PG 24, col. 719
dum : Pater vitam in seipso habet, docebat linige-
nitus ipse Dei, ita quoque in seipso Filius habet
vitam ⁸. Ut ita Pater vere quidem Pater exsistat,
.non autem verbo tenus Pater falsata usurpatus
nominatione : sed veritate et reipsa unigeniti Filii
Paterzet utFilius sit reipsa etiam Filius. Quis-
quis autem Filium nudum esse Verbum existima-
verit, aut solummodo Verbum confirmaverit, et
illud frequenter suo ore usurpaverit, Verbum tan-
tummodo exstitisse, intus, dum consisteret, quie-
scente suo Patre : operatum vero idem ipsum Ver-
bum, cum creaturas effigiaret, perinde ac per om-
nia in hominibus solet fieri ; ubi in conquiescenti-
bus otiatur Verbum, operatur autem in loquenti-
bus : is profecto conspirat manifestissime cum sen-
tentia Jud:eorum, abnegatque eum, qui vere Dei
Filius est. Si quis Judteum interrogaverit, an Deum
putet Verbum suum babere?0mnino, certe re-
sponsurus est, puto. Libenter siquidem profitetur
Iudaeus, non Verbum modo, quin Verba infinita ha-
bere Deum. Quod si adhuc instes, an Filiutn ba-
beat? non est hoc perinde, reor, confessurus. lam
vero, si non Judteus quispiam, sed is qui sit cum
episcopatu, illam invexerit opinionem, Verbum
esse illum , sed Deo tantummodo adunitnm:
νΙι :Pternum tamen et ingenitum, unum atque idem
numero cum Deo, nominibus diversis Patris atque
Filii usurpatum, substantia tamen idem et hypostasi
ὦ Ed. Paris. pag. 5.
⁸ Joan. ν, 26.
ἐνεργῶν δέ, ὲν τῷ τὴν κτίσιν δημιουργεῖν. Ε sequen:
tibus, vocem illam ’ἡμετέρῳ librarius transcripsit
b'fiéétis'flb'éieit eamfo .-'- infra Ἰουδαῖος ὢν scripsi.
(50’) Vulgo εἰσάγοι.
(Si) Καὶ τοῦτον εἶναι didior: καὶ _ ἀγέννητον.
τὶηβό, quatenus erat in Deo, αρτῷ συνὼν, ἡνωμένος
αὐτῷ. Nam alioquin, ascflbit Eusebius hanc opi-
nionem Marcello, quod quemadmodum extra Patrem,
nempe in creando, inceperat esse :7 sic et (olim de-
sineret esse quod erat, et in, nihilum redigeretur.
Quam vere, nescimus : certe Eusebius hic ariarnizat,
Ettfx'aat'aergqjégggngare:"irasci—Es"ttat; Ι)
quod faciebant illi. Μ.
ῗέ) Kal ταύτόν loco καὶ αὐτόν dedi ; cf. p. 6 D,
. ε c.
p. δ υ, etc.
(55) ,Τὸν μὲν Σαϐἐλλιον ὑποδυόμενος. Semper
hunc—Marcello objectatauctor, qui Libya oriundus,
Ptolemaide nimirum, Noeti discipulus erat, a quo
impietatem acceptam augtit et dilatavit, ut uisu s07
let'renire in haereticis. Vixit circa annum Domini
260. Trinitatem in unius personae angustias coarcta-
vit, et in tribus vocabulis, trinominent Deum, crede-
bat : cum Ecclesia e contra, tres subsistentes, veras,
integras. et perfectas personas, indefessa voce promtu.
tiet,’ait Β. Hieronymus. Μ.
