PG 161, col. 139
pacto adversus invicem in t‘umrent coniecerit at-
que accenderit. Neque enim solum impietatis vi-
cissim se aspergunt opprobrio, licet. sub eodem
Servatorc et Domino constituti; verum ct saepius
pace composita, quam in unum convenire vide-
rentur, rursum ab invicem sunt separati, et quod
pejus est, acriori adhuc insania-contra semet
invicem in aciem processerunt et adhuc procedunt,
impietatis, atheismi, erroris, dupiicitalis principio-
rum (dyarchiae), eontractionis et innumerarum
limreseon reos semet invicem OStendere conantes.
Sed Latini quidem et‘ Latinorum vetustiores, cum
semel de his verba fecissent, quiescebant, tunc
quoque cum disputarem, dogmati ipsi secundum
se patrueinutttcs, magis quam contraria sentientes
impetu torti aggl’edientes; ϐιωθί vero et qnt eo-
rum venabantur sententiam, quoniam (quando)
aliunde rem conficere nequeunt. multitudinis imperitia: adulantur, popularem favorem captant et
gloriam ab ipsis student acquirere, neque desistunt ιι projiciendis in Latinos blasphemiis et
ab evomendis io eos dicteriis, quaecunque lingua proferri possunt quaeque fando referri ne-
queunt.
Talis quoque est qui nunc nobis occurrit novus
theologus. Marcus Ephesius, homo neque alio-
quin prudens et sapientiae loco. eius specie reple-
tus. Hujus nutantia illa infirmaque sophismata,
quibus rectam et inexpugnabilem Christianorum
theologiam lmpugnare conatur, quibusque me
occurrere jubes, licet magis tu ipse id valeas; si
quem scandalizant, praesertim ex iis, qni jam an-
tiquitus et a parentibus ejusmodi rationibus. imbuti
et praeoccupati sunt atque nondum veriora audie-
runt, id mirum non est. et venia detur animi
perturbationi (malo, quod patiuntur). Consenta-
neum tamen est ac decet, quemadmodum et ipse
Iubes, vcriorum rationum vi obtusum illorum au-
ditum expurgare. Quoniam igitur in iis, quae alias
de praesente dogmate scripsi, et attigi omnia, quae
nunc ille profert (sunt enim communes et tritae
rationes omniumque in ore versantes, atque has
omnes cum Deo, utdici solet, sufficienter nutan-
tes et spurium ac perversum quid sonantes de-
monstravi. ratiocinationibus utens ιι beatis, qui
ante nos vixerunt, viris adductis) : haec tibi mitto
et in primis librum ad Alexium, qui antidoto esse
poterit iis. quos morsus serpentium hmrcseon vul-
neravit, apteque secundum meam quidem senten-
tiam ad omnia se habet. Sunt vero inulta quoque
huc pertinentia in dogmatiea sive quae de unione
est oratione, rursum et in iis qua: contra Palamam
(l) Eodem fere modo“ jam diu ante ἤσκεις,
om: 1.De unit. Eccl. c. Βίων. orth. t, ρ. us seqq.
(2) Cod. Vatie. M28, ί. 176 a. : κενός.
(5) Non. l'. 22‘ b. dilutpfiv,
(4) ln cod. nostro Monac. l'. 276-566. Edit. Lat.
apud llard. Cone. lx, 10ίὸ seqq., Gr. apud Arcuit.
que accenderit. Neque enim solum impietatis vi-
cissim se aspergunt opprobrio, licet. sub eodem
Servatorc et Domino constituti; verum ct saepius
pace composita, quam in unum convenire vide-
rentur, rursum ab invicem sunt separati, et quod
pejus est, acriori adhuc insania-contra semet
invicem in aciem processerunt et adhuc procedunt,
impietatis, atheismi, erroris, dupiicitalis principio-
rum (dyarchiae), eontractionis et innumerarum
limreseon reos semet invicem OStendere conantes.
Sed Latini quidem et‘ Latinorum vetustiores, cum
semel de his verba fecissent, quiescebant, tunc
quoque cum disputarem, dogmati ipsi secundum
se patrueinutttcs, magis quam contraria sentientes
impetu torti aggl’edientes; ϐιωθί vero et qnt eo-
rum venabantur sententiam, quoniam (quando)
aliunde rem conficere nequeunt. multitudinis imperitia: adulantur, popularem favorem captant et
gloriam ab ipsis student acquirere, neque desistunt ιι projiciendis in Latinos blasphemiis et
ab evomendis io eos dicteriis, quaecunque lingua proferri possunt quaeque fando referri ne-
queunt.
Talis quoque est qui nunc nobis occurrit novus
theologus. Marcus Ephesius, homo neque alio-
quin prudens et sapientiae loco. eius specie reple-
tus. Hujus nutantia illa infirmaque sophismata,
quibus rectam et inexpugnabilem Christianorum
theologiam lmpugnare conatur, quibusque me
occurrere jubes, licet magis tu ipse id valeas; si
quem scandalizant, praesertim ex iis, qni jam an-
tiquitus et a parentibus ejusmodi rationibus. imbuti
et praeoccupati sunt atque nondum veriora audie-
runt, id mirum non est. et venia detur animi
perturbationi (malo, quod patiuntur). Consenta-
neum tamen est ac decet, quemadmodum et ipse
Iubes, vcriorum rationum vi obtusum illorum au-
ditum expurgare. Quoniam igitur in iis, quae alias
de praesente dogmate scripsi, et attigi omnia, quae
nunc ille profert (sunt enim communes et tritae
rationes omniumque in ore versantes, atque has
omnes cum Deo, utdici solet, sufficienter nutan-
tes et spurium ac perversum quid sonantes de-
monstravi. ratiocinationibus utens ιι beatis, qui
ante nos vixerunt, viris adductis) : haec tibi mitto
et in primis librum ad Alexium, qui antidoto esse
poterit iis. quos morsus serpentium hmrcseon vul-
neravit, apteque secundum meam quidem senten-
tiam ad omnia se habet. Sunt vero inulta quoque
huc pertinentia in dogmatiea sive quae de unione
est oratione, rursum et in iis qua: contra Palamam
(l) Eodem fere modo“ jam diu ante ἤσκεις,
om: 1.De unit. Eccl. c. Βίων. orth. t, ρ. us seqq.
(2) Cod. Vatie. M28, ί. 176 a. : κενός.
(5) Non. l'. 22‘ b. dilutpfiv,
(4) ln cod. nostro Monac. l'. 276-566. Edit. Lat.
apud llard. Cone. lx, 10ίὸ seqq., Gr. apud Arcuit.