ἀνάπτυξις καὶ σαφή-
νεια· καὶ ἔξεστι τῇ Ἐκκλησία διηνεκῶς τὴν ἀλή-
θειαν ἐξηγεῖσθαι, καὶ προσθεῖναι ὅπου ἂν βούλοιτο.
εἰ μόνον τὸ προστεθὲν ἀληθὲς εἴη ο ὅταν γὰρ ἀλη-
θὲς τὸ προστεθὲν εἴη, οὐ προσθήκη, ἀλλ’ ὲξήγητις
αὐτὸ καὶ φανέρωσις τοῦ κειμένου εἶναι ὁμολεγείται·
ὅταν δὲ τούναντίον, τότε προσθήκη καὶ λέγεις’ ἂν
καὶ κηρύττοιτο.
“ ΕΦΕΣ.
Ὠς δ’ ἑωρῶμεν τοὺς Λατίνους σαφῶς ἢδη παρι-
γυμνώσαντας εν ταῖς πρὸς ἡμᾶς διαλέξεσιν, ὡς ο)
πρὸς ἀλήθειαν αὐτοῖς ὁ σκοπὸς, οὐδὲ τὸ ταύτην
εὑρεθῆναι διὰ σπουδῆς τίθενται, μόνον δὲ γε ἐτ
δόξαι τι λέγειν, καὶ τὰς ἀκοὰς τῶν οἰκείων προκα-
τασχεῖν ο ἔργον τε ἀπαραίτητον εἶχον αὐτοὶ λύειν
τὰς συνελεύσεις, ἵνα λέγοντες ὕστεροι δοκῶσιν
ἅπαντα λύειν τὰ παρ’ ἡμῶν λεγόμενα.
ΛΠΟΔ.
,εεδρας μὲν τοὺς Λατίνους σαφέστατα τοὺς σοὺς
τὴν οἰκουμένην ’ καί τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὁμοούσιον καί
ὀμόθρονον τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἰῷ διαρρήδην πιστεύοι
μεν, τὺ τοῖς προφήταις λαλῆσαν ’ καὶ μίαν Ἐκκὶη-
σίαν καὶ ἓν βάπτισμα εὐσεσὼς ὁμολογοῦμεν ἁναφον·
δὸν, καὶ τὴν τῶν νεκρῶν ἐξανάστασιν πᾶσι μεταλοε
φώνως κηρύττομεν. Τίνα οὖν ἐξαλλαγὴν τούτου
ἡμεῖς ὲποιήσαμεν; ποία ἀπάτη ἐν τούτῳς Ὄντως
γε οὐδεμία. Οὐκ ἔδει οὖν σε σοφδν ἄνδρα ὄντα
τοιαῦτα ληρώδη φθέγγεσθαι ῥήματα, ὲν οἷς καί
νήπια ἄν σε αἰσχρῶς κατεγέλασαν. Ὀτι δὲ προσέ-
Ιηκαν οἰ Λατῖνοι τὴν, Ἐκ τοῦ me, φωνὴν, σα-
φηνίσαντες ὲν τῷ ἰερῷ Συμὸὁλῳ, λέγεις ἐναλλαγὴν.
ἡμεῖς μετὰ μικρὸν, ὅπου καὶ σὺ περὶ τῆς δόξῃς
φήσεις, σαφηνίσομεν πάνυ καλῶς, εἰ εὐσεϐής ἐστιν
ἡ φωνὴ,ἢ οὗ · καὶ εἰ μὲν οὐ δεῖξομεν αὐτὴν εὐσεϐῆ,
εὖ σοι εἴρηται ταῦτα, καὶ τὰς ἀρὰς δεῖ Λατίνους
ἔχειν τοὺς τὸ Σύμϐολον ὲναλλάξαντας ’ εἰ δ’ εὐσεϐῆ
ταύτην διατρανώσομεν, τότε τοὺς Λατίνους anew;
μὲν τῶν ἀρῶν καὶ τοῦ ἁναθέματος ἐξ ἀνάγκης
δείξομεν, πρὸς δέ σε καὶ τὴν σὴν κεφαλὴν τὰς ἀρὰς
καὶ¹ τὰ ἀναθέματα πάντα ἐπιστραφέντα τοῖς ἐχί-
φροσιν ἐπιδείξομεν. Νῦν δὲ κατοπτεύσωμεν περιι-
τέρω.
ΕΦΕΣ.
Ἐπὶ τούτοις καὶ διὰ συλλογισμῶν ἁναντιρῤἡτων
παρέστησα τὴν τῶν ἐμῶν λόγων ἀνάγκην, miti);
ἀδύνατον ἄλλως ἐκληφθῆναι τοὺς ὅρους,ῆ ὼςὲγὼ
τούτους ὲξηγούμην τε καὶ ἐλάμϐανον.
ΔΠΟΛ.
Φάσκονται οἰ συλλογισμοί σου καί. ἠ αὐτῶν ὲν τοῖς
Ιίραγματικοῖς δύναμις* πάντας γάρ σοι ἑνὶ λόγῳῦ
τῆς ἁγίαςΣοιὸίνης κα ρδινάλις Ἰουλιανὸς ὁ ¹σοιρὼτιιτὸς
τε καὶ ἁγιώτατος ὡς ἰστὸν ἀράχνης διέλυσε. κε’·-
λαμπρότερον τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων ἀπέδειξεν. ὡς
οὐκ ἐστι προσθήκη ή, ἑκ τοῦ Υἱοῦ, φωνὴ. ἡ ὲν τῷ
ἰερῷ Συμὸὁλῳ τεθεῖσα, ἀλλ’ ἀνάπτυξις καὶ σαφή-
νεια· καὶ ἔξεστι τῇ Ἐκκλησία διηνεκῶς τὴν ἀλή-
θειαν ἐξηγεῖσθαι, καὶ προσθεῖναι ὅπου ἂν βούλοιτο.
εἰ μόνον τὸ προστεθὲν ἀληθὲς εἴη ο ὅταν γὰρ ἀλη-
θὲς τὸ προστεθὲν εἴη, οὐ προσθήκη, ἀλλ’ ὲξήγητις
αὐτὸ καὶ φανέρωσις τοῦ κειμένου εἶναι ὁμολεγείται·
ὅταν δὲ τούναντίον, τότε προσθήκη καὶ λέγεις’ ἂν
καὶ κηρύττοιτο.
“ ΕΦΕΣ.
Ὠς δ’ ἑωρῶμεν τοὺς Λατίνους σαφῶς ἢδη παρι-
γυμνώσαντας εν ταῖς πρὸς ἡμᾶς διαλέξεσιν, ὡς ο)
πρὸς ἀλήθειαν αὐτοῖς ὁ σκοπὸς, οὐδὲ τὸ ταύτην
εὑρεθῆναι διὰ σπουδῆς τίθενται, μόνον δὲ γε ἐτ
δόξαι τι λέγειν, καὶ τὰς ἀκοὰς τῶν οἰκείων προκα-
τασχεῖν ο ἔργον τε ἀπαραίτητον εἶχον αὐτοὶ λύειν
τὰς συνελεύσεις, ἵνα λέγοντες ὕστεροι δοκῶσιν
ἅπαντα λύειν τὰ παρ’ ἡμῶν λεγόμενα.
ΛΠΟΔ.
,εεδρας μὲν τοὺς Λατίνους σαφέστατα τοὺς σοὺς