PG 28, col. 1501
παιδοποιίας ε”χετο. Γνωστὸν οὖν ἔστω τήν γνώμην
ταύτην τοῦ ἐχθροῦ εἶναι. Ὁ γὰρ έκ τῶι μειζόνων
ἐπῖ τά ἐλάττω ἀγόμενος ὑπὸ τοῦ ἐναντίου βάλλεται·
ὥσπερ γάρ στρατιώτης ᾳυγάς, ὁ τοῦτο δρας κρέ-
νεται³ γαῖ οὐχ ὅτι πρὸς τήν ἐλάττω στρατεέαν κεχώ-
ρηκε, συγγνώμης ἀξιοῦται· ἀλλ’ ὅτι ἀπέδρα, τὴν τι-
μωρίαν λαμϐάνει. Δεῖ οὖν, καθὼς προεῖπον, ἐκ τῶν
ἐλαττόνων εἶπῖ τά (78) προσεαίνειν. Καὶ τοῦτο ὁ Ἀπό-
στολος διδάσκει, ὡς Τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανομένους,
τοῖς ἔμπροσθεν έπεκτεῖνεσθαι χρή. Δεῖ οὖν τους
τήν ἑκατοντάδα κΡΊτοδντκςι ταῦτην εἷς έαυτους ἀνα-
κ’)κλοῦν, καὶ πέρας μὴ διδόναι τῷ ἀριθμῷ. Φησὶ γὰρ, ὅτι Ἀν ποιήσητε τὰ προστεταγμένα, εἶίπατε, ὅτι
Δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν.
2i. Δεῖ οὖν ἡμᾶς τὰς τὸ ἐπάγγελμα τοῦτο έπαν- Β
ηρημένας, σωφροσύνην τήν εἷς ἄκρον κατέχειν. Καὶ
γάρ καὶ παρὰ ταῖς κοσμικῇ δοκεῖ σωφροσύνη πολι-
τεύεσθαι, ἀλλὰ συμπάρεστιν αὐταῖς καὶ ἀφροσύνη,
διὰ τὸ ταῖς ἄλλαις πάσαις αἰσθήσεσιν ἁμαρτάνειν.
Καὶ γὰρ ὁρῶσιν ἀπρεπῶς, καὶ γελῶσιν ἀτάκτως.
Ἡμεῖς δὲ, μάλιστα καὶ ταῦτα ἀφέμεναι, έπαναϐῶ-
μεν ταῖς ἀρεταῖς, καὶ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀφέλωμεν
τήν ματαίαν φαντασίαν. Καὶ γάρ φησιν ἡ Γραφή·
Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθά βλεπέτωσαν· καὶ τὴν γλῶτταν
κωλύειν τῶν τοιούτων ἁμαρτημάτων. Ἀθέμιτον
τοιούτων ἁμαρτημάτων .
γάρ τὸ τῶν ὕμνων ὄργανον αἰσχρά προφέρειν ῥήματα.
Ού μόνον δέ λέγειν αὐτὰ παραιτητέον, ἀλλὰ καί
ἀκούειν.
25. Ταῦτα δὲ ἀδύνατον φυλάττειν, έάν ταῖς προ-
ὀδοις συνεχῶς χρώμεθα. Διά γάρ τῶν αἰσθήσεων
ἡμῶν, κᾶν μὴ βουλώμεθα, οἱ κλέπται εἰσίασι. Πῶς
γάρ δύναται οἶκος, καπνοῦ έκ τῶν ἔξωθεν κινηθέν-
τος, καὶ τῶν Θυρίδων ἀνηγεισῶν, μή μελαίνεσθαι.
