PG 24, col. 829
φθορον διδασκαλίαν προϊσχόμενος, ἣν παρά τῶν αὐ-
τοπτῶν καὶ αὑτηκόων τοῦ Λόγου, ἀνωθεν ἐξ ἀρχῆς
πα ραλαὸοὖσα, φυλάττει.
sententiam, direxisse. Istis porro conjunctas copulaturus sum de Servatoris nostri divinitate rationes:
nihil a me ipso noviter adiuventum, aut domi mea: natum , ex opinione profectum sapientia: alicujus
mea; edicturus: sed Ecclesiae Dei doctrinam pra: me laturus incorruptam, quam a testibus auritis
olim atque oculatis Verbi acceptum, ab initio, illa custodit adhuc inviolatam
Β
ΚΕΦ. Ᾱ’.
Ὅτι μάτην Σαόἐλλιον ’διέϐαλλε Μάρκελλος τὰ
ἶσα αὐτῷ δοξάζων.
Πρὸ δὲ τῆς τούτων ἐξετάσεως, ἐπειδὴ μεταξὺ τοῦ
συγγράμματος τὸν Σαὸέλλιον ὑπ’ αὑτοῦ κοπτόμενον
εὖρον, καταπλαγεὶς τῆς ἠλιθιότητος τὸν ἄνδρα, ὡς
οὐκ ἐφείσατο κακῶς ἀγορεῦσαι, ὃν πάντων μᾶλλον
ἐπαινεῖν αὑτὸν ἐχρῆν, ὁμόδοξον αὐτῷ καὶ ὁμογνώμονα
γεγονότα, οὐχ ἡγησάμην ἄν τι παρελθεῖν σιγῇ τὸν
λόγον, παραδοῦναι δὲ καὶ τούτου ἔλεγχον τῷ παρόντι
γράμματι. Τὸ μὲν γὰρ τοὺς τοῦ Υίοῦ λειτουργοὺς
πρὸς (l l) αὐτοῦ διαϐεϐλῆσθαι, εί καὶ αὐτῷ μὲν ψό-
γον, τοῖς δ’ ἐλευθερουμένοις τῆς πρὸς αὑτὸν κοινω-
νίας εὑδοξίαν ἐπήγαγεν, ὅμως εἴχετὸ τινος (συγγνὼ-
μης) εἰκότως τὸ δοκεῖν τὰ μὴ αὑτῷ φίλα φαυλίζειν ·
τὸ δὲ λαθεῖν κόπτοντα αὑτὸν διὰ τῆς τοῦ ὁμογνώμονος
δυσφημίας (19) ἀναιδείας ἔμοιγε δοκεῖ, ἅμα καὶ
ἀναισθησίας, ὑπάρχειν. Ὅτι δὲ ταῦθ’ οὑτως ἔχει,
γένοιτ’ ἂν ἐλεγχος αὐτὸς ἑαυτοῦ, Υίοπάτορα τὸν Θεὸν
κατὰ τὸν Σαϐέλλιον, εί καὶ μὴ γυμνῷ τῷ λόγῳ, τῇ
γοῦν ἀληθείᾳ εἰσάγων, τῷ τὴν ὑπόστασιν (l3) ἀναι-
ρεῖν τοῦ Υἱοῠ, ἕνα δὲ Θεὸν ὁρίζεσθαι, καὶ τοῦτον
ἑαυτοῦ Πατέρα, καὶ αὖ πάλιν Υῖὸν ἀποκαλεῖν ἑαυτοῦ.
Λόγον γὰρ εἶναι δοὺς τὸν ὲν τῷ Θεῷ, ’ἐν τε καὶ ταὺ-
τὸν ὄντα αὑτῷ τοῦτον ὁρισάμενος, Πατέρα τούτου
χρηματίζειν αὑτὸν ἔφη’ τόν τε Λόγον Υἱὸν εἶναι αὑ-
τοῦ, οὐκ ἀληθῶς ὄντα Υίὸν ὲν οὐσίας ὑποστάσει, κυ-
ρίως δὲ καὶ ἀληθῶς ὄντα Λόγον. Ἐπισημαίνεται
γοῦν, ὅτι μὴ καταχρηστικῶς λόγον, ἀλλά κυρίως καὶ
ἀληθῶς ὄντα Λόγον, καὶ μηδὲν ἕτερον ἢ Λόγον. (14).
Et δὲ μηδὲν ἕτερον, δῆλον, ὡς οὐδὲ Υἱὸς ἦν κυρίως
καὶ ἀληθῶς, μέχρι δὲ φωνῆς καὶ ὀνόματος καταχρη-
στικῶς ὠνομασμένος. Ἔν τε εἶναι λέγων καὶ ταύτὸν
τῷ Θεῷ τὸν Λόγον, τὸν σαρκωθέντα, καὶ ἐκ τῆς
Παρθένου τεχθέντα, Θεὸν αὐτὸν ἀπέφηνεν. '0 δὴ πά-
λαι καὶ πρόπαλαι τὸν Σαϐἐλλιον φθεγξάμενον ἀπεδο-
›Ῑ‹ Ed. Paris. pag. 6|.
(ll) Τοῦ Υιοῦ isnave-rode. Nusquam alibi_ita
loquitur Eusebius: sed Θεοῦ, quomodo et hic legi
.leliet. Iutelligit eos, quos in primo libro de nomini-
bus f'llthll. Asterium, Narcissum, Paulinum, etc. M.
