PG 26, col. 474
λέγω δὴ τὸ, ἐαυτῷ ὑπέστη (21) καὶ Θεός ἐστι, δύο ἂν
εἶεν ἁρχαὶ , οὐκ ἔσται δὲ εἰκότως οὐδὲ τοῦ Πατρὸς
ἴδιος, διὰ τὸ μὴ αὑτοῦ τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ ἑαυτοῦ εἶναι·
εί δὲ ἔξωθεν πεποίηται, εῐη ἂν κτίσμα. Λείπεται δὴ
ἐξ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ λέγειν αὐτόν ° εί δὲ τοῦτο, ἄλλο ἂν
εἴη τὸ ἐκ τινος, καὶ ἄλλο τὸ ἐξ οὗ ἐστι· κατὰ τοῦτο
ἄρα δύο. El δὲ μὴ δύο εἴη, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ λέγοιτο,
ἐσταιτὺ αὐτὸ αἴτιον (22) καὶ αἱτιατὸν, καὶ γεννώμε-
νον καὶ γεννῶν, ὅπερ ἄτοπον ἐπὶ Σαϐελλίω) δέδεικται.
Ei δὲ ὲξ αὐτοῦ μὲν ἐστιν, οὐκ ἄλλο δέ ο ἔσται καὶ
γεννῶν , καὶ μὴ γεννῶν · γεννῶν μὲν , ὅτι ἐξ αὐτοῦ
προιρέρει, μὴ γεννῶν δὲ, ὃτι μὴ ἄλλο αὐτοῦ ἐστιν.
Εί δὲ τοῦτο, εἴη ἂν κατ’ ἐπίνοιαν λεγόμενος ὁ αὐτὸς
Πατὴρ καὶ Υἱός. Εἰ δὲ ἀπρεπὲς οὕτως, είη ἂν δύο,
Πατὴρ καὶ Υἱόςο ἓν δὲ, ὅτι ὁ Υἱὸς οὐκ ἔξωθεν, ἀλλ’ ὲκ
τοῦ Θεοῦ γεγέννηται (25). Εἰ δὲ φεύγει τις τὸ λέγειν
γέννημα, μόνον δὲ λέγει ὑπάρχειν τὸν Λόγον σὺν τῷ
Θεῷ· φοϐηθήτω ό τοιοῦτος μὴ, φεύγων τὺ ὑπὸ τῆς
Γραφῆς λεγόμενον, ἐμπέσῃ εἰς ἀτοπίαν, διφυῆ τινα
εἰσάγων τὸν Θεόν · μὴ διδοὺς γὰρ ἐκ τῆς μονάδος εἶναι
τὸν Λόγον, ἀλλ’ ἁπλῶς κεκολλῆσθαι τῷ Πατρὶ Λόγον,
δυάδα οὐσίας εἰσάγει, μηδετέραν τῆς ἑτέρας Πατέρα
τυγχάνουσαν. Τὸ αὐτὸ δὲ καὶ περὶ δυνάμεως. Φανε-
ρὼτερον δ’ ἄν τις ἴδοι τοῦτο, εἰ ἐπὶ Πατρὸς λάϐοι ·
εἷς γὰρ Πατὴρ, καὶ οὐ δύο, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἐνὸς ὁ Υἱός.
Ὠσπερ οὖν οὐ δύο Πατέρες , ἀλλ’ εἷς, οὕτως οὐ δύο
ἀρχαὶ, ἀλλὰ μία, καὶ ὲκ· τῆς μιᾶς οὐσιώδης ὁ Υἱός.
Πρός ’Λρειανοὺς δὲ ἀνάπαλιν ὲρωτητέον ο τοὺς μὲν
γάρ Σαϐελλίζοντας ἀπὸ τῆς περὶ Υἱοῦ ἐννοίας ἐλεγ-
κτέον, τοὺς δὲ ’Δρειανοὺς ἀπὸ τῆς περὶ Πατρός.
