PG 159, col. 959
Itomze 1577, et lingua Gr. vulgari cum versione Lat. Romae 1628, 4, censet Oudiu (l) De Apotogctiro
edito conferendus Allatius Exerc. IX. con'ra Creygbtonum. Antirrheticum secundum contra Marcum
Διάλεξις γενομένη μεταξὺ Εὐλαδοῦς τινος, καὶ Τελώνου, Ῥακενδύτου τε, καὶ ἐνὸς
τῶν δώδεκα ἑνωτικῶν ἱερέων, παρόντων καὶ ἐτέρων τριῶν ἐκεῖσε, Ἀκροοιτοῢ δηλονότι, Μάρτυρος,
καὶ Δικαιοκρίτου.
’ΠΕΡΙ ΤΗΣ “manu: 1H2 orsz ΜΕΣοΝ rp.
ΕΤῐ TE ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ιΕ-ΡΑΣ ΚΑΙ ΛΓΙΔΣ ΣΥΝυΔ
JOANNIS ARCHIPRESBYTERI
Disceptatio inter Pium quemdam, Publicanum, Rbacendytam,
et unum ex duodecim sacerdotibus qui unionem amplexi fuerant, prassentibus
et aliis tribus, Auditore videlicet, Teste et Diczeocrita
DE D1 FFERENTIIS INTER GRAECOS ε
ET DE SACROSANCTA SYNODO FLORENTINA.
(L. Allatio interprete in Grrcc. orthod. t. Ι.)
ΡΒΑΞΜΕΒΙΤΑΤΙΟ. Β ΠΡΟΘΕΩΡΙΔ .
Dei timor in animis omnium hominum insidet,
iidemque orthodoxam aperto capite, ct libere, l‘r-
οιεηιοιηιιο pronuntiat. Quapropter non tantum
eloquentiae alumni, et qui disciplinis operam
navant, sed imperiti etiam, et rerum omnium ru-
ιιι-ε, et verbo et opere praedicare, atque eam defen-
dere debent, et pro ea ad profusionem usque
sangu‘inis in certamen atque discrimen devenire;
si modo cteleste regnum terrenis hisce, ct tempn.
talibus aeterna, et corruptibilibus incorruptibilia
pmponunt. Quemadmodum hoc tempore accidit
indocto cuidam, 'pio tamen, cum Publicano, cui
non unum idem et synodo conveniebat, in scrmo—
nem venire. Namque cum ambo satis commode
disseruissent, et paulatim ad sublimiores senten-
tias proveherentur, Publicanus dubitans, haesi-
tansque libaceudytam accivit, qui daret operam
adjutabilcm. Verumtamen Pius audiens respon-
deusque, et sermocinationibus illius pedetentim
ambigens cx duodecim unioni addictis sacerdo-
tum advocat, et hoc modo ambo praesentibus aliis tribus disputationem prosecuti, dialogo finem
lcccrunt.
edito conferendus Allatius Exerc. IX. con'ra Creygbtonum. Antirrheticum secundum contra Marcum
Διάλεξις γενομένη μεταξὺ Εὐλαδοῦς τινος, καὶ Τελώνου, Ῥακενδύτου τε, καὶ ἐνὸς
τῶν δώδεκα ἑνωτικῶν ἱερέων, παρόντων καὶ ἐτέρων τριῶν ἐκεῖσε, Ἀκροοιτοῢ δηλονότι, Μάρτυρος,
καὶ Δικαιοκρίτου.
’ΠΕΡΙ ΤΗΣ “manu: 1H2 orsz ΜΕΣοΝ rp.
ΕΤῐ TE ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ιΕ-ΡΑΣ ΚΑΙ ΛΓΙΔΣ ΣΥΝυΔ
JOANNIS ARCHIPRESBYTERI
Disceptatio inter Pium quemdam, Publicanum, Rbacendytam,
et unum ex duodecim sacerdotibus qui unionem amplexi fuerant, prassentibus
et aliis tribus, Auditore videlicet, Teste et Diczeocrita
DE D1 FFERENTIIS INTER GRAECOS ε
ET DE SACROSANCTA SYNODO FLORENTINA.
(L. Allatio interprete in Grrcc. orthod. t. Ι.)
ΡΒΑΞΜΕΒΙΤΑΤΙΟ. Β ΠΡΟΘΕΩΡΙΔ .
Dei timor in animis omnium hominum insidet,
iidemque orthodoxam aperto capite, ct libere, l‘r-
οιεηιοιηιιο pronuntiat. Quapropter non tantum
eloquentiae alumni, et qui disciplinis operam
navant, sed imperiti etiam, et rerum omnium ru-
ιιι-ε, et verbo et opere praedicare, atque eam defen-
dere debent, et pro ea ad profusionem usque
sangu‘inis in certamen atque discrimen devenire;
si modo cteleste regnum terrenis hisce, ct tempn.
talibus aeterna, et corruptibilibus incorruptibilia
pmponunt. Quemadmodum hoc tempore accidit
indocto cuidam, 'pio tamen, cum Publicano, cui
non unum idem et synodo conveniebat, in scrmo—
nem venire. Namque cum ambo satis commode
disseruissent, et paulatim ad sublimiores senten-
tias proveherentur, Publicanus dubitans, haesi-
tansque libaceudytam accivit, qui daret operam
adjutabilcm. Verumtamen Pius audiens respon-
deusque, et sermocinationibus illius pedetentim
ambigens cx duodecim unioni addictis sacerdo-
tum advocat, et hoc modo ambo praesentibus aliis tribus disputationem prosecuti, dialogo finem
lcccrunt.