(lii :QHOWO'JMVOC δυσφημίας.. Deest,_vel τινά,
vel Σαόἑλλιον de nomine cumpellatum. Nam αὐ-
τόν ad Marcellum refero. Vult et stupidum et impu-
dentem esse quod Sabellium reprehendat, cum quo
consentiebat.M.-Supra vulgo τοῦτον ; dein Mp. συγ-
τοπτῶν καὶ αὑτηκόων τοῦ Λόγου, ἀνωθεν ἐξ ἀρχῆς
πα ραλαὸοὖσα, φυλάττει.
sententiam, direxisse. Istis porro conjunctas copulaturus sum de Servatoris nostri divinitate rationes:
nihil a me ipso noviter adiuventum, aut domi mea: natum , ex opinione profectum sapientia: alicujus
mea; edicturus: sed Ecclesiae Dei doctrinam pra: me laturus incorruptam, quam a testibus auritis
olim atque oculatis Verbi acceptum, ab initio, illa custodit adhuc inviolatam
Β
ΚΕΦ. Ᾱ’.
Ὅτι μάτην Σαόἐλλιον ’διέϐαλλε Μάρκελλος τὰ
ἶσα αὐτῷ δοξάζων.
Πρὸ δὲ τῆς τούτων ἐξετάσεως, ἐπειδὴ μεταξὺ τοῦ
συγγράμματος τὸν Σαὸέλλιον ὑπ’ αὑτοῦ κοπτόμενον
εὖρον, καταπλαγεὶς τῆς ἠλιθιότητος τὸν ἄνδρα, ὡς
οὐκ ἐφείσατο κακῶς ἀγορεῦσαι, ὃν πάντων μᾶλλον
ἐπαινεῖν αὑτὸν ἐχρῆν, ὁμόδοξον αὐτῷ καὶ ὁμογνώμονα
γεγονότα, οὐχ ἡγησάμην ἄν τι παρελθεῖν σιγῇ τὸν
λόγον, παραδοῦναι δὲ καὶ τούτου ἔλεγχον τῷ παρόντι
γράμματι. Τὸ μὲν γὰρ τοὺς τοῦ Υίοῦ λειτουργοὺς
πρὸς (l l) αὐτοῦ διαϐεϐλῆσθαι, εί καὶ αὐτῷ μὲν ψό-
γον, τοῖς δ’ ἐλευθερουμένοις τῆς πρὸς αὑτὸν κοινω-
νίας εὑδοξίαν ἐπήγαγεν, ὅμως εἴχετὸ τινος (συγγνὼ-
μης) εἰκότως τὸ δοκεῖν τὰ μὴ αὑτῷ φίλα φαυλίζειν ·
τὸ δὲ λαθεῖν κόπτοντα αὑτὸν διὰ τῆς τοῦ ὁμογνώμονος
δυσφημίας (19) ἀναιδείας ἔμοιγε δοκεῖ, ἅμα καὶ
ἀναισθησίας, ὑπάρχειν. Ὅτι δὲ ταῦθ’ οὑτως ἔχει,
γένοιτ’ ἂν ἐλεγχος αὐτὸς ἑαυτοῦ, Υίοπάτορα τὸν Θεὸν
κατὰ τὸν Σαϐέλλιον, εί καὶ μὴ γυμνῷ τῷ λόγῳ, τῇ
γοῦν ἀληθείᾳ εἰσάγων, τῷ τὴν ὑπόστασιν (l3) ἀναι-
ρεῖν τοῦ Υἱοῠ, ἕνα δὲ Θεὸν ὁρίζεσθαι, καὶ τοῦτον
ἑαυτοῦ Πατέρα, καὶ αὖ πάλιν Υῖὸν ἀποκαλεῖν ἑαυτοῦ.
Λόγον γὰρ εἶναι δοὺς τὸν ὲν τῷ Θεῷ, ’ἐν τε καὶ ταὺ-
τὸν ὄντα αὑτῷ τοῦτον ὁρισάμενος, Πατέρα τούτου
χρηματίζειν αὑτὸν ἔφη’ τόν τε Λόγον Υἱὸν εἶναι αὑ-
τοῦ, οὐκ ἀληθῶς ὄντα Υίὸν ὲν οὐσίας ὑποστάσει, κυ-
ρίως δὲ καὶ ἀληθῶς ὄντα Λόγον. Ἐπισημαίνεται
γοῦν, ὅτι μὴ καταχρηστικῶς λόγον, ἀλλά κυρίως καὶ
ἀληθῶς ὄντα Λόγον, καὶ μηδὲν ἕτερον ἢ Λόγον. (14).
Et δὲ μηδὲν ἕτερον, δῆλον, ὡς οὐδὲ Υἱὸς ἦν κυρίως
καὶ ἀληθῶς, μέχρι δὲ φωνῆς καὶ ὀνόματος καταχρη-
στικῶς ὠνομασμένος. Ἔν τε εἶναι λέγων καὶ ταύτὸν
τῷ Θεῷ τὸν Λόγον, τὸν σαρκωθέντα, καὶ ἐκ τῆς
Παρθένου τεχθέντα, Θεὸν αὐτὸν ἀπέφηνεν. '0 δὴ πά-
λαι καὶ πρόπαλαι τὸν Σαϐἐλλιον φθεγξάμενον ἀπεδο-
›Ῑ‹ Ed. Paris. pag. 6|.
(ll) Τοῦ Υιοῦ isnave-rode. Nusquam alibi_ita
loquitur Eusebius: sed Θεοῦ, quomodo et hic legi
.leliet. Iutelligit eos, quos in primo libro de nomini-
bus f'llthll. Asterium, Narcissum, Paulinum, etc. M.
(lii :QHOWO'JMVOC δυσφημίας.. Deest,_vel τινά,
vel Σαόἑλλιον de nomine cumpellatum. Nam αὐ-
τόν ad Marcellum refero. Vult et stupidum et impu-
dentem esse quod Sabellium reprehendat, cum quo
consentiebat.M.-Supra vulgo τοῦτον ; dein Mp. συγ-