4. Λεκτέον οὖν ⁸ '0 Θεὸς σοφὸς καὶ οὐκ ἄλογός
ἐστιν, ἢ τούναντίον άσοφος καὶ ἄλογος. Ei μὲν οὖν τὸ
δεύτερον, αὐτόθεν ἔχει τὴν ἀτοπίαν · εί δὲ τὸ πρῶτον,
ὲρωτητέον, πῶς ἐστι σοφὸς, καὶ οὐκ ἄλογος · πότερον
ἔξωθεν ἐσχηκὼς τὸν Λόγον καὶ τὴν σοφίαν, ἢ ἐξ ἐαυ-
τοῦς Ei μὲν οὖν ἔξωθεν, ἔσται τις ὁ προδεδωκὼς (24)
αὐτῷ, καὶ πρὶν λαϐεῖν ἄσοφος κα)¹ ἄλογοςο εἰ δὲ ἐξ
αὺτοῦ, δῆλον ὃτι(2ἒ5) οὐκ ἐξ οὐκ ὄντων, οὐδ’ ἦν ποτε
ὅτε οὐκ ἦν ⁸ ἀεὶ γὰρ ἦν θ ἐπεὶ καὶ οὗ ἐστιν εἰκὼν, ἀεὶ
ὑπάρχει. Ἐὰν δὲ λέγωσιν, ὅτι σοφὸς μὲν ἔστι καὶ
οὐκ ἄλογος, ίδίαν δὲ ἔχει έν ἑαυτῷ σοφίαν καὶ ἴδιον
Λόγον, οὐ τὸν Χριστὸν δὲ, ἀλλ’ ἐν ᾧ καὶ τὸν Χριστὸν
ἐποίησε ο λεκτέον, ὅτι, εἰ ὀ Χριστὸς ὲν ἐκείνῳ τῷ Λόγῳ
γέγονε, δῆλον ὅτι καὶ τά πάνταο καὶ αὐτὸς ἂν εἴη ,
περὶ οὗ λέγει Ἰωάννης, Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο ο
τοὸς. 1η aliis et editione Commeliniana, τοῦ deest. ι
(22) Regius primus et Seguerian., τὸ αὐτὸ αὐτο-
αίτιον. “ ’
(23) Basiliensis, γεγένηται.
(24) Regius, προσδεδωκώς.
(25) Regius et'Seguer., δηλονότι.
εἶεν ἁρχαὶ , οὐκ ἔσται δὲ εἰκότως οὐδὲ τοῦ Πατρὸς
ἴδιος, διὰ τὸ μὴ αὑτοῦ τοῦ Πατρὸς, ἀλλ’ ἑαυτοῦ εἶναι·
εί δὲ ἔξωθεν πεποίηται, εῐη ἂν κτίσμα. Λείπεται δὴ
ἐξ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ λέγειν αὐτόν ° εί δὲ τοῦτο, ἄλλο ἂν
εἴη τὸ ἐκ τινος, καὶ ἄλλο τὸ ἐξ οὗ ἐστι· κατὰ τοῦτο
ἄρα δύο. El δὲ μὴ δύο εἴη, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ λέγοιτο,
ἐσταιτὺ αὐτὸ αἴτιον (22) καὶ αἱτιατὸν, καὶ γεννώμε-
νον καὶ γεννῶν, ὅπερ ἄτοπον ἐπὶ Σαϐελλίω) δέδεικται.
Ei δὲ ὲξ αὐτοῦ μὲν ἐστιν, οὐκ ἄλλο δέ ο ἔσται καὶ
γεννῶν , καὶ μὴ γεννῶν · γεννῶν μὲν , ὅτι ἐξ αὐτοῦ
προιρέρει, μὴ γεννῶν δὲ, ὃτι μὴ ἄλλο αὐτοῦ ἐστιν.
