PG 2, col. 448
ἱκολοόθων Σοφωνίας ⁸⁸ ὄνομα ἔφη· Εὐλόγηται, Πέ-
τρε, 6 Θεὸς, 6 έκλεξάμενός σε καὶ σοφίας ἆναπαῦ-
τεως μὲν ἕνεκεν τῶν εὐγνωμόνων· ἀληθῶς γὰρ με·
γάλως καὶ ἀνεξικάκως διειλέχθης ³⁸ πρὸς Σίμωνα.
ἰαὶ ἡμῖν δὲ περὶ πονηρῶν διαλεχθῆναί σε ἆξιοῦμεν,
ἱλπίζοντες γνησιώτερόν σε ἡμῖν τὸν περὶ αὐτοῦ έκ-
ράναι λόγον, καὶ ταῦτα οὐκ αὐτῆς ὥρας, ἀλλ’ αὖ·
nov, εἷ’ σοι φίλον ἐστίν· συγγινώσκομεν γάρ σοι διὰ
τοὺς ἐκ τῆς ζητήσεως καμάτους. Καὶ 6 Πέτρος Εἷ-
ἴέναι ὑμᾶς θέλω, ὅτι 6 μετὰ ἡδονῆς-ἠ ποιῶν τι ὑπ’ αὐ-
τῶν τῶν καμάτων ἀναπαύεται, μὴ ποιῶν δὲ ’ὰ βούλε-
ται ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἀναπαύσεως κάμνει τὰ μέγιστα.
Ὥστε μοι τὰ μεγάλα τῆς ἀναπαύσεως χαρίζεσθε τὰ
ἐμοὶ φίλα διαλέγεσθαι ποιοῦντες. Πλὴν ἐπὶ τῇ προ-
αιρέσει αὐτοῦ έξαρκεσθέντες καὶ τοῖς καμάτοις
συγγνόντες εἱς τήν νύκτα ⁸⁷, ὡς αὖτῷ ἔθος ἦν πρὸς
τοὺς γνησι[ωτέρους] λέγεσθαι, τὴν ὑπέρθεσιν γενέ-
σθαι ἠξιώσαμεν . Καὶ δη ἁλῶν μεταλαϐόντες εἷς
ὕπνον [έτρά]πη μεν.
HOMILIA XX. 396 ‘OMIAIA K‘.
Ι. Νύκτωρ δὲ διαναστὰς καὶ διυπνίσας ἡμᾶς, καθ-
εσθεὶς συνήθως ἔφη ’ Πυνθάνεσθέ μου , περὶ ὧν
βούλεσθε. Καὶ 6 Σοφωνίας αὐτῷ πρῶτος ἤρξατο·
Πῶς ὅντως 6 περὶ πονηροῦ λόγος ἔχει, ἐπιθυμοῦσιν
ἡμῖν μαθεῖν ὑφήγησαι. Καὶ ὁ Πέτρος. Ἤδη μὶν,
ἔφη, καὶ διὰ τῆς πρὸς Σίμωνα διαλέξεως ἐξέφηνα,ντῷ
δὲ σόν ἑτέροις κεφαλαίοις τὰ περὶ αὐτοῦ εἰρηκέναι
οὗ πάνυ σαφῶς έφωτίσθη’ πολλά γὰρ κεφάλαια ἶσο-
δυναμεῖν δοκοῦντα τῷ ἀληθεῖ αὐτοῦ τοῦ ἀληθοῦς τοῖς
πλείοσι παρέχει τινὰ γνῶσιν ὥστε, ἐὰν νῦν ὑμῖν
εἷ’πω, ἃ τότε μετὰ πολλῶν εἶρήκειν κεφαλαίων τῷ
Σίμωνι, μὴ οἷήθῆτε ἴσῃ αὐτῷ τιμῇ τετιμῆσθαι. Καὶ
6 Σοφωνίας· Ὀρθῶς, ἔφη, λέγεις· εἴ νῦν γὰρ ἡμῖν
ἐκ πολλῶν τῶν τότε εἰρημένων κεφαλαίων ἀφορίζεις,
ι ostendes. αὐτὸ τὸ ἀληθὲς ποιήσεις φανερώτερον.