Ἀναγκαίως οὖν παραιτεῖσθαι προσήκει τάς εἰς τὴν
ἀγορά-ι προελεύσεις. Ei γὰρ ἐπαχθὲς xxi βαρὺ ἡγού-
μεθα ἀδελφοὺς καὶ γονεῖς γυμνοὺς θεάσασθαι, πόσῳ
μᾶλλον ἐπιϐλαϐές ἡμῖν ἔσται θεωρῆσαι ἐπὶ τῶν
πλατειῶν τοὺς ἀπρεπῶς γεγυμνωμένους, ἔτι γε μὴν
καὶ ἀκόλαστα ῥήματα λέγονταςς ‘Ex τούτων γάρ
συμϐαὲνει ἀηδεῖς καὶ λοιμώδεις φαντασίας προσέρ-
χεσθαι.
26. Ὁπηνῖκα δὲ καὶ εἰς τοὺς οἶὲιους ἑαυτάς κάθ-
εἷρξωμεν, οὐδὲ ἐκεῖ ὀφεὲλομεν ἔχειν τὸ ἀμέριμνον,
ἀλλ’ ἀγρυπνεῖνο γέγραπται γάρ· Γρηγορεῖτε, υυςον
δέ ἑαυτὰς ἀσφαλιζόμεθα πρὸς σωφροσύνην, τοσοῦτον
δριμυτέροις συναπτὸμεθα λογισμοῖς. Ὁ γὰρ προσ-
οεῖς, φησὶ, γνῶσιν, προστίθησιν ἄλγημα. Ὃσον
γάρ προκόπτουσιν οἱ ἀθληταὶ, τοσοῦτον μείζοσι συν.
ἀπτονται ἀνταγωνισταῖς. Ὅρα πόσον ἀνέπτης, καὶ
οὐκ ὀλιγωρήσῃς πρὸς τά παρόντα.Την ἔνυλον καὶ
ἔμπρακτον πορνείαν ἐνίκησας τήν διὰ τῶν αἰσθή-
σεων ἐχθρός σοι προθήσει. “Ὀταν δὲ καὶ ταύτης
σεαυτὴν κωλύσῃς, ἐν τοῖς κατά διάνοιαν χωρίοις
⁷ο Philipp. ιιι, 13. τι Luc. xvu, 10.
⁷³ Prov. ιν, 25.
(78)_E}cidisse videtur vocabulum μείζω. Εοιτ
(78') Roswrid. in Vitis PP. l. ν, 4,)41.
ταύτην τοῦ ἐχθροῦ εἶναι. Ὁ γὰρ έκ τῶι μειζόνων
ἐπῖ τά ἐλάττω ἀγόμενος ὑπὸ τοῦ ἐναντίου βάλλεται·
ὥσπερ γάρ στρατιώτης ᾳυγάς, ὁ τοῦτο δρας κρέ-
νεται³ γαῖ οὐχ ὅτι πρὸς τήν ἐλάττω στρατεέαν κεχώ-
ρηκε, συγγνώμης ἀξιοῦται· ἀλλ’ ὅτι ἀπέδρα, τὴν τι-
μωρίαν λαμϐάνει. Δεῖ οὖν, καθὼς προεῖπον, ἐκ τῶν
ἐλαττόνων εἶπῖ τά (78) προσεαίνειν. Καὶ τοῦτο ὁ Ἀπό-
στολος διδάσκει, ὡς Τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανομένους,
τοῖς ἔμπροσθεν έπεκτεῖνεσθαι χρή. Δεῖ οὖν τους
τήν ἑκατοντάδα κΡΊτοδντκςι ταῦτην εἷς έαυτους ἀνα-
κ’)κλοῦν, καὶ πέρας μὴ διδόναι τῷ ἀριθμῷ. Φησὶ γὰρ, ὅτι Ἀν ποιήσητε τὰ προστεταγμένα, εἶίπατε, ὅτι
Δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν.
2i. Δεῖ οὖν ἡμᾶς τὰς τὸ ἐπάγγελμα τοῦτο έπαν- Β
ηρημένας, σωφροσύνην τήν εἷς ἄκρον κατέχειν. Καὶ
γάρ καὶ παρὰ ταῖς κοσμικῇ δοκεῖ σωφροσύνη πολι-
τεύεσθαι, ἀλλὰ συμπάρεστιν αὐταῖς καὶ ἀφροσύνη,
διὰ τὸ ταῖς ἄλλαις πάσαις αἰσθήσεσιν ἁμαρτάνειν.
