PG 20, col. 1287
In English: The Oration of Constantine 18
Deus ille quem colebat, et tripodem cui serpens
qlrcumvclutus erat, custodiens, oracula edebat in-
terrogantibus : a stultis parentibus huic cultui
mancipata, ex quo nihit honestum ac probum, sed
furor pudoris expers ingeneratur. Cujusmodi sunt
6)2 ea quæ de Daphne memorantur. Hæc igitur
cum aliquando in adyta importunæ superstitionis
irrupisset, divino plane Spiritu impulsa, cuncta
quæ eventura erant de Deo vaticinari versibus cœ-
pit; primis versuum clementis (quod genus acro-
stichis vocatur) historiam adventus Jesu Christi
apertissime declarans. Est autem acrostichis ejus-
moditJesus Chrinus , Dei ilius, Serrator, Cruα.
Versus autem hi sunt:
I udicii signum,tellus sudore madescet.
E cælo tunc rex veniet per sæcla futurus,
S cilicet ut totum præsens dijudicet orhem.
V isurique Deum infidi sunt atque fideles,
S ublimem in carne humana, sanctaque caterva
C inctum, completo qui tempore judicet omnes.
IH orrida tunc tellus dumis silvescet acutis.
IR ejicient simulacra homines aurique metalla,
I nferni portas facto simul impete rumpent
S quallentes manes, et pura luce fruentur.
7 etros atque bonos index tum fiamma prohabit.
V oce latens facinus quod gessit quisque loquetur.
S ubdolaque humani pandentur pectoris antra.
(35) Vulg. τῇ ἡλιαιότητι. Melius dixisset διὰ τὴν
ἠλιθιότητα.
(36) Καὶ θείας ἐπιπνοίας ὄντως γενομένη με-
τή. Quicunque ex christianis scriptoribus Sibyyl-
larum oracula ad confirmationem christianæ fidei
protulerunt, ii necesse habuerunt idem de Sibyllis
licere quod Constantinus: eas scilicet divino quo-
dam spiritu alllatas de Christo prædixisse. Ita Justi-
nus in oratione parænetica ad Græcos Ἐσται δὲ
ὑμῖν ῥαδίως τὴν ὀρθὴν θεοσέβειαν ἐκ μέρους παρὰ-
τῆς παλαιᾶς Σιβύλλης ἔκ τινος δυνατῆς ἐπιπνοίας διὰ
χρησμῶν ὑμᾶς διδασκούσης, μανθάνειν, ete. Quibus
consona scribit Augustinus in liis xvI De civitate
Dei, cap. 23; et Hieronymus in lib. contra Jovi-
nianum. Nam hic quidem Sibyllis ob meritum vir-
ginitatis divinationem scribit a Deo esse conces-
sam. Augustinus vero eas in civitatem Dei ascri-
bere non veretur. At Gregorius Nax. in carmine ad
Nemesium, ait lermem Τrismegistum et iibyllam,
quæcunque de Deo prædixerunt, non divinitus ala-
tos prædixisse, sed ex sacris llebræorum hbris quos
obiter perlegerant, ca accepisse:
Οὐ θεόθεν, βίβλων δὲ παραώέέψαντες ἐμεῖο.
Scilicet fGegorus Naxianα. et sanctissimm illi Eccle-
siæ Patres, carmina illa revera a Sibyllis composita
esse credebant, cumn tamen ab otiosis hominibus
conficta sint, et pro Sibyllis edita circa tempora
imp. Adriam. Ccrte nemo antiquior Justino eorum
mentionem fecit. E Celsus, quem principatu M.
Antonini vixisse supra demonstravimus, christianos
Sibyllinis carminibus multa falso inseruisse afir-
mat. Verba ejus refert Origenes in lib. v, Nῦν δὲ
παρεγγράφειν μὲν εἰς τὰ ἐκείνης πολλὰ καὶ βλάσφη-
μα εἰκη δύνασθαι. Scio quidem Origenem id perne-
gare. sic emm Celso respondet: debuisse illum
antiquiora Sibylhnorum carminum exemplaria
proferre, in qubus versus illi quos a Christianis
mtrusos esse dicebat , minime legerentur. Eacile
utique fuisset Celso ld præstare, et falsitatem illo-
rum versuum hoc argumento convincere. Sed sup-
pctunt etiam alia argumenla, quibus id probari
potest. Nam si Sibylla tam clare de Christo præ-
dixerat, cur Paulus in suis Epistolis, et cum ad
qlrcumvclutus erat, custodiens, oracula edebat in-
terrogantibus : a stultis parentibus huic cultui
mancipata, ex quo nihit honestum ac probum, sed
furor pudoris expers ingeneratur. Cujusmodi sunt
6)2 ea quæ de Daphne memorantur. Hæc igitur
cum aliquando in adyta importunæ superstitionis
irrupisset, divino plane Spiritu impulsa, cuncta
quæ eventura erant de Deo vaticinari versibus cœ-
pit; primis versuum clementis (quod genus acro-
stichis vocatur) historiam adventus Jesu Christi
apertissime declarans. Est autem acrostichis ejus-
moditJesus Chrinus , Dei ilius, Serrator, Cruα.
Versus autem hi sunt:
I udicii signum,tellus sudore madescet.
E cælo tunc rex veniet per sæcla futurus,
S cilicet ut totum præsens dijudicet orhem.
V isurique Deum infidi sunt atque fideles,
S ublimem in carne humana, sanctaque caterva
C inctum, completo qui tempore judicet omnes.
IH orrida tunc tellus dumis silvescet acutis.
IR ejicient simulacra homines aurique metalla,
I nferni portas facto simul impete rumpent
S quallentes manes, et pura luce fruentur.
7 etros atque bonos index tum fiamma prohabit.
V oce latens facinus quod gessit quisque loquetur.
S ubdolaque humani pandentur pectoris antra.
(35) Vulg. τῇ ἡλιαιότητι. Melius dixisset διὰ τὴν
ἠλιθιότητα.
(36) Καὶ θείας ἐπιπνοίας ὄντως γενομένη με-
τή. Quicunque ex christianis scriptoribus Sibyyl-
larum oracula ad confirmationem christianæ fidei
protulerunt, ii necesse habuerunt idem de Sibyllis
licere quod Constantinus: eas scilicet divino quo-
dam spiritu alllatas de Christo prædixisse. Ita Justi-
nus in oratione parænetica ad Græcos Ἐσται δὲ
ὑμῖν ῥαδίως τὴν ὀρθὴν θεοσέβειαν ἐκ μέρους παρὰ-
τῆς παλαιᾶς Σιβύλλης ἔκ τινος δυνατῆς ἐπιπνοίας διὰ
χρησμῶν ὑμᾶς διδασκούσης, μανθάνειν, ete. Quibus
consona scribit Augustinus in liis xvI De civitate
Dei, cap. 23; et Hieronymus in lib. contra Jovi-
nianum. Nam hic quidem Sibyllis ob meritum vir-
ginitatis divinationem scribit a Deo esse conces-
sam. Augustinus vero eas in civitatem Dei ascri-
bere non veretur. At Gregorius Nax. in carmine ad
Nemesium, ait lermem Τrismegistum et iibyllam,
quæcunque de Deo prædixerunt, non divinitus ala-
tos prædixisse, sed ex sacris llebræorum hbris quos
obiter perlegerant, ca accepisse:
Οὐ θεόθεν, βίβλων δὲ παραώέέψαντες ἐμεῖο.
Scilicet fGegorus Naxianα. et sanctissimm illi Eccle-
siæ Patres, carmina illa revera a Sibyllis composita
esse credebant, cumn tamen ab otiosis hominibus
conficta sint, et pro Sibyllis edita circa tempora
imp. Adriam. Ccrte nemo antiquior Justino eorum
mentionem fecit. E Celsus, quem principatu M.
Antonini vixisse supra demonstravimus, christianos
Sibyllinis carminibus multa falso inseruisse afir-
mat. Verba ejus refert Origenes in lib. v, Nῦν δὲ
παρεγγράφειν μὲν εἰς τὰ ἐκείνης πολλὰ καὶ βλάσφη-
μα εἰκη δύνασθαι. Scio quidem Origenem id perne-
gare. sic emm Celso respondet: debuisse illum
antiquiora Sibylhnorum carminum exemplaria
proferre, in qubus versus illi quos a Christianis
mtrusos esse dicebat , minime legerentur. Eacile
utique fuisset Celso ld præstare, et falsitatem illo-
rum versuum hoc argumento convincere. Sed sup-
pctunt etiam alia argumenla, quibus id probari
potest. Nam si Sibylla tam clare de Christo præ-
dixerat, cur Paulus in suis Epistolis, et cum ad