Εί δὲ τοῦτο, εἴη ἂν κατ’ ἐπίνοιαν λεγόμενος ὁ αὐτὸς
Πατὴρ καὶ Υἱός. Εἰ δὲ ἀπρεπὲς οὕτως, είη ἂν δύο,
Πατὴρ καὶ Υἱόςο ἓν δὲ, ὅτι ὁ Υἱὸς οὐκ ἔξωθεν, ἀλλ’ ὲκ
τοῦ Θεοῦ γεγέννηται (25). Εἰ δὲ φεύγει τις τὸ λέγειν
γέννημα, μόνον δὲ λέγει ὑπάρχειν τὸν Λόγον σὺν τῷ
Θεῷ· φοϐηθήτω ό τοιοῦτος μὴ, φεύγων τὺ ὑπὸ τῆς
Γραφῆς λεγόμενον, ἐμπέσῃ εἰς ἀτοπίαν, διφυῆ τινα
εἰσάγων τὸν Θεόν · μὴ διδοὺς γὰρ ἐκ τῆς μονάδος εἶναι
τὸν Λόγον, ἀλλ’ ἁπλῶς κεκολλῆσθαι τῷ Πατρὶ Λόγον,
δυάδα οὐσίας εἰσάγει, μηδετέραν τῆς ἑτέρας Πατέρα
τυγχάνουσαν. Τὸ αὐτὸ δὲ καὶ περὶ δυνάμεως. Φανε-
ρὼτερον δ’ ἄν τις ἴδοι τοῦτο, εἰ ἐπὶ Πατρὸς λάϐοι ·
εἷς γὰρ Πατὴρ, καὶ οὐ δύο, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἐνὸς ὁ Υἱός.
Ὠσπερ οὖν οὐ δύο Πατέρες , ἀλλ’ εἷς, οὕτως οὐ δύο
ἀρχαὶ, ἀλλὰ μία, καὶ ὲκ· τῆς μιᾶς οὐσιώδης ὁ Υἱός.
Πρός ’Λρειανοὺς δὲ ἀνάπαλιν ὲρωτητέον ο τοὺς μὲν
γάρ Σαϐελλίζοντας ἀπὸ τῆς περὶ Υἱοῦ ἐννοίας ἐλεγ-
κτέον, τοὺς δὲ ’Δρειανοὺς ἀπὸ τῆς περὶ Πατρός.
4. Λεκτέον οὖν ⁸ '0 Θεὸς σοφὸς καὶ οὐκ ἄλογός
ἐστιν, ἢ τούναντίον άσοφος καὶ ἄλογος. Ei μὲν οὖν τὸ
δεύτερον, αὐτόθεν ἔχει τὴν ἀτοπίαν · εί δὲ τὸ πρῶτον,
ὲρωτητέον, πῶς ἐστι σοφὸς, καὶ οὐκ ἄλογος · πότερον
ἔξωθεν ἐσχηκὼς τὸν Λόγον καὶ τὴν σοφίαν, ἢ ἐξ ἐαυ-
τοῦς Ei μὲν οὖν ἔξωθεν, ἔσται τις ὁ προδεδωκὼς (24)
αὐτῷ, καὶ πρὶν λαϐεῖν ἄσοφος κα)¹ ἄλογοςο εἰ δὲ ἐξ
αὺτοῦ, δῆλον ὃτι(2ἒ5) οὐκ ἐξ οὐκ ὄντων, οὐδ’ ἦν ποτε
ὅτε οὐκ ἦν ⁸ ἀεὶ γὰρ ἦν θ ἐπεὶ καὶ οὗ ἐστιν εἰκὼν, ἀεὶ
ὑπάρχει. Ἐὰν δὲ λέγωσιν, ὅτι σοφὸς μὲν ἔστι καὶ
οὐκ ἄλογος, ίδίαν δὲ ἔχει έν ἑαυτῷ σοφίαν καὶ ἴδιον
Λόγον, οὐ τὸν Χριστὸν δὲ, ἀλλ’ ἐν ᾧ καὶ τὸν Χριστὸν
ἐποίησε ο λεκτέον, ὅτι, εἰ ὀ Χριστὸς ὲν ἐκείνῳ τῷ Λόγῳ
γέγονε, δῆλον ὅτι καὶ τά πάνταο καὶ αὐτὸς ἂν εἴη ,
περὶ οὗ λέγει Ἰωάννης, Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο ο
τοὸς. 1η aliis et editione Commeliniana, τοῦ deest. ι
(22) Regius primus et Seguerian., τὸ αὐτὸ αὐτο-
αίτιον. “ ’
(23) Basiliensis, γεγένηται.
(24) Regius, προσδεδωκώς.
(25) Regius et'Seguer., δηλονότι.