PG 28, col. 23
ADMONITIO IN LIBELLUM DE INCAltNA'I‘IONE.
ς( Grandis a multis retrv smculist'uit de hoc opusculo controversia.Nam cum inter Cyrilli opera
Athanasii nomine compareat, et ljlutyichianoruin haeresi patrocinari videatur, hinc 'Eutycfiiani
(ι argumenta in suarum partium subsidium mutuati sunt; alii contra pugnabant,librum non Atha-
(ι nasii sed haeretici cujusdam Athanasium ementientis esse. et insertum'fuisse in Cyrilli epistolam
ιι ad Reginas. Haec sunt Cyrilli verba : » Ὅτι δὲ
ἡμῶν ἁγίοις πατράσιν, οἳ καὶ ἐπ’ ὀρθῇ θαυμάζονται πίστει, καὶ εἰς δεῦρο πᾶσι τοῖς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς ἔπος ιῐπιῖν,
τὴν ὑπ’ οὐρανὸν, δεῖν ᾠήθην ἀλη-θῶς ἀποφῆναι. ’Ίνα γὰρ μὴ δοκοίην τὸ εἰς νοῦν ἧκον ἅπλῶς ἀϐασανίστως λεγειν,
ἐκ τῷν ἐοιείνοις πεποιημένων βιϐλίων ἐν itii Ἐκκλησία τὰ εἷς τοῦτο χρήσιμα συνεισενεγκὼν, καὶ παραθεὶς εἰς
ἀπόδειξιν, κατασφραγιῶ εἷς ἀλήθειαν τοὺς ἐμαυτοῦ λόγους. Ἔφη τοίνυνῶς ἀληθῶς ὁ τρισμακάριος καὶ διαοόητος
απῡοιιζιν, κατασφραγιω ιις αΛηυειαν τους εμαυτου Λογους. r. η τοινυν ως angam: ο τρισμαηριος και οιαοοητος
εἷς εὐσέϐειαν Ἀθανάσιος, ὁ γενόμενος Δκατὰ καιροὺς τῆς ’Δῗκεξανδρὲων Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, Ῠίν τῷ Ιῐιρὶ
σαρκώσεως λόγῳ napi Χριστοῦ τάδε. Id est ε Οἱ]οᾷ t
cessere, quique ob reetam suam fidem, non sine admiratione faudantur,frequentata fuerit,necnon
adhoc usque tempus, per totum, ut ita dicam, orbem terrarum in usu sit, comprobandum esse
existimavirNevid’ear enim temere et inconsiderate quod in mentem venit efl'utire, argumentis
idoneis ei: libris quos illi in Ecclesia composuere mu’tuatis, orationem meam ad rei fidem obsi-
gnabo. Ait igitur beatissimus ac pietatis nomine celeberrimus Athanasius, olim Alexandrinae Ec-
clesiae episcopus inlibro De Incainatione, de Christo loquens, isthmc... A/fertquc exinde maximam
partem opusculi. Quia vero initio libelli dicitur in Christo non duas esse natura: {ei unam naturam in-
bumiam, μῐᾶν vitam σεσαρκωμὲνῃν, haec Eutychic
cuneatum, μιαν υσιν σεσαρκωμινῃν, uaec nutycmam In symuw Luau'emmeuss ullereuam μ. 1m, su: ;
Ἐγὼ δὲ χρήσεις Ix!» τῶν ἁγίων πανάρων, Ἀθανασέου, Γρηγορίου, Κυρίλλου, iv πολλοῖς τόποις, ὅτι οὐ διῖ
λέγειν μέτα τὴν ἓνῳσιν δύο ξρύσΕις, ἄλλα ξίανῌσςσαρκ
torum Patrum. Athanasii, Gregorii, Cyrilli in multis locis probare possum, non dicendas esse
ost unionem «luas naturas, sed unam‘ iucarnatam Verbi naturam. Alii adversum contendebant li-
ost unionem uuas naturas, seu unam mcarnatam verm naturam. nm aaversum conrenaeoanz u-
gellam Athanasii non esse, sed {apposititium et quaedam hujus ili bri qua: a Cyrillo laudantur, incerta
ab hiareticis fuisse in operibus ᾐνῖιζιί nomine Athanasii. A'udt‘Leont—ium aduocatum Byzanimtim De
sectis, actione octava. Aliam, inquit, proferunt auctoritaiem sancti‘Athanasii-ex oratione‘De {near-