ι (54) Ἐπιτρέπεὶ θεσμός. Erat enim in confesw
TpOSitum, εἶναι et προεῖναι τὸνᾉΛὸγον τοῦ Θεοῦ, et
qumqscmel erant πίστει παραδοθέντα, non erant vo-
canda in quaestionem iterum, non de iis disquiren-
nitus ipse Dei, ita quoque in seipso Filius habet
vitam ⁸. Ut ita Pater vere quidem Pater exsistat,
.non autem verbo tenus Pater falsata usurpatus
nominatione : sed veritate et reipsa unigeniti Filii
Paterzet utFilius sit reipsa etiam Filius. Quis-
quis autem Filium nudum esse Verbum existima-
verit, aut solummodo Verbum confirmaverit, et
illud frequenter suo ore usurpaverit, Verbum tan-
tummodo exstitisse, intus, dum consisteret, quie-
scente suo Patre : operatum vero idem ipsum Ver-
bum, cum creaturas effigiaret, perinde ac per om-
nia in hominibus solet fieri ; ubi in conquiescenti-
bus otiatur Verbum, operatur autem in loquenti-
bus : is profecto conspirat manifestissime cum sen-
tentia Jud:eorum, abnegatque eum, qui vere Dei
Filius est. Si quis Judteum interrogaverit, an Deum
putet Verbum suum babere?0mnino, certe re-
sponsurus est, puto. Libenter siquidem profitetur
Iudaeus, non Verbum modo, quin Verba infinita ha-
bere Deum. Quod si adhuc instes, an Filiutn ba-
beat? non est hoc perinde, reor, confessurus. lam
vero, si non Judteus quispiam, sed is qui sit cum
episcopatu, illam invexerit opinionem, Verbum
esse illum , sed Deo tantummodo adunitnm:
νΙι :Pternum tamen et ingenitum, unum atque idem
numero cum Deo, nominibus diversis Patris atque
Filii usurpatum, substantia tamen idem et hypostasi
ὦ Ed. Paris. pag. 5.
⁸ Joan. ν, 26.
ἐνεργῶν δέ, ὲν τῷ τὴν κτίσιν δημιουργεῖν. Ε sequen:
tibus, vocem illam ’ἡμετέρῳ librarius transcripsit
b'fiéétis'flb'éieit eamfo .-'- infra Ἰουδαῖος ὢν scripsi.
(50’) Vulgo εἰσάγοι.
(Si) Καὶ τοῦτον εἶναι didior: καὶ _ ἀγέννητον.
τὶηβό, quatenus erat in Deo, αρτῷ συνὼν, ἡνωμένος
αὐτῷ. Nam alioquin, ascflbit Eusebius hanc opi-
nionem Marcello, quod quemadmodum extra Patrem,
nempe in creando, inceperat esse :7 sic et (olim de-
sineret esse quod erat, et in, nihilum redigeretur.
Quam vere, nescimus : certe Eusebius hic ariarnizat,
Ettfx'aat'aergqjégggngare:"irasci—Es"ttat; Ι)
quod faciebant illi. Μ.
ῗέ) Kal ταύτόν loco καὶ αὐτόν dedi ; cf. p. 6 D,
. ε c.
p. δ υ, etc.
(55) ,Τὸν μὲν Σαϐἐλλιον ὑποδυόμενος. Semper
hunc—Marcello objectatauctor, qui Libya oriundus,
Ptolemaide nimirum, Noeti discipulus erat, a quo
impietatem acceptam augtit et dilatavit, ut uisu s07
let'renire in haereticis. Vixit circa annum Domini
260. Trinitatem in unius personae angustias coarcta-
vit, et in tribus vocabulis, trinominent Deum, crede-
bat : cum Ecclesia e contra, tres subsistentes, veras,
integras. et perfectas personas, indefessa voce promtu.
tiet,’ait Β. Hieronymus. Μ.
ι (54) Ἐπιτρέπεὶ θεσμός. Erat enim in confesw
TpOSitum, εἶναι et προεῖναι τὸνᾉΛὸγον τοῦ Θεοῦ, et
qumqscmel erant πίστει παραδοθέντα, non erant vo-
canda in quaestionem iterum, non de iis disquiren-