Π. Καὶ 6 Πέτρος Ἀκούσατε, ἔφη, τοιγαροῦν τῆς
περὶ τοῦ πονηροῦ ἁρμονίας τήν ἀλήθειαν. '0 Θεὸς
δύο βασιλείας ὁρίσας καὶ δύο αίῶνας συνεστήσατοΡ
κρίνας τῷ πονηρῷ δεδόσθαι τὸν παρόντα κόσμον δια
τὸ μικρόν τε αὐτὸν εἶναι καὶ παρέρχεσθαι ὀξέως,
δὲ ἀγαθῷ σώσειν ὑπέσχετο τὸν μέλλοντα αἰῶνανᾶξε
δὴ μέγαν ὅντα καὶ ἄὶδιον. Τὸν οὖν ἄνθρωπον αὐτεξ-
οόσιον⁷ ἐποίησεν, ἐπιτηδειότητα ἔχοντα νεύειν πρὸς
ac βούλεται πράξεις. Καὶ τὸ μὶνῖ σῶμα αὐτοῦ-ἐστι
τριμερὶς, ἐκ θηλείας ἕχον τὴν γένεσιν. ³97 ἐχει
Y'rip' 6m6uplav,v GPYllvyulls‘mll’ ’ἰαὶ τὰ τᾳύτῖις
μενα. Τὸ δέ πνεῦμα ’καὶ αὐτὸή οὖ τριτογενὶς δν, θλ.λά
τριμερὶς, ἐκ τοῐέ ἄρῥενος ἔχει τὴί γένεσιν, Iul δε-
κτικόν ἐστι λογισμοῦ, γνώσεως, φόϐου καὶ τῶν τοῦ·
νΑΗΙίΕ LECTIONES.
τρε, 6 Θεὸς, 6 έκλεξάμενός σε καὶ σοφίας ἆναπαῦ-
τεως μὲν ἕνεκεν τῶν εὐγνωμόνων· ἀληθῶς γὰρ με·
γάλως καὶ ἀνεξικάκως διειλέχθης ³⁸ πρὸς Σίμωνα.
ἰαὶ ἡμῖν δὲ περὶ πονηρῶν διαλεχθῆναί σε ἆξιοῦμεν,
ἱλπίζοντες γνησιώτερόν σε ἡμῖν τὸν περὶ αὐτοῦ έκ-
ράναι λόγον, καὶ ταῦτα οὐκ αὐτῆς ὥρας, ἀλλ’ αὖ·
nov, εἷ’ σοι φίλον ἐστίν· συγγινώσκομεν γάρ σοι διὰ
τοὺς ἐκ τῆς ζητήσεως καμάτους. Καὶ 6 Πέτρος Εἷ-
ἴέναι ὑμᾶς θέλω, ὅτι 6 μετὰ ἡδονῆς-ἠ ποιῶν τι ὑπ’ αὐ-
τῶν τῶν καμάτων ἀναπαύεται, μὴ ποιῶν δὲ ’ὰ βούλε-
ται ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἀναπαύσεως κάμνει τὰ μέγιστα.
Ὥστε μοι τὰ μεγάλα τῆς ἀναπαύσεως χαρίζεσθε τὰ
ἐμοὶ φίλα διαλέγεσθαι ποιοῦντες. Πλὴν ἐπὶ τῇ προ-
αιρέσει αὐτοῦ έξαρκεσθέντες καὶ τοῖς καμάτοις
συγγνόντες εἱς τήν νύκτα ⁸⁷, ὡς αὖτῷ ἔθος ἦν πρὸς
τοὺς γνησι[ωτέρους] λέγεσθαι, τὴν ὑπέρθεσιν γενέ-
σθαι ἠξιώσαμεν . Καὶ δη ἁλῶν μεταλαϐόντες εἷς
ὕπνον [έτρά]πη μεν.