Καὶ γὰρ ὁρῶσιν ἀπρεπῶς, καὶ γελῶσιν ἀτάκτως.
Ἡμεῖς δὲ, μάλιστα καὶ ταῦτα ἀφέμεναι, έπαναϐῶ-
μεν ταῖς ἀρεταῖς, καὶ ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀφέλωμεν
τήν ματαίαν φαντασίαν. Καὶ γάρ φησιν ἡ Γραφή·
Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθά βλεπέτωσαν· καὶ τὴν γλῶτταν
κωλύειν τῶν τοιούτων ἁμαρτημάτων. Ἀθέμιτον
τοιούτων ἁμαρτημάτων .
γάρ τὸ τῶν ὕμνων ὄργανον αἰσχρά προφέρειν ῥήματα.
Ού μόνον δέ λέγειν αὐτὰ παραιτητέον, ἀλλὰ καί
ἀκούειν.
25. Ταῦτα δὲ ἀδύνατον φυλάττειν, έάν ταῖς προ-
ὀδοις συνεχῶς χρώμεθα. Διά γάρ τῶν αἰσθήσεων
ἡμῶν, κᾶν μὴ βουλώμεθα, οἱ κλέπται εἰσίασι. Πῶς
γάρ δύναται οἶκος, καπνοῦ έκ τῶν ἔξωθεν κινηθέν-
τος, καὶ τῶν Θυρίδων ἀνηγεισῶν, μή μελαίνεσθαι.
Ἀναγκαίως οὖν παραιτεῖσθαι προσήκει τάς εἰς τὴν
ἀγορά-ι προελεύσεις. Ei γὰρ ἐπαχθὲς xxi βαρὺ ἡγού-
μεθα ἀδελφοὺς καὶ γονεῖς γυμνοὺς θεάσασθαι, πόσῳ
μᾶλλον ἐπιϐλαϐές ἡμῖν ἔσται θεωρῆσαι ἐπὶ τῶν
πλατειῶν τοὺς ἀπρεπῶς γεγυμνωμένους, ἔτι γε μὴν
καὶ ἀκόλαστα ῥήματα λέγονταςς ‘Ex τούτων γάρ
συμϐαὲνει ἀηδεῖς καὶ λοιμώδεις φαντασίας προσέρ-
χεσθαι.
26. Ὁπηνῖκα δὲ καὶ εἰς τοὺς οἶὲιους ἑαυτάς κάθ-
εἷρξωμεν, οὐδὲ ἐκεῖ ὀφεὲλομεν ἔχειν τὸ ἀμέριμνον,
ἀλλ’ ἀγρυπνεῖνο γέγραπται γάρ· Γρηγορεῖτε, υυςον
δέ ἑαυτὰς ἀσφαλιζόμεθα πρὸς σωφροσύνην, τοσοῦτον
δριμυτέροις συναπτὸμεθα λογισμοῖς. Ὁ γὰρ προσ-
οεῖς, φησὶ, γνῶσιν, προστίθησιν ἄλγημα. Ὃσον
γάρ προκόπτουσιν οἱ ἀθληταὶ, τοσοῦτον μείζοσι συν.
ἀπτονται ἀνταγωνισταῖς. Ὅρα πόσον ἀνέπτης, καὶ
οὐκ ὀλιγωρήσῃς πρὸς τά παρόντα.Την ἔνυλον καὶ
ἔμπρακτον πορνείαν ἐνίκησας τήν διὰ τῶν αἰσθή-
σεων ἐχθρός σοι προθήσει. “Ὀταν δὲ καὶ ταύτης
σεαυτὴν κωλύσῃς, ἐν τοῖς κατά διάνοιαν χωρίοις
⁷ο Philipp. ιιι, 13. τι Luc. xvu, 10.
⁷³ Prov. ιν, 25.
(78)_E}cidisse videtur vocabulum μείζω. Εοιτ
(78') Roswrid. in Vitis PP. l. ν, 4,)41.