PG 159, col. 1097
σοῦ τὸ πανάγιον νῦν Θεοτόκον κυρίως, εὐσεὸῶς δη-
ξάζοντας καὶ μεγαλύνοντας.
Παρὰ Χριστοῦ τὴν ἐξουσῖαν εἰλήφατε τὰς αἱρέσεις
πάσας καὶ τὰ σχίσματα. ὲκ τῆς αὐτοῦ ποίμνης ἁλη-
θὼς Πνεύματος ἰσχύϊ ἐκτέμνειν καὶ ἀποκρούεσθαι,
ιῙατέρες θεοφόροι, συνελθόντες ο διόπερ κατᾶ χρέος
ὑμᾶς μεγαλύνομεν.
Νὲα Σιὼν ἡ Φλωρεντίαζ ἐγένετο, τοὺς Πατέρας
πάντοθεν συνάψασα πρὸς ἑαυτὴν καὶ τὸν ἱερὸν ὅρον
θεοφρόνως είς πᾶσαν γῆν ἐξαπέστειλεν, πολλῇ θεο-
λογίᾳ καὶ σοφίᾳ συνθεῖσα, τὴν ὀρθόδοξον πίστιν
κηρύττοντα. ι
ὐ ἱερὸς καὶ πανσεϐάσμιος ὅμιλος τῶν Πατέρων
πᾶσαν τὴν δυσχέρειαν τῶν πονηρῶν ἤλεγξε σαφῶς,
καὶ τὸ θεῖον δόγμα τὸ τῆς Τριάδος ἐξέδωκεν, -ὀρθῇ
ὁμολογία uinosi“, διανοίᾳ τὸ τῆς πίστεως ᾶγιον
Σύ μϐυλον.
ἰνα τὴν σὴν θεολογῶμεν θειότητα ὀρθοδόξως,
πάντας θείῳ νεύματι τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἐκκλησιῶν
ἐν τῇ Φλωρεντία συνάψας πάντα τὰ σκάνδαλα ἠφά-
νισας ὲκ μέσουο δι’ αὐτῶν τὴν εἰρήνην, καὶ ὀμό-
νοιαν πᾶσιν ἐχώρισας.
Σὺ τῶν βροτῶν ὤφθης, Παρθένε, τὸ καύχημα, καὶ
ἀγγέλων πέλεις ἀγαλλίαμα, ὡς τὸν Χριστὸν τέξασα
σαρκὶ, τὸν παμϐασιλέα, καὶ ποιητὴν πάσης κτίσεως.
Διδ, Παρθενομήτωρ, διὰ σοῦ οἱ σωθέντες εὐλογοῦμεν
ἀπαύστως τὸν Τόκον σου.
Τὴν σεϐάσμιον ταύτην καί⁹ ἁγίαν σύνοδον πιστῶς
γεραίρομεν τὴν ἐν Φλωρεντίᾳ ίερῶς συναχθεῖσαν
ὲν Πνεύματι, καὶ τὰς Ἐκκλησίας διερρηγμένας
ἀνιάτως ἐν ὲνώσει αὐτὰς κατευθύνασαν.
Ἢ φωνὴ τοῦ Σωτῆρος ἀληθῶς πεπλήρωται, ἡ
πάλαι φήσασα ίερῶς τῷ Πέτρῳ· Ἑστία-τρέψας
στηρίξεις εἰς ἕνωσίν σου τοὺς ἀδελφούς σου.
Ἐγὼ γὰρ, Πέτρε, ἐδεήθην, ἵνα μήποτε law-11 ἡ
πίστις σου.
Νῦν ὀ ’ίνιῖιμης προστάτης, ὁ κλειν“>; Ιῖύγὲνινις,
Πυν o ιἰιιμης π οστοιτηηξ, ο κν.ειν›; ιιυγενινις,
πάντας συνήθροισε ί) τῇ Φλωρεντίᾳ ὡς τὴν πίστιν
κατέχων ἁκλόνητον, καὶ στηρίξας πάντας, καὶ προς
αὐτὴν καθοδηγήσας, τοῦ Σωτῆρος τῇν λόγον ἐκλή-
ρωσε.
’Συνελθόντες ὲν πίστει, πάντες μακαρῖζομέν σε
τὴν πανάμωμον, τὴν τὰ διεστῶτα παραδόξως, Παρ-
θένε, συνάψασαν τῷ σεπτῷ σου Τόκῳ, ἀλλὰ καὶ νῦν
ταῖς ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην καλῶς προξενήσασαν.
“Nam; Παμὸασιλεῦ, τῶν ἁπάντων παντεπδπτα
καὶ κτίστα · σὺν άληθῶς γὰρ ἔργον τὸ παρὸν, Παν-
τοδύναμε, τοῦ ἐνῶται τὰ μακρὰ καὶ πρὸ πολλοῦ
διεστῶτα δύο, Σωτήρ μου, γένη κάλλιστα.
Νῦν ἐπέλαμψε φαιδρῶς ή γαρμὸσυνος ἡμέρα Κυ-
ρίου, ἐν τὸν θεῖον ὅρον τῆς εἰρήνης τὸν σύνδεσμον,
τῶν Πατέρων ὁ χορὸς συνέθετο ὀρθοδὸξως, καὶ Oeo-
ςρὸνως ὲπαγάλλεται.
Οίήματα αἱρετικῶν καὶ κακία καί διάστασις πᾶσα
θεολογούντων ἤρθη, ἐκ ποδῶν καὶ ἡφάνισττιι, τῶν
Parnm. Gtt. CLIX.