HOMILIA XX. 396 ‘OMIAIA K‘.
Ι. Νύκτωρ δὲ διαναστὰς καὶ διυπνίσας ἡμᾶς, καθ-
εσθεὶς συνήθως ἔφη ’ Πυνθάνεσθέ μου , περὶ ὧν
βούλεσθε. Καὶ 6 Σοφωνίας αὐτῷ πρῶτος ἤρξατο·
Πῶς ὅντως 6 περὶ πονηροῦ λόγος ἔχει, ἐπιθυμοῦσιν
ἡμῖν μαθεῖν ὑφήγησαι. Καὶ ὁ Πέτρος. Ἤδη μὶν,
ἔφη, καὶ διὰ τῆς πρὸς Σίμωνα διαλέξεως ἐξέφηνα,ντῷ
δὲ σόν ἑτέροις κεφαλαίοις τὰ περὶ αὐτοῦ εἰρηκέναι
οὗ πάνυ σαφῶς έφωτίσθη’ πολλά γὰρ κεφάλαια ἶσο-
δυναμεῖν δοκοῦντα τῷ ἀληθεῖ αὐτοῦ τοῦ ἀληθοῦς τοῖς
πλείοσι παρέχει τινὰ γνῶσιν ὥστε, ἐὰν νῦν ὑμῖν
εἷ’πω, ἃ τότε μετὰ πολλῶν εἶρήκειν κεφαλαίων τῷ
Σίμωνι, μὴ οἷήθῆτε ἴσῃ αὐτῷ τιμῇ τετιμῆσθαι. Καὶ
6 Σοφωνίας· Ὀρθῶς, ἔφη, λέγεις· εἴ νῦν γὰρ ἡμῖν
ἐκ πολλῶν τῶν τότε εἰρημένων κεφαλαίων ἀφορίζεις,
ι ostendes. αὐτὸ τὸ ἀληθὲς ποιήσεις φανερώτερον.
Π. Καὶ 6 Πέτρος Ἀκούσατε, ἔφη, τοιγαροῦν τῆς
περὶ τοῦ πονηροῦ ἁρμονίας τήν ἀλήθειαν. '0 Θεὸς
δύο βασιλείας ὁρίσας καὶ δύο αίῶνας συνεστήσατοΡ
κρίνας τῷ πονηρῷ δεδόσθαι τὸν παρόντα κόσμον δια
τὸ μικρόν τε αὐτὸν εἶναι καὶ παρέρχεσθαι ὀξέως,
δὲ ἀγαθῷ σώσειν ὑπέσχετο τὸν μέλλοντα αἰῶνανᾶξε
δὴ μέγαν ὅντα καὶ ἄὶδιον. Τὸν οὖν ἄνθρωπον αὐτεξ-
οόσιον⁷ ἐποίησεν, ἐπιτηδειότητα ἔχοντα νεύειν πρὸς
ac βούλεται πράξεις. Καὶ τὸ μὶνῖ σῶμα αὐτοῦ-ἐστι
τριμερὶς, ἐκ θηλείας ἕχον τὴν γένεσιν. ³97 ἐχει
Y'rip' 6m6uplav,v GPYllvyulls‘mll’ ’ἰαὶ τὰ τᾳύτῖις
μενα. Τὸ δέ πνεῦμα ’καὶ αὐτὸή οὖ τριτογενὶς δν, θλ.λά
τριμερὶς, ἐκ τοῐέ ἄρῥενος ἔχει τὴί γένεσιν, Iul δε-
κτικόν ἐστι λογισμοῦ, γνώσεως, φόϐου καὶ τῶν τοῦ·
νΑΗΙίΕ LECTIONES.