natione, quae quidem hujusmodi est ξ eumdem esse Dei Filium, ratione spiritus, et hominis filium
ratione carnis . non nuas naturas unum illlum Filium : quarum una sit adorauda, non adoranda
sit altera sed unam naturam.Dei sermonis incarnatam. Respondemus primo dictum hoc nobis non
adversari. Non enim duas naturas ita tradimus ut adoretur una, non adoretur altera : sed unam
statuimus esse naturam Dei sermonis incarnatam. Deinde ne quidem est Athanasii ; nam cum a
nobis interrogantur, ubi dictum hoc exstet; nec ejus ostendi copiam habent : in arctum coacti
pusillam quamdam orationem proferunt, quasi duorum foliorum, in qua dictum hoc legitur. At
notum est universis omnia sancti Athanasii opera valde magna esse. Quid autem_ad hoc responf
debimus, quod beatum Cyrillum producunt,citantem hoc dictum libro Adversnsz/ieodorumduasi
profectumfab Athanasio 7 Nimirum dicimus, reapse quidem illud in beati CyrilliAContra Theodo—
iam invectivis legi : sed mendum esse priscum. Dioscorus enim. successor BL Cyrilii factus, cum
ejus opera reperisset, forte non veritus est inserere nonnulla, quae ipsi lubitum fuit. Neque vero
conjecturis nos modo niti, quod B. Cyrillus illud contra Theodorum non produxerit, ex so quo-
que manifestum est. Nam Theodoretus qui Theodorum defendebat, universas auctoritates refu-
tans, quascunque sanctus Cyrillus contra Theodorum de sanctis Patribus protulerat, nusquam hu-
jus dicti meminit. At euim'isti referunt,a Theodoreto callide omissum ; quod enim adversus eam
auctoritatem occulis aspicere non posset, ut admodum planam et apertam,idcirco sponte ab ipso
praetermissam.iltespondemus, tantum abesse ut eam Theodoretus ibi positam praeterire voluerit,
utcum B. ille Cyrillus alibi dixisset, unam naturam Dei sermonis incarnatam,'siquidem scivisset
Theodoretus verbum quodnapud‘Qy-riilum eistat, ex sancto Athanasio citatum, nequaqugm
adeo temere dicturus fuerit: Quis tibi‘Patrum dixit unam natura m De sermonis incarnatam ? Vi-
cissim ingerunt, tam esse certum scivisse sic locutum Athanasium : ut etiam dixerit; quemadmo-
dum .Patres locutisunt. Nos contra,_ quemque dicim‘useniti, ut_ ostendat, a Datribus ea _prolata,
quin ipse tradat, si non eisdem verbis, saltem vi verborum eadem. α Haec longiuscula licet e re
α fuit hic afferre, ut videat eruditus lector, in quo quaestio hujusmodi sita olim _t‘uerit,_ Et sane
‹‹ sunt qua: fortesuadeantea quas superius ex Cyrillo attulimus, cum oratione Athanasii nomine
(ι subsequente adjecta Cyrilli epistola-3 fuisse. Nam uti supra dicitur qua afferuntur ex Athanasio
α De lncarnalione, ad unius vocis θεοτόκος usum comprobandum adducuntur in medium ; unde for-
‹‹ tasse videatur inutile fuisse afferre totum pene libellum cum maxime sub initium duntaxat vos;
« illa θεοτόκὸς, de qua quaestio, compareat. Certe Cyrillus in epistola ad Acacium Berseensem, ubi