ξάζοντας καὶ μεγαλύνοντας.
Παρὰ Χριστοῦ τὴν ἐξουσῖαν εἰλήφατε τὰς αἱρέσεις
πάσας καὶ τὰ σχίσματα. ὲκ τῆς αὐτοῦ ποίμνης ἁλη-
θὼς Πνεύματος ἰσχύϊ ἐκτέμνειν καὶ ἀποκρούεσθαι,
ιῙατέρες θεοφόροι, συνελθόντες ο διόπερ κατᾶ χρέος
ὑμᾶς μεγαλύνομεν.
Νὲα Σιὼν ἡ Φλωρεντίαζ ἐγένετο, τοὺς Πατέρας
πάντοθεν συνάψασα πρὸς ἑαυτὴν καὶ τὸν ἱερὸν ὅρον
θεοφρόνως είς πᾶσαν γῆν ἐξαπέστειλεν, πολλῇ θεο-
λογίᾳ καὶ σοφίᾳ συνθεῖσα, τὴν ὀρθόδοξον πίστιν
κηρύττοντα. ι
ὐ ἱερὸς καὶ πανσεϐάσμιος ὅμιλος τῶν Πατέρων
πᾶσαν τὴν δυσχέρειαν τῶν πονηρῶν ἤλεγξε σαφῶς,
καὶ τὸ θεῖον δόγμα τὸ τῆς Τριάδος ἐξέδωκεν, -ὀρθῇ
ὁμολογία uinosi“, διανοίᾳ τὸ τῆς πίστεως ᾶγιον
Σύ μϐυλον.
ἰνα τὴν σὴν θεολογῶμεν θειότητα ὀρθοδόξως,
πάντας θείῳ νεύματι τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἐκκλησιῶν
ἐν τῇ Φλωρεντία συνάψας πάντα τὰ σκάνδαλα ἠφά-
νισας ὲκ μέσουο δι’ αὐτῶν τὴν εἰρήνην, καὶ ὀμό-
νοιαν πᾶσιν ἐχώρισας.
Σὺ τῶν βροτῶν ὤφθης, Παρθένε, τὸ καύχημα, καὶ
ἀγγέλων πέλεις ἀγαλλίαμα, ὡς τὸν Χριστὸν τέξασα
σαρκὶ, τὸν παμϐασιλέα, καὶ ποιητὴν πάσης κτίσεως.
Διδ, Παρθενομήτωρ, διὰ σοῦ οἱ σωθέντες εὐλογοῦμεν
ἀπαύστως τὸν Τόκον σου.
Τὴν σεϐάσμιον ταύτην καί⁹ ἁγίαν σύνοδον πιστῶς
γεραίρομεν τὴν ἐν Φλωρεντίᾳ ίερῶς συναχθεῖσαν
ὲν Πνεύματι, καὶ τὰς Ἐκκλησίας διερρηγμένας
ἀνιάτως ἐν ὲνώσει αὐτὰς κατευθύνασαν.
Ἢ φωνὴ τοῦ Σωτῆρος ἀληθῶς πεπλήρωται, ἡ
πάλαι φήσασα ίερῶς τῷ Πέτρῳ· Ἑστία-τρέψας
στηρίξεις εἰς ἕνωσίν σου τοὺς ἀδελφούς σου.
Ἐγὼ γὰρ, Πέτρε, ἐδεήθην, ἵνα μήποτε law-11 ἡ
πίστις σου.
Νῦν ὀ ’ίνιῖιμης προστάτης, ὁ κλειν“>; Ιῖύγὲνινις,
Πυν o ιἰιιμης π οστοιτηηξ, ο κν.ειν›; ιιυγενινις,
πάντας συνήθροισε ί) τῇ Φλωρεντίᾳ ὡς τὴν πίστιν
κατέχων ἁκλόνητον, καὶ στηρίξας πάντας, καὶ προς
αὐτὴν καθοδηγήσας, τοῦ Σωτῆρος τῇν λόγον ἐκλή-
ρωσε.
’Συνελθόντες ὲν πίστει, πάντες μακαρῖζομέν σε
τὴν πανάμωμον, τὴν τὰ διεστῶτα παραδόξως, Παρ-
θένε, συνάψασαν τῷ σεπτῷ σου Τόκῳ, ἀλλὰ καὶ νῦν
ταῖς ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην καλῶς προξενήσασαν.
“Nam; Παμὸασιλεῦ, τῶν ἁπάντων παντεπδπτα
καὶ κτίστα · σὺν άληθῶς γὰρ ἔργον τὸ παρὸν, Παν-
τοδύναμε, τοῦ ἐνῶται τὰ μακρὰ καὶ πρὸ πολλοῦ
διεστῶτα δύο, Σωτήρ μου, γένη κάλλιστα.
Νῦν ἐπέλαμψε φαιδρῶς ή γαρμὸσυνος ἡμέρα Κυ-
ρίου, ἐν τὸν θεῖον ὅρον τῆς εἰρήνης τὸν σύνδεσμον,
τῶν Πατέρων ὁ χορὸς συνέθετο ὀρθοδὸξως, καὶ Oeo-
ςρὸνως ὲπαγάλλεται.
Οίήματα αἱρετικῶν καὶ κακία καί διάστασις πᾶσα
θεολογούντων ἤρθη, ἐκ ποδῶν καὶ ἡφάνισττιι, τῶν
Parnm. Gtt. CLIX.