PG 159, col. 1048
τος παραστῆσαι. Οὐ γὰρ ἡθελον οἱ ἱεροὶ ἄνδρες ἐκείο
νοι διὰ δυτικῶν διδασκάλοιν τδ δόγμα τοῦτο συστῆσαι,
ἀλλ’ ἐξ ἀνατολικῶν Πατέρων , ἵνα μὴ ἔχητε τούνανο
τίον εἰπεῖν, ὅπερ καὶ γέγονε. Σὺ δὲ τὴν ἀλήθειαν μὴ
δυνάμενος φέρειν , διεφθαρμένα τε καὶ νενοθευμένα
τὰ τῶν διδασκάλων ἐκάλεις βιϐλία ο ὅτε καὶ μῶμος
προσετρίϐη σοι μέγας παρὰ τῆς συνόδου ἁπάσης λέ-
γοντι οὕτως’ καὶ μάλιστα οί τῆς ἐνδοτέρας Φραγκῐας
ἡγούμενοι ἀκούσαντες, ὅτι τὰ τῶν ἀνατολικῶν διδα-
σκάλων βιϐλία διεφθαρμένα ἀποκαλεῖς, μεγάλῃ φωνῇ
ἐξεϐόησαν · Αίρετικδς οὗτός ἐστιν ό κατάρατος · aim-
νίως ἀφορισθήτω · τοὺς διδασκάλους γὰρ ἀποσείεται °
καὶ εί τοῖς αὐτοῦ διδασκάλοις τοῖςνάνατολικοῖς οὐ
¹ιὲισιιεὺει. τί ἂν εῐποι περὶ τῶν δυτικῶν τε καὶ ἡμε-
τέρωνς Ὅθεν συγχύσεως γενομένης ἀνέστητε μηδὲν
ἄλλο πράξαντες. Τῇ δὲ ἐφεξῆς συνελεύσει ἐν τοῖς τοῦ
μεγάλου Κυρίλλου ῥητοῖς τὸν λόγον ποιησαμένων
ἐκείνων , παντελῶς ἠρνήσω τὸν ἆγιον οὕτω λέγοντα.
ιὈ δὲ Ἰωάννης τδν Ἐπιφάνιον ἔφερε συνηγοροῦντα
Κυρίλλῳ · καὶ αὐτὰ νενοθευμένα ἐκάλεσας. Εἶτα
ἀναγκασθεὶς ὁ βαθὺς ἐκεῖνος καὶ ὑψηλὸς θεολόγος,
τοῦ μεγάλου Βασιλείου ῥητὸν άπὸ τῶν κατ’ Εὑνομίου
προσέφερε , συνηγοροῦν τοῖς πρότερον ἐνεχθεῖσι· σὺ
δὲ καὶ τοῦτο νενοθευμένον ἐκάλεσας ο καὶ πάσας τὰς
προενεχθείσας βίϐλους διεφθαρμένας ἀποκαλῶν, μω·
ρία ἐνομίσθης τοῖς πᾶσιν · ὅτε καὶ,τὸν ὑποτακτικὸν
τοῦ Νικομηδείας ἀπεστείλατε τδ βιϐλίον κομίσαι τοῦ
ἱεροῦ ῐῑασιλείου, τὸ τὴν ῥῆσιν ἔχον τοιάνδε ο Τίς γὰρ
ἀνάγκη, καὶ τὰ ἑξῆς. Κάκεῖνος οὗν τῇ κακίᾳ. κινού-
μενος, ἢ καὶ παρ’ ὑμῶν κινηθεὶς ἠϐουλήθη τὴν άλή·
θειαν κρύψαι · καὶ λαϐὼν ἀνὰ χεῖρας τὴν βίϐλον, καὶ
ἐλθὼν ἐπὶ τὸ θυρίδιον , ᾠκονόμησε τὸ ῥητὸν ames.
σαι. Καὶ στήσας τὸ φύλλον ὃ τὸ ῥητὸν εἶχεν,,άπῆλθε
λαϐεῖν τὸ σιδήριον τοῦ ἀπαλεῖψαι αὑτό. Τὸ δέ τῆς
ἀληθείας Πνεῦμαρὺκ ἠθέλησε τοῦτο γενέσθαι, ἴνα
μὴ σϐεσθῇ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ πνέει ἀέρα, ό δὲ άὴρ
τρέπει τδ φύλλον τὸ ῥητὸν ἔχον, καὶ ἕτερον ἵστησιν ο
ἐκεῖνος τῇ σπουδῇ ἐκκόπτει ἕτερον ἀνθ’ ἐτέρου. Λα-
ϐὼν οὖν ea βιϐλίον, καὶ σπουδαίως ἐν τῇ συνόδῳ ἐλ-
θὼν, ἦρχετο μετὰ θάρσους τοὺς Λατίνους νικῆσαι.
’Δνοίξας δὲ τὸ βιϐλίον ό πατὴρ αὑτοῦ , καὶ ἰδὼν ἔτι
τδ ῥητὸν ὑγιὲς ὑπάρχον, στρεϐλῷ τῷ ὀφθαλμῷ τῷ
ὑποτακτικῷ exstat“, ἐδείκνυεν· ὃς μετὰ δέους
ἐϐόησενο Ei; τὴν εὐχήν σου, Κύριε, ἔκοψα αὐτὸ,
πῶς δέ καὶ πάλιν ὑγιές ἐστιν, ἀπορῶ. Οὕτως οὖν
τοῦ ῥητοῦ ὑγιοῦς εὑρεθέντος ἀνεχωρήσατε · καὶ νῦν
οὐκ αἰσχύνῃ λέγων , ὄτι ήλεγξας τὸ ἄτοπον τῆς τῶν
Λατίνων δόξηςς Ἔδει οὖν σε αἰσχύνεσθαι ταῦτα λέ-
γοντα ⁸ οὐ γὰρ πρὸς ἀμαθεῖς ἢ είς τὴν ἄοικον ταῦτα
ἐπέστελλες, ὅπως μὴ ἐντύχωσι τοῖς εἰδόσι · τά Il ρα-
κτικᾶι γὰρ δεικνύουσι τὴν ἀλήθειαν, ὅτι οὐδὲν ἄλλο
ἐϐόας, ἢ Ἀπόκρυφόν ἐστι τὸ προκομισθέν βιϐλίον.
Ἐφε ρον τοῦ Κυρίλλου ῥητὸν, διεφθαρμένον ἐκάλεις ·
ἐκόμιζον τοῦ Βλσιλείου, νενοθευμένον ὑπάρχειν ἐλε-
νοι διὰ δυτικῶν διδασκάλοιν τδ δόγμα τοῦτο συστῆσαι,
ἀλλ’ ἐξ ἀνατολικῶν Πατέρων , ἵνα μὴ ἔχητε τούνανο
τίον εἰπεῖν, ὅπερ καὶ γέγονε. Σὺ δὲ τὴν ἀλήθειαν μὴ
δυνάμενος φέρειν , διεφθαρμένα τε καὶ νενοθευμένα
τὰ τῶν διδασκάλων ἐκάλεις βιϐλία ο ὅτε καὶ μῶμος
προσετρίϐη σοι μέγας παρὰ τῆς συνόδου ἁπάσης λέ-
γοντι οὕτως’ καὶ μάλιστα οί τῆς ἐνδοτέρας Φραγκῐας
ἡγούμενοι ἀκούσαντες, ὅτι τὰ τῶν ἀνατολικῶν διδα-
σκάλων βιϐλία διεφθαρμένα ἀποκαλεῖς, μεγάλῃ φωνῇ
ἐξεϐόησαν · Αίρετικδς οὗτός ἐστιν ό κατάρατος · aim-
νίως ἀφορισθήτω · τοὺς διδασκάλους γὰρ ἀποσείεται °
καὶ εί τοῖς αὐτοῦ διδασκάλοις τοῖςνάνατολικοῖς οὐ
¹ιὲισιιεὺει. τί ἂν εῐποι περὶ τῶν δυτικῶν τε καὶ ἡμε-
τέρωνς Ὅθεν συγχύσεως γενομένης ἀνέστητε μηδὲν
ἄλλο πράξαντες. Τῇ δὲ ἐφεξῆς συνελεύσει ἐν τοῖς τοῦ
μεγάλου Κυρίλλου ῥητοῖς τὸν λόγον ποιησαμένων
ἐκείνων , παντελῶς ἠρνήσω τὸν ἆγιον οὕτω λέγοντα.
ιὈ δὲ Ἰωάννης τδν Ἐπιφάνιον ἔφερε συνηγοροῦντα
Κυρίλλῳ · καὶ αὐτὰ νενοθευμένα ἐκάλεσας. Εἶτα
ἀναγκασθεὶς ὁ βαθὺς ἐκεῖνος καὶ ὑψηλὸς θεολόγος,
τοῦ μεγάλου Βασιλείου ῥητὸν άπὸ τῶν κατ’ Εὑνομίου
προσέφερε , συνηγοροῦν τοῖς πρότερον ἐνεχθεῖσι· σὺ
δὲ καὶ τοῦτο νενοθευμένον ἐκάλεσας ο καὶ πάσας τὰς
προενεχθείσας βίϐλους διεφθαρμένας ἀποκαλῶν, μω·
ρία ἐνομίσθης τοῖς πᾶσιν · ὅτε καὶ,τὸν ὑποτακτικὸν
τοῦ Νικομηδείας ἀπεστείλατε τδ βιϐλίον κομίσαι τοῦ
ἱεροῦ ῐῑασιλείου, τὸ τὴν ῥῆσιν ἔχον τοιάνδε ο Τίς γὰρ
ἀνάγκη, καὶ τὰ ἑξῆς. Κάκεῖνος οὗν τῇ κακίᾳ. κινού-
μενος, ἢ καὶ παρ’ ὑμῶν κινηθεὶς ἠϐουλήθη τὴν άλή·
θειαν κρύψαι · καὶ λαϐὼν ἀνὰ χεῖρας τὴν βίϐλον, καὶ
ἐλθὼν ἐπὶ τὸ θυρίδιον , ᾠκονόμησε τὸ ῥητὸν ames.
σαι. Καὶ στήσας τὸ φύλλον ὃ τὸ ῥητὸν εἶχεν,,άπῆλθε
λαϐεῖν τὸ σιδήριον τοῦ ἀπαλεῖψαι αὑτό. Τὸ δέ τῆς
ἀληθείας Πνεῦμαρὺκ ἠθέλησε τοῦτο γενέσθαι, ἴνα
μὴ σϐεσθῇ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ πνέει ἀέρα, ό δὲ άὴρ
τρέπει τδ φύλλον τὸ ῥητὸν ἔχον, καὶ ἕτερον ἵστησιν ο
ἐκεῖνος τῇ σπουδῇ ἐκκόπτει ἕτερον ἀνθ’ ἐτέρου. Λα-
ϐὼν οὖν ea βιϐλίον, καὶ σπουδαίως ἐν τῇ συνόδῳ ἐλ-
θὼν, ἦρχετο μετὰ θάρσους τοὺς Λατίνους νικῆσαι.
’Δνοίξας δὲ τὸ βιϐλίον ό πατὴρ αὑτοῦ , καὶ ἰδὼν ἔτι
τδ ῥητὸν ὑγιὲς ὑπάρχον, στρεϐλῷ τῷ ὀφθαλμῷ τῷ
ὑποτακτικῷ exstat“, ἐδείκνυεν· ὃς μετὰ δέους
ἐϐόησενο Ei; τὴν εὐχήν σου, Κύριε, ἔκοψα αὐτὸ,
πῶς δέ καὶ πάλιν ὑγιές ἐστιν, ἀπορῶ. Οὕτως οὖν
τοῦ ῥητοῦ ὑγιοῦς εὑρεθέντος ἀνεχωρήσατε · καὶ νῦν
οὐκ αἰσχύνῃ λέγων , ὄτι ήλεγξας τὸ ἄτοπον τῆς τῶν
Λατίνων δόξηςς Ἔδει οὖν σε αἰσχύνεσθαι ταῦτα λέ-
γοντα ⁸ οὐ γὰρ πρὸς ἀμαθεῖς ἢ είς τὴν ἄοικον ταῦτα
ἐπέστελλες, ὅπως μὴ ἐντύχωσι τοῖς εἰδόσι · τά Il ρα-
κτικᾶι γὰρ δεικνύουσι τὴν ἀλήθειαν, ὅτι οὐδὲν ἄλλο
ἐϐόας, ἢ Ἀπόκρυφόν ἐστι τὸ προκομισθέν βιϐλίον.
Ἐφε ρον τοῦ Κυρίλλου ῥητὸν, διεφθαρμένον ἐκάλεις ·
ἐκόμιζον τοῦ Βλσιλείου, νενοθευμένον ὑπάρχειν ἐλε-