« de usu vocis Θεοτόκος apud Patres—loquitur, Ε
ς( Grandis a multis retrv smculist'uit de hoc opusculo controversia.Nam cum inter Cyrilli opera
Athanasii nomine compareat, et ljlutyichianoruin haeresi patrocinari videatur, hinc 'Eutycfiiani
(ι argumenta in suarum partium subsidium mutuati sunt; alii contra pugnabant,librum non Atha-
(ι nasii sed haeretici cujusdam Athanasium ementientis esse. et insertum'fuisse in Cyrilli epistolam
ιι ad Reginas. Haec sunt Cyrilli verba : » Ὅτι δὲ
ἡμῶν ἁγίοις πατράσιν, οἳ καὶ ἐπ’ ὀρθῇ θαυμάζονται πίστει, καὶ εἰς δεῦρο πᾶσι τοῖς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς ἔπος ιῐπιῖν,
τὴν ὑπ’ οὐρανὸν, δεῖν ᾠήθην ἀλη-θῶς ἀποφῆναι. ’Ίνα γὰρ μὴ δοκοίην τὸ εἰς νοῦν ἧκον ἅπλῶς ἀϐασανίστως λεγειν,
ἐκ τῷν ἐοιείνοις πεποιημένων βιϐλίων ἐν itii Ἐκκλησία τὰ εἷς τοῦτο χρήσιμα συνεισενεγκὼν, καὶ παραθεὶς εἰς
ἀπόδειξιν, κατασφραγιῶ εἷς ἀλήθειαν τοὺς ἐμαυτοῦ λόγους. Ἔφη τοίνυνῶς ἀληθῶς ὁ τρισμακάριος καὶ διαοόητος
απῡοιιζιν, κατασφραγιω ιις αΛηυειαν τους εμαυτου Λογους. r. η τοινυν ως angam: ο τρισμαηριος και οιαοοητος
εἷς εὐσέϐειαν Ἀθανάσιος, ὁ γενόμενος Δκατὰ καιροὺς τῆς ’Δῗκεξανδρὲων Ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, Ῠίν τῷ Ιῐιρὶ
σαρκώσεως λόγῳ napi Χριστοῦ τάδε. Id est ε Οἱ]οᾷ t
cessere, quique ob reetam suam fidem, non sine admiratione faudantur,frequentata fuerit,necnon
adhoc usque tempus, per totum, ut ita dicam, orbem terrarum in usu sit, comprobandum esse
existimavirNevid’ear enim temere et inconsiderate quod in mentem venit efl'utire, argumentis
idoneis ei: libris quos illi in Ecclesia composuere mu’tuatis, orationem meam ad rei fidem obsi-
gnabo. Ait igitur beatissimus ac pietatis nomine celeberrimus Athanasius, olim Alexandrinae Ec-
clesiae episcopus inlibro De Incainatione, de Christo loquens, isthmc... A/fertquc exinde maximam
partem opusculi. Quia vero initio libelli dicitur in Christo non duas esse natura: {ei unam naturam in-
bumiam, μῐᾶν vitam σεσαρκωμὲνῃν, haec Eutychic
cuneatum, μιαν υσιν σεσαρκωμινῃν, uaec nutycmam In symuw Luau'emmeuss ullereuam μ. 1m, su: ;
Ἐγὼ δὲ χρήσεις Ix!» τῶν ἁγίων πανάρων, Ἀθανασέου, Γρηγορίου, Κυρίλλου, iv πολλοῖς τόποις, ὅτι οὐ διῖ
λέγειν μέτα τὴν ἓνῳσιν δύο ξρύσΕις, ἄλλα ξίανῌσςσαρκ
torum Patrum. Athanasii, Gregorii, Cyrilli in multis locis probare possum, non dicendas esse
ost unionem «luas naturas, sed unam‘ iucarnatam Verbi naturam. Alii adversum contendebant li-
ost unionem uuas naturas, seu unam mcarnatam verm naturam. nm aaversum conrenaeoanz u-
gellam Athanasii non esse, sed {apposititium et quaedam hujus ili bri qua: a Cyrillo laudantur, incerta
ab hiareticis fuisse in operibus ᾐνῖιζιί nomine Athanasii. A'udt‘Leont—ium aduocatum Byzanimtim De
sectis, actione octava. Aliam, inquit, proferunt auctoritaiem sancti‘Athanasii-ex oratione‘De {near-
natione, quae quidem hujusmodi est ξ eumdem esse Dei Filium, ratione spiritus, et hominis filium
ratione carnis . non nuas naturas unum illlum Filium : quarum una sit adorauda, non adoranda
sit altera sed unam naturam.Dei sermonis incarnatam. Respondemus primo dictum hoc nobis non
adversari. Non enim duas naturas ita tradimus ut adoretur una, non adoretur altera : sed unam
statuimus esse naturam Dei sermonis incarnatam. Deinde ne quidem est Athanasii ; nam cum a
nobis interrogantur, ubi dictum hoc exstet; nec ejus ostendi copiam habent : in arctum coacti
pusillam quamdam orationem proferunt, quasi duorum foliorum, in qua dictum hoc legitur. At
notum est universis omnia sancti Athanasii opera valde magna esse. Quid autem_ad hoc responf
debimus, quod beatum Cyrillum producunt,citantem hoc dictum libro Adversnsz/ieodorumduasi
profectumfab Athanasio 7 Nimirum dicimus, reapse quidem illud in beati CyrilliAContra Theodo—
iam invectivis legi : sed mendum esse priscum. Dioscorus enim. successor BL Cyrilii factus, cum
ejus opera reperisset, forte non veritus est inserere nonnulla, quae ipsi lubitum fuit. Neque vero
conjecturis nos modo niti, quod B. Cyrillus illud contra Theodorum non produxerit, ex so quo-
que manifestum est. Nam Theodoretus qui Theodorum defendebat, universas auctoritates refu-
tans, quascunque sanctus Cyrillus contra Theodorum de sanctis Patribus protulerat, nusquam hu-
jus dicti meminit. At euim'isti referunt,a Theodoreto callide omissum ; quod enim adversus eam
auctoritatem occulis aspicere non posset, ut admodum planam et apertam,idcirco sponte ab ipso
praetermissam.iltespondemus, tantum abesse ut eam Theodoretus ibi positam praeterire voluerit,
utcum B. ille Cyrillus alibi dixisset, unam naturam Dei sermonis incarnatam,'siquidem scivisset
Theodoretus verbum quodnapud‘Qy-riilum eistat, ex sancto Athanasio citatum, nequaqugm
adeo temere dicturus fuerit: Quis tibi‘Patrum dixit unam natura m De sermonis incarnatam ? Vi-
cissim ingerunt, tam esse certum scivisse sic locutum Athanasium : ut etiam dixerit; quemadmo-
dum .Patres locutisunt. Nos contra,_ quemque dicim‘useniti, ut_ ostendat, a Datribus ea _prolata,
quin ipse tradat, si non eisdem verbis, saltem vi verborum eadem. α Haec longiuscula licet e re
α fuit hic afferre, ut videat eruditus lector, in quo quaestio hujusmodi sita olim _t‘uerit,_ Et sane
‹‹ sunt qua: fortesuadeantea quas superius ex Cyrillo attulimus, cum oratione Athanasii nomine
(ι subsequente adjecta Cyrilli epistola-3 fuisse. Nam uti supra dicitur qua afferuntur ex Athanasio
α De lncarnalione, ad unius vocis θεοτόκος usum comprobandum adducuntur in medium ; unde for-
‹‹ tasse videatur inutile fuisse afferre totum pene libellum cum maxime sub initium duntaxat vos;
« illa θεοτόκὸς, de qua quaestio, compareat. Certe Cyrillus in epistola ad Acacium Berseensem, ubi
« de usu vocis Θεοτόκος apud Patres—loquitur, Ε