PG 22, col. 804
ἀπηκριϐωμένων τῆς κατὲ τὸν Ἀπολλώνιον ἱστορίας.
Τούτων γὰρ ἡμῖν διευκρινηθέντων, ὁμοῦ τοῦ τε dida-
λήθους, τὰ ἀνωτάτω τε καθ’ ὅλων δικαστήρια διει-
ληφότος (50), ἢ (50⁸) κατὰ Χριετιανῶν βείαία, nidi;
αὐτὸς ἑαυτῷ δοκεῖ, ἀκριϐὴς ἐφ’ ἑκάστῳ κρίσις, φανερὰ
καταστήσεται· ἡμῶν τε αὖ, οἳ μωροὶ καὶ βεϐουλευ-
λημένοι νενομίσμεθα παρ’ αὐτοῖς, ἡ πρὸς αὒτῶν επι-
καλουμένη εὐχέρειά τε καὶ κουφότης (31).
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε’.
Ἄλλος μὲν οὖν, ὁμόσε χωρῶν (59.), αὐτόθεν διέϐαλ-
λεν ἂν βλασφημῶν, ὡς ἐχθρὸν αὐτῷ καὶ πολέμιον,
τὸν καθ’ οὗ τὸν λόγον ἐποιεῖτο· ἐγὼ δὲ, ὦ ἑταῖρε,
σοφόν τινα. τὰ ἀνθρώπινα τὸν Τυανέα γεγονέναι
ἡγούμην, καὶ ἔτι γε αὐτῆς ἔχεσθαι διανοίας ἑκὼν
εἶναι βουλοίμην, καί σοι μὲν αὐτὸς (55) ἐμαυτοῦ
περὶ αὑτοῦ δόξαν ὲκθείην ἂν ἐρωτῶντι. Φιλοσόφων
μὲν ὅτῳ τις βούλοιτο καταλέγειν τὸν ἀνδρα, παρὰ pro
δὲν διενοχλοῦντα ταῖς περὶ αὐτοῦ μυθολογίαις, ἔστω ·
εἱ δ’ ὐπερπηδᾷν τοὺς ὄρους, καὶ φιλοσοφίας ὑπὲρ·
τερα. φρονεῖν, εἴτε τις Δάμις ’Δσσύριος, εἴτε Φιλό-
στρατος, εἴτε τις ξυγγραφεὺς, ἢ λογογράφος θρασύς
νοιτο, λόγῳ μὲν ἐκτρεπόμενος γοητείαν, ἔργοις πλέον
ἢ ῥήμασιν ἐπιφορτέζων τὸν ἄνδρα, προσωπείου δίκην
τὴν Πυθαγόρειον ὲπιμορφαζόμενος ἀγωγήν · simae
ται μὲν ἡμῖν οὐ φιλόσοφος (54), ὄνος δὲ τῇ τοῦ λέον-
τος ἐπικρυπτόμενος δέρρει (35). σοφιστής τις ἀληθῶς
ἀγείρων κατὰ τὰς πόλεις, αὑτό τε τοῦτο, γόης dte.
χνῶς ἀντὶ φιλοσόφου φωραθήσεται,
φιλοσόφου (nugaeque-cat.
(35) "Oi-oo ὲ τ. τ. λε
(35) ’ᾖον-οςΔ δὲ τέ τ. λέοντος ἐπικρυπτ. diffisi.
Atl‘l'ahulam de. asino Cumano. leonina pelle induto,
respici certum est. quam scite uarrat’Lm-iauus in
Piscata're, pag. in. 409. qui ad eamdem etiam allu-
dit in l'seudologista .' οὐ δὲ δεῖ τινος ἀποδύσαντος τὴν
λεοντῆν, ὡς φανερος γενοιο κανθήλιος ὧν. Utiturque
proverbio inde ιΙιιιιυ Socrates quoque apud Plata-
itetn in Cratylo. Vide plura ap. Erasm. iii Prorcrb.
Induitis me leonis aurium, p. in, 285. icui tamen
non assentior, existimanti. Lueianum in Philopatttdc
Β
chuutasse non nihil de proverbio. cum auitam-3m
χρόνονὲλελήθει ὑπὸ τῇ λεοντῇ, γελοῖόν τινα πίθηκον πε-
ριστέλλων, quodita interpretatur Erasmus :tantunt
diculam simiam tectam habere. At plane inaudita les
simia cum leonis exuviis, ineptumque exiguo ani-
inali. quale simia. bene amplasaptare exuvias.
Nempe'al duo simul Luciauus eo loco respicit pro
verbia, alterum es_t ὄνος λεοντῇ, alterum ista?
κος ἥρωος προσωπεῖον περιθέμενος. Vict‘tettduurerat:
tanto'tempoi'e sub leonina petis delituit, atque simiam
ridiculam vestitu texit. Luculcnter rem lirmat locus
in paulo ante allegatis piscatoribus. ubisiiuititer
conjungit utrumque: sed paulo clarius : Οὐκ manu
τὴνάισᾶύνην τῆξὺποκρίσέωςηεζ τιίθηκοι ῥντεέ-ξτόλξ
μήσαν ἡρώων τέροσωπεῑα περιθέσθαιξῆ τὸν ὲν litim!
Eum: ιιιιώσασθθιι- ὃς lemmata πεηιῦαλλόίιενοζ iii
δνὸν μιξὶῄσαςθαί, ὃς λεοντῆν περιϐαλλόμενος ili
λέων ὰῦτδς εἶναι.
Τούτων γὰρ ἡμῖν διευκρινηθέντων, ὁμοῦ τοῦ τε dida-
λήθους, τὰ ἀνωτάτω τε καθ’ ὅλων δικαστήρια διει-
ληφότος (50), ἢ (50⁸) κατὰ Χριετιανῶν βείαία, nidi;
αὐτὸς ἑαυτῷ δοκεῖ, ἀκριϐὴς ἐφ’ ἑκάστῳ κρίσις, φανερὰ
καταστήσεται· ἡμῶν τε αὖ, οἳ μωροὶ καὶ βεϐουλευ-
λημένοι νενομίσμεθα παρ’ αὐτοῖς, ἡ πρὸς αὒτῶν επι-
καλουμένη εὐχέρειά τε καὶ κουφότης (31).
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε’.
Ἄλλος μὲν οὖν, ὁμόσε χωρῶν (59.), αὐτόθεν διέϐαλ-
λεν ἂν βλασφημῶν, ὡς ἐχθρὸν αὐτῷ καὶ πολέμιον,
τὸν καθ’ οὗ τὸν λόγον ἐποιεῖτο· ἐγὼ δὲ, ὦ ἑταῖρε,
σοφόν τινα. τὰ ἀνθρώπινα τὸν Τυανέα γεγονέναι
ἡγούμην, καὶ ἔτι γε αὐτῆς ἔχεσθαι διανοίας ἑκὼν
εἶναι βουλοίμην, καί σοι μὲν αὐτὸς (55) ἐμαυτοῦ
περὶ αὑτοῦ δόξαν ὲκθείην ἂν ἐρωτῶντι. Φιλοσόφων
μὲν ὅτῳ τις βούλοιτο καταλέγειν τὸν ἀνδρα, παρὰ pro
δὲν διενοχλοῦντα ταῖς περὶ αὐτοῦ μυθολογίαις, ἔστω ·
εἱ δ’ ὐπερπηδᾷν τοὺς ὄρους, καὶ φιλοσοφίας ὑπὲρ·
τερα. φρονεῖν, εἴτε τις Δάμις ’Δσσύριος, εἴτε Φιλό-
στρατος, εἴτε τις ξυγγραφεὺς, ἢ λογογράφος θρασύς
νοιτο, λόγῳ μὲν ἐκτρεπόμενος γοητείαν, ἔργοις πλέον
ἢ ῥήμασιν ἐπιφορτέζων τὸν ἄνδρα, προσωπείου δίκην
τὴν Πυθαγόρειον ὲπιμορφαζόμενος ἀγωγήν · simae
ται μὲν ἡμῖν οὐ φιλόσοφος (54), ὄνος δὲ τῇ τοῦ λέον-
τος ἐπικρυπτόμενος δέρρει (35). σοφιστής τις ἀληθῶς
ἀγείρων κατὰ τὰς πόλεις, αὑτό τε τοῦτο, γόης dte.
χνῶς ἀντὶ φιλοσόφου φωραθήσεται,
φιλοσόφου (nugaeque-cat.
(35) "Oi-oo ὲ τ. τ. λε
(35) ’ᾖον-οςΔ δὲ τέ τ. λέοντος ἐπικρυπτ. diffisi.
Atl‘l'ahulam de. asino Cumano. leonina pelle induto,
respici certum est. quam scite uarrat’Lm-iauus in
Piscata're, pag. in. 409. qui ad eamdem etiam allu-
dit in l'seudologista .' οὐ δὲ δεῖ τινος ἀποδύσαντος τὴν
λεοντῆν, ὡς φανερος γενοιο κανθήλιος ὧν. Utiturque
proverbio inde ιΙιιιιυ Socrates quoque apud Plata-
itetn in Cratylo. Vide plura ap. Erasm. iii Prorcrb.
Induitis me leonis aurium, p. in, 285. icui tamen
non assentior, existimanti. Lueianum in Philopatttdc
Β
chuutasse non nihil de proverbio. cum auitam-3m
χρόνονὲλελήθει ὑπὸ τῇ λεοντῇ, γελοῖόν τινα πίθηκον πε-
ριστέλλων, quodita interpretatur Erasmus :tantunt
diculam simiam tectam habere. At plane inaudita les
simia cum leonis exuviis, ineptumque exiguo ani-
inali. quale simia. bene amplasaptare exuvias.
Nempe'al duo simul Luciauus eo loco respicit pro
verbia, alterum es_t ὄνος λεοντῇ, alterum ista?
κος ἥρωος προσωπεῖον περιθέμενος. Vict‘tettduurerat:
tanto'tempoi'e sub leonina petis delituit, atque simiam
ridiculam vestitu texit. Luculcnter rem lirmat locus
in paulo ante allegatis piscatoribus. ubisiiuititer
conjungit utrumque: sed paulo clarius : Οὐκ manu
τὴνάισᾶύνην τῆξὺποκρίσέωςηεζ τιίθηκοι ῥντεέ-ξτόλξ
μήσαν ἡρώων τέροσωπεῑα περιθέσθαιξῆ τὸν ὲν litim!
Eum: ιιιιώσασθθιι- ὃς lemmata πεηιῦαλλόίιενοζ iii
δνὸν μιξὶῄσαςθαί, ὃς λεοντῆν περιϐαλλόμενος ili
λέων ὰῦτδς